Θεός ὢν εἰρήνης, Πατὴρ οἰκτιρμῶν, τῆς μεγάλης Βουλῆς σου τὸν Ἄγγελον εἰρήνην παρεχόμενον ἀπέστειλας ἡμῖν· ὅθεν θεογνωσίας πρὸς φῶς ὁδηγηθέντες, ἐκ νυκτὸς ὀρθρίζοντες δοξολογοῦμέν σε, Φιλάνθρωπε.

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ ΛΟΥΚΑ 

Η Παραβολή του άφρονος  πλουσίου 

Ἑωθινόν Ευαγγέλιον Β´

Κατά Μάρκον ιστ´ 1 - 8

1 Καὶ διαγενομένου τοῦ Σαββάτου Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καὶ Σαλώμη ἠγόρασαν ἀρώματα ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσιν αὐτόν. 2 καὶ λίαν πρωῒ τς μιᾶς σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον, ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου. 3 καὶ ἔλεγον πρὸς ἑαυτάς· Τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου; 4 καὶ ἀναβλέψασαι θεωροῦσιν ὅτι ἀποκεκύλισται ὁ λίθος· ἦν γὰρ μέγας σφόδρα. 5 καὶ εἰσελθοῦσαι εἰς τὸ μνημεῖον εἶδον νεανίσκον καθήμενον ἐν τοῖς δεξιοῖς, περιβεβλημένον στολὴν λευκήν, καὶ ἐξεθαμβήθησαν. 6 ὁ δὲ λέγει αὐταῖς· Μὴ ἐκθαμβεῖσθε· Ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον· ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε· ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν. 7 ἀλλ’ ὑπάγετε εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ καὶ τῷ Πέτρῳ ὅτι προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν· ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε, καθὼς εἶπεν ὑμῖν. 8 καὶ ἐξελθοῦσαι ἔφυγον ἀπὸ τοῦ μνημείου· εἶχε δὲ αὐτὰς τρόμος καὶ ἔκστασις, καὶ οὐδενὶ οὐδὲν εἶπον· ἐφοβοῦντο γάρ.

ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε!

ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

πατρός Νικολάου Μαυρομμάτη 

Αθήνα, 4 Οκτωβρίου 2020

ΔΟΜΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΩΝ ΕΩΘΙΝΩΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΩΝ ΟΡΘΡΟΥ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Αξίζει τον κόπο να ρίξουμε μια ματιά να δούμε πώς διδάσκει την Ανάστασή Του ο Χριστός μας. Την δομή. Πώς την διδάσκει;

Με ποιά αξιολόγηση ξεκινάει; Γιατί τα Ευαγγέλια του όρθρου είναι τα αναστάσιμα ευαγγέλια των Κυριακών και ο λόγος των Αγίων Αποστόλων και Ευαγγελιστών, που μεταφέρουν τον λόγο του Χριστού μας στις εμφανίσεις Του στους μαθητές Του.

 Επειδή είμαστε και εμείς μαθητές, είναι ο Λόγος. Πώς Τον συνάντησαν εκείνοι; Πώς αποκαλύφθηκε σε εκείνους; Έτσι αποκαλύπτεται και σε εμάς.

 Αξίζει τον κόπο να δούμε με ποιά ιεράρχηση. Ποιό είναι πρώτο, ποιό είναι δεύτερο, γιατί είναι το τρίτο, ποιό είναι το πέμπτο, έκτο κοκ μέχρι το ενδέκατο. 

 Και αξίζει τον κόπο να ρίξουμε μια ματιά γιατί βλέπουμε την προτεραιότητα, την Αποκάλυψη και το κέντρο του πυρήνα της ζωής των Χριστιανών που είναι η Ανάσταση.

Η Ανάσταση σε εμάς που την ζούμε είναι η απουσία σκότους, η απουσία ψεύδους, η απουσία απορίας. Απορίας, δηλαδή δεν έχω πέρασμα, δεν καταλαβαίνω. Η απουσία, ας πούμε, του ανεπίγνωστου. 

 Κοιτάς και ερευνάς σε βάθος τον εαυτό σου (βασιλικό και ιερατικό) και λές «γιατί το έκανα αυτό; Από τι κινήθηκα και το έκανα αυτό"; Και στο αποκαλύπτει ο Χριστός μας.                                                  Και γίνεσαι ταυτοχρόνως ψυχίατρος, ψυχολόγος, ψυχαναλυτής κλπ.

Αξίζει τον κόπο, πρώτη φορά το τελειώνουμε (τελειοποιουμε), το προσεγγίζουμε έτσι και λέμε αξίζει τον κόπο να ρίξουμε μια ματιά στη δομή.     Πώς οικοδόμησε δηλαδή η Εκκλησία μας την αναγγελία της Αναστάσεως σε εμάς, τους μαθητές του Χριστού μας.

Και δεύτερον, ακούστε μία παγίδα του πονηρού – για μας τους ιερείς πρώτα αλλά και για σας που μαθαίνετε. Μία παγίδα του πονηρού.                                                   Ακούει τώρα , ο παπάς έχει καταλάβει, του έδωσε ο Χριστός μας μέσα στην Εκκλησία να καταλάβει. Οπότε ακούει και λέει ο παπάς «α, αυτό είναι, το ξέρω». Ποιό ξέρεις; Δηλαδή η παγίδα συνίσταται στο να πεί «το ξέρω» ο παπάς και να μην είναι καιομένη η καρδία του. Ότι το έμαθα , «ε, εντάξει». Και η παγίδα είναι να μάθουμε την δομή και να νομίζουμε ότι το ξέρουμε επειδή έχουμε μάθει την δομή.

 Και ενώ αποκαλύπτονται από μέσα (την Αγία Τράπεζα), χίλια μύρια παραγάδια!

Όπως ας πούμε παθαίνουν πολλοί οικείοι της πίστεως που είναι σε οργανώσεις, κάνουν μελέτες Αγίας Γραφής κλπ. Τι ξέρουνε;

Ή να το πάθει ο παπάς και να βρίσκεται σε ένα καβούκι. Ότι έχτισε, το σοβάτισε – το ξέρουμε τώρα… Και δεν παίρνει τίποτα άλλο μέσα. Το αμπαρώσαμε, το χτίσαμε και δεν μπαίνει τίποτα άλλο μέσα.

Όχι, εδώ μέσα μένουμε εκστασιασμένοι! Εγώ δηλαδή. Μιλάω για μένα. Αυτό πρέπει να γίνεται σε όλους. Γιατί έτσι πραγματώνουμε αυτό που είπε ο Σωκράτης. Ότι «εν οίδα ότι ουδέν οίδα». Ένα ξέρω ότι δεν ξέρω τίποτα. Και βαδίζουμε για το «Γνώθι σ’αυτόν». Και πραγματικά δεν γνωρίζουμε τίποτα.

 Και τώρα και στο σημερινό (4/10/20) εωθινο που είναι το ενδέκατο ευαγγέλιο που αναφέραμε και είπε « ἐὰν αὐτὸν θέλω μένειν ἕως ἔρχομαι, τί πρὸς σέ;» είπα μέσα μου γιατί αυτό να το βάζει τελευταίο; Και αμέσως εδώ, επί τόπου, στην ωραία πύλη, έρχεται η απάντηση και λέει : Ζώντας την Ανάσταση είναι η απουσία θανάτου, σκότους αλλά μεταβιβαζόμεθα εκ του θανάτου στην ζωή. Εγώ μπαίνω μέσα, παλι σκέπτομαι.

Διά του Λόγου, διαλογίζομαι, δια του λόγου και συνομιλούμε με τις αλήθειες και τις αποκαλύψεις που γεννιώνται. Μέσα εδώ γεννιώνται. Είναι ωραίο πράγμα, είπα στον εαυτό μου, να ρίξουμε μια ματιά πώς αποκαλύπτεται, πώς αποκαλύφθηκε. Γιατί θέλει να αποκαλύπτεται έτσι σε εμάς;

Ευαγγελικό Ανάγνωσμα Θείας Λειτουργίας: Κατά Λουκάν ιβ' 16 - 21

16 Εἶπε δὲ παραβολὴν πρὸς αὐτοὺς λέγων· Ἀνθρώπου τινὸς πλουσίου εὐφόρησεν ἡ χώρα· 17 καὶ διελογίζετο ἐν ἑαυτῷ λέγων· τί ποιήσω, ὅτι οὐκ ἔχω ποῦ συνάξω τοὺς καρπούς μου; 18 καὶ εἶπε· τοῦτο ποιήσω· καθελῶ μου τὰς ἀποθήκας καὶ μείζονας οἰκοδομήσω, καὶ συνάξω ἐκεῖ πάντα τὰ γεννήματά μου καὶ τὰ ἀγαθά μου, 19 καὶ ἐρῶ τῇ ψυχῇ μου· ψυχή, ἔχεις πολλὰ ἀγαθὰ κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου. 20 εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Θεός· ἄφρον, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ· ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται; 21 οὕτως ὁ θησαυρίζων ἑαυτῷ καὶ μὴ εἰς Θεὸν πλουτων

ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

πατρός Νικολάου Μαυρομμάτη 

 17 Νοεμβρίου 2019


Το παράδοξο αλλά πολύ αποκαλυπτικό είναι, όπως έχουμε πει, ότι η Εκκλησία μας αφιερώνει τρεις Κυριακές και ασχολείται με αυτήν την κινητήριο δύναμη, έτσι. Αυτό που λέγανε οι αρχαίοι μας πρόγονοι δη δει χρημάτων.

Δη δει είναι με ητα και ει.

Υπάρχει λοιπόν ανάγκη χρημάτων και άνευ τούτων, και χωρίς αυτά, ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων (Δει δη χρημάτων, ω άνδρες Αθηναίοι, και άνευ τούτων ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων, Δημοσθένης)... . Και χωρίς αυτά δεν μπορεί να γίνει κάτι από τα αναγκαία.

Τα λεφτά τα έβαλε ο Χριστός μας, είναι μια παιδαγωγία, για να μπορούμε να ισορροπούμε.

Γιατί βάζει και δίλημμα, βάζει και ελευθερία.

 Σου λέει ποιό είναι μεγαλύτερο;

Η σωτηρία σου, της ψυχής σου η σωτηρία; Γιατί την διαλύουμε την ψυχή και την τρελαίνουμε μετά. 

Ποια τρελαίνουμε; Την λογική ψυχή γιατί η ψυχή είναι λογική.

Για να κολλήσεις σε αυτά τα αγαθά δηλαδή διαστρέφεις τα αγαθά και λες ψυχή μου έχεις αγαθά κείμενα εις έτη πολλά, φάγε πίε και ευφραίνου.

Και ερχόμαστε από μια άλλη παραβολή που ήταν ο πλούσιος και ο Λάζαρος.

Που λέει ευφραινόμενος καθ' ημέραν, ευφραίνετο καθ' ημέρα. Δηλαδή, μέσα στο χρήμα και στην πολυτέλεια και σε όλα αυτά που σου δίνει 

ευφραίνονται οιάνθρωποι. 

Και ήθελα να γράψω σε ένα χαρτί για τον τρόπο - βλέποντας, παίρνοντας αφορμή τον τρόπο που μαγειρεύουν οι άνθρωποι.

Και που πας ας πούμε σε διάφορα εστιατόρια και γκουρμέδες και ιστορίες και τέτοια και παλεύουν, παλεύουν, σου φέρνουν μια σταλίτσα εκεί, το ένα πιάτο το άλλο πιάτο, το άλλο, το άλλο πιάτο κλπ .

Και είπα, ήθελα να γράψω η απλότης είναι ισορροπία και ευφροσύνη.

Η απλότης. 

Απλά, κάνεις ένα ψαράκι, μια ντοματούλα, λίγο χορταράκια και έφαγες - τελείωσες.

Η απλότης.

Η ευφροσύνη υπάρχει λοιπόν σε αυτό που προσπαθεί να σου βάλει η πτώση και ο πλούτος, ο οικονομικός πλούτος και υπάρχει και η ευφροσύνη στην απλότητα.

Τώρα, ποιά είναι από τις δύο πιό μεγάλη, ποιά είναι από τις δύο;

 Η άλλη που χτικιάζεις ας πούμε με το χτικιό - όπως έλεγαν οι Γέροντες στο Άγιον Όρος - το χτικιό της φροντίδας: Κάνε αυτό, μάζεψε εκεί και τα λοιπά.

Και μας καλεί για να ισορροπήσουμε, να μην είμαστε ούτε ηλίθιοι ούτε ακόλαστοι.

Έχοντας δώσει όλες αυτές τις προσκλήσεις και προκλήσεις.

Και προσκλήσεις, σε προσκαλεί . Είδες που λέει η διχόνοια που κρατάει ένα σκήπτρο η δολερη, καθενός χαμογελάει πάρ το λέγοντας και εσύ.

Του δίνει μια πρόσκληση και τον προκαλεί κιόλας.

Γι' αυτό λέει πάντα εν σοφία εποίησας.

Αυτή η πρόσκληση, αυτή η επιλογή, η ελεύθερη επιλογή σου .

Ερχόμαστε λοιπόν, μας αφιερώνει η Εκκλησία μας τρεις Κυριακές για ένα θέμα: 

Ο πλούσιος και ο φτωχός Λάζαρος,

Ο άφρων πλούσιος και 

Ο πλούσιος νεανίας.

Και από παλιά μου είχε κάνει εντύπωση και είχαμε δεί σε αυτή την κατάσταση, είχα δεί, είχα δεί και τώρα εμπλουτίζεται με την αποκάλυψη του Θεού ότι ο άφρων, ο πλούσιος και ο φτωχός Λάζαρος μας δείχνει τι παθαίνεις όταν κολλήσεις. Δεν ενδιαφέρεσαι αν καίγεται ο άλλος, ενδιαφέρεσαι μόνο για πάρτη σου. Δεν ενδιαφέρεσαι αν καίγεται ο άλλος δηλαδή. Και αυτό γίνεται, πως να σας το πω, γίνεται φύση πλέον όχι θέση.

Γιατί από τη φύση του ο άλλος ήταν νεκρωμένος.

Αν κολλήσεις αλλάζεις την φύση σου, διαστρεβλώνεσαι.

 Και εδώ έχει ισχύ ας πούμε του Δαρβίνου η θεωρία που μπορείς ας πούμε να εξελιχθείς σε ζώο από άνθρωπο, να εξελιχθείς σε ζώο.

 Εχει ισχύ αυτή η κατάσταση.

Έλεγε ο Αριστοτέλης " φύσει ορέγεται του ειδεναι ο άνθρωπος", από τη φύση του τού αρέσει να μαθαίνει, τού αρέσει να μαθαίνει, είναι εκ φύσεως. Όταν δεν θέλει να μαθαίνει που του λες εσύ "- Μα έλα", "- Δεν με νοιάζει, δεν θέλω"

"Αφού δεν θέλω", θυμόσαστε με τον Βέγγο στην ταινία που κάνει την δουλειά του σερβιτόρου και που ήθελε να ταΐσει εκεί κάποιο πιτσιρίκι.

"- Να σου φέρουμε λίγες πατατούλες"; 

"- Όχι, αφού δεν θέλω!" 

Και σου λέει καλύτερα να χάσω την δουλειά μου παρά να με σκάζεις εσύ, να σε βλέπω διεστραμμένο, ένα πιτσιρίκι διεστραμμένο.

 Έτσι είναι τα παιδιά, είναι διεστραμμένα σήμερα.

Αλλά πριν από τη διαστροφή των παιδιών έχει επέλθει η διαστροφή των μεγάλων.

Και οι μεγάλοι είναι διεστραμμένοι αλλά δεν φαίνεται, γιατί τους έχει καταπαύσει, τους έχει κουράσει.

Η ζωή τούς έχει κουράσει και δεν φαίνεται.

Ενώ τα άλλα είναι ακόμη άλογα και φαίνεται η διαστροφή τους, φωνάζουν.

Ενώ ο άλλος δεν μπορεί να φωνάξει πιά, δεν μπορεί.

"Θέλω ησυχία", λέει.

Λοιπόν αυτή η διαστροφή γίνεται φύση, δεν γίνεται θέση πλέον.

Δεν τον ένοιαζε, κοιμόταν εκεί. Γιατί αν τον ένοιαζε εκεί και είχε μια τσίπα θα βλεπε τον άλλον κάτω, μες τις πληγές, μες τα αίματα, σκυλιά κακό ιστορίες και τέτοια.

Δεν τον νοιάζει, είναι νέκρα.

 Ούκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος.

 Δεν έχει μυαλό, είναι ακατοίκητο πλέον.

Για αυτό έβαλε ο Θεός τον πόνο. Άμα τον τσούξει κάτι και πονέσει τότε μπορεί..

Για αυτό έβαλε ο Θεός και τον πόνο. Είδατε με την αρρώστια; Δεν μπορείς να αντέξεις, άμα τον τσούξει κάτι και πονέσει τότε ...

Γι' αυτό λέει να του βάλουμε πρόστιμο μεγαλύτερο, να τον πιάσουμε...

"- Έλα εδώ, τι έχεις"; 

"- Κουβάλαγα μία μολότοφ. Την κουβάλαγα, την πήγαινα βόλτα, λέει, εγώ την πήγαινα βόλτα, δεν την έριξα".

 Οπότε είναι πλημμέλημα. 

Ενώ άμα του το κάνεις κακούργημα και φάει τρία χρόνια φυλακή ας πούμε μέσα, είδε τον ουρανό σφοντίλι, θα ξαναβγάλει το μπουκάλι με την βενζίνη μέσα βόλτα;!

Δεν θα το ξαναβγάλει.

Γι' αυτό λένε ας πούμε ότι θέλουνε μαστίγιο. Γι αυτό λένε ότι και το ξύλο βγήκε απ' τον Παράδεισο. 

Ποιό είναι το ξύλο που βγήκε απ' τον Παράδεισο; 

Ο Χριστός μας, που δεν έμεινε μέσα, βγήκε έξω. 

Είδες που λέει τα Χριστούγεννα λέμε, και το λέμε συνέχεια στην προσκομιδή, τούτου του ξύλου που ετοιμάζουμε δηλαδή, εξ' ού φαγόντες ζήσωμεν.

Δηλαδή επειδή Τον σταυρωσαν τον Χριστό μας στο ξύλο απάνω και ο καρπός του ξύλου του Σταυρού, ήταν ο Χριστός μας.

Αυτός μεταφέρεται στο Άγιο Ποτήριο. Ελάτε να φάμε απ' αυτό εξ' ού φαγόντες ζήσωμεν, ουχί δε ως ο Αδάμ τεθνιξόμεθα.

Ελάτε να φάμε απ' το ξύλο της ζωής, όχι απ' το δέντρο του θανάτου, απ' το δέντρο της ζωής. 

Και έχουν και πολλά, είδατε ίδατε που κρεμάνε εδώ το δέντρο, το δέντρο της ζωής και τα κρεμάνε εδώ ...

Χωρίς όμως να έχουν το νόστιμον ήμαρ, το νόστιμον ήμαρ. Νόστιμον ήμαρ είναι η επιστροφή, ο νόστος, η επιθυμία για επιστροφή.

Φοράνε το δέντρο, χωρίς να θέλουν να επιστρέψουν στον Παράδεισο και το δέντρο να ξέρουν ότι είναι ο Χριστός πλέον. 

Το φοράνε απλώς έτσι. Είναι μέσα στη διαστροφή που να μην ξέρεις τι κάνεις, δεν ξέρουν τι κάνεις, μέσα στη διαστροφή είναι που να μην ξέρεις τι κάνεις και ούτε να θέλεις να μάθεις και τι κάνεις, δεν σε ενδιαφέρει. 

Ερχόμαστε λοιπόν από τη διαστροφή και είχαμε πει ότι τι γίνεται.

Η μία διαστροφή είναι και γίνεται φύση αυτό πλέον και όχι θέση.

Θέση είναι να πάρω θέση. Φύση είναι να είμαι αυτός, δηλαδή αντί να είμαι άνθρωπος να είμαι πίθηκος. Είναι η θεωρία του Δαρβίνου που γίνεται αλλιώς, αυτή έχει εφαρμογή.

Η θεωρία του Δαρβίνου. 

Λοιπόν, σήμερα μας δείχνει ας πούμε έναν άλλο κολλημένο, ο οποίος είναι παλαβός.

Δηλαδή θέλει να φάει πέντε και αυτός μαζεύει χίλια πέντε. Τι να τα κάνει; Θα χαλάσουν τα πέντε και μαζεύει παραπάνω.

Γι αυτό τον αποκαλεί άφρονα γιατί δεν συνδέει την ζωή, η ζωή περιλαμβάνει και τον θάνατο. Η ζωή περιλαμβάνει και την ασθένεια, γι' αυτό λέει τα πάντα εν σοφία εποίησας. Περιλαμβάνει, ευλόγει η ψυχή μου, τον ευλογώ, σε ευχαριστώ γιατί αυτά που τα έκανες είναι πάνσοφα.

Τώρα εγώ αν δεν θέλω να τα καταλάβω ή δεν μ' αρέσουνε, δεν μ' αρέσουνε, όταν θα σου δοθεί η ευκαιρία φτιάξε το δικό σου κόσμο. Και ο δικός σου κόσμος τον φτιάχνεις, είναι αυτό που λένε σαν τα μούτρα σου έγινε ο κόσμος ο δικός σου. Και φτιάχνεις και τα παιδιά σου μετά. 

Και φτιάχνεις και τους άλλους. 

Και πας και στα καφενεία και θες να πάρεις και άλλους, σαν τον διάβολο. Μόλις έπεσε ο διάβολος ήθελε να πάρει και το τάγμα του όλο μαζί.

Λέει μόνος, να μη μείνω μόνος, να έχω και εγώ την παρέα μου. 

Γι' αυτό λένε και στην κόλαση και στον Παράδεισο μόνος σου δεν είναι καλά.

Γιατί το λένε αυτό; Γιατί ο άνθρωπος είναι φύση κοινωνικό όν, είναι φύση κοινωνικό όν. 

Δηλαδή δεν μπορεί χωρίς κοινωνία, δεν μπορεί να κάνει.

Και ο διάβολος δεν μπορεί να κάνει. Ούτε αυτό. Επέλεξε αυτό, αλλά δεν μπορεί να ξεφύγει από τις προδιαγραφές.

Τελειώνουμε λοιπόν και ερχόμαστε σήμερα στον άφρονα πλούσιο. Έχουμε έρθει από έναν που δεν έδειχνε ενδιαφέρον. Καθόλου, ήταν αδιάφορος ώς προς τον Λάζαρο και το τι γινόταν εκεί.

Και αμέσως την επόμενη Κυριακή περάσαμε στον καλό Σαμαρίτη. Ο οποίος έδειξε ενδιαφέρον. Αδιάφοροι πέρασαν από τον εμπεσόντα εις τους ληστάς, 

όπως θα ήταν και ο Λάζαρος εμπεσόντας στους ληστάς. Και αδιάφορος. 

Και μετά από τον αδιάφορο πλούσιο περνάμε από τον Χριστό μας που είναι γεμάτος θεότητα. 

Τι σημαίνει θεότητα; Για μας

αγάπη και ενδιαφέρον για οτιδήποτε γίνεται επάνω μας και γύρω μας.

Αγάπη. 

Και τον παίρνει και συνεχίζει την αγάπη Του ο Χριστός μας και μας δείχνει την αγάπη του που είναι η Εκκλησία. 

Είναι αυτό που λέει το Πάσχα που λέμε το πρώτο Ευαγγέλιο του Αγίου Ιωάννου που λέει: 

Ο λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσε εν ημίν. 

Όχι μόνο σάρκα, πρόσεξε!

 Όχι μόνο σάρκα τον Σαμαρείτη που ήρθε και τον πήρε τον εμπεσόντα εις τους ληστάς..

Σάρκα τον πήρε. Δηλαδή άνθρωπος τον πήρε. Αλλά και τον πήγε και εσκήνωσεν εν ημίν.

 Στη σκηνή του μαρτυρίου που λέγανε Εδώ είναι η σκηνή.

 Εν Έκκλησίαις ευλογείτε τον Θεόν, Κύριον εκ πηγών Ισραήλ, που λέμε το Πάσχα συνεχώς.

Ερχόμαστε εδώ στην Εκκλησία για να διευθετηθούμε. Είναι το σχολείο μας. Είναι η επι τω αυτώ συνάθροιση μας.

Γιατί άλλη παιδαγωγία ασκείται να πάει ένας δάσκαλος να κάνει μάθημα στο παιδί μόνο του, στο σπίτι του. Άλλη παιδαγωγία ασκείται όταν το παιδί πάει στο σχολείο και καθίσει στα θρανία και καθίσει με τον δάσκαλο και καθίσει και με τους άλλους. Τότε αρχίζει και βλέπει τα ζόρια και προσπαθεί να ανταπεξέλθει.

Και όταν δει τα ζόρια και προσπαθεί να ανταπεξέλθει πρέπει να τον πάρει ο πατέρας και η μάνα και να του πούνε: 

Ζόρια για να μην τραβάς, έλα εδώ να μάθεις την κοινωνία του Αγίου Πνεύματος. Η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος θα σε μάθει να μπορείς να διαχειρίζεσαι την κοινωνία σου με όλους τους ανθρώπους. Προπαντός δε με τον εαυτό σου.

Γιατί τον εαυτόν μη αδικούντα ουδείς παραβλάψαι δύναται. Τον εαυτό μας αδικούμε. 

Λοιπόν, ερχόμαστε είπαμε, από έναν που έδειξε αδιαφορία σε έναν που έδειξε ενδιαφέρον με πλούτο, όχι ενδιαφέρον απλό.

Του άφησε και δύο δηνάρια, το σώμα και το αίμα του, του άφησε χίλια δύο και τον πανδοχέα και το πανδοχείο και τα δηνάρια και το ένα και το άλλο, του άφησε τα πάντα. 

Αυτός είναι ο Σαμαρείτης.

Και σας είχα πει με αφορμή αυτό ότι αν θέλετε να είσαστε καλοί Σαμαρείτες να οδηγείτε τον εαυτό σας στην αλήθεια. 

Δεύτε λάβετε φως εκ του ανεσπέρου φωτός.

Γεννηθέντα ου ποιηθέντα, ανέσπερο φως είναι ο Χριστός μας.

Λοιπόν και αν θέλουμε να κάνουμε τον καλό Σαμαρείτη σε οποιονδήποτε:

"- Μεγάλε (αν πατάνε τα πόδια του και τρέχει) μεγάλε, να η εκκλησία είναι εκεί. Δεν έχεις παπά;" 

Εντάξει σας έχω πει εγώ από αγάπη για να βοηθήσουμε την κατάσταση του κόσμου (να λέτε) :

Δεν έχετε παπά; Να σου πω τον δικό μου, έλα εδώ. Και να έρθει. 

Να του πείτε για να βρει εύκολα.

Αυτό είναι η ελεημοσύνη σας, δεν χρειάζεται άλλη.

Δεν θα γίνουμε βασιλικότεροι του βασιλέως. 

Τι σ' ωφελεί να κερδίσεις τον κόσμο όλο και να χάσεις την ψυχή σου! Τι σ' ωφελεί;

Και σήμερα λοιπόν περνάμε σε έναν άλλο παλαβό ο οποίος είναι κολλημένος.

Ο άγιος είναι ο μη κολλημένος. Αυτός που δεν θέλει να είναι άγιος είναι κολλημένος.

Είναι η λεξη από το άλφα(α) και η γη, στερητικό δηλαδή ξεκολλάς και λίγο.

Ρε παιδί μου ξεκόλλα λίγο.

Δώσε μου λιγάκι ουρανό.

Και ερχόμαστε και τον αποκαλεί αυτόν ο Χριστός μας άφρονα. 

Λέει να κάνω μεγαλύτερες αποθήκες και να είμαι φάε, πίε και ευφραίνου. Σε πιάνουν πολλά άμα γίνεις κολλημένος.

Σε πιάνει πλεονεξία, σε πιάνει αχαριστία, σε πιάνουνε χίλια δύο πράγματα. Του διαβόλου τα κόλπα.

 Και έκανε αυτή την κατάσταση.

 (......)

Το καύχημά μας λοιπόν είναι ότι σε αυτή τη ζωή ήρθε και μας έδωσε ο Χριστός μας το πολίτευμα του Σταυρού.

Το πολίτευμα του Σταυρού δεν περιέχει την αδιαφορία του Πλουσίου και του Λαζάρου. Το πολίτευμα του Σταυρού δεν περιέχει την τρέλα. Το πολίτευμα του Σταυρού περιέχει την δικαιοσύνη, την αγαθοσύνη και την αλήθεια.

Αυτό περιέχει. 

Δικαιοσύνη, 

Αγαθοσύνη και 

Αλήθεια.

 Αντί για αυτό το πολίτευμα, αντί για δικαιοσύνη τι έχουμε; Πονηρία.

Αδικία μάλλον. 

Αντί για αλήθεια έχουμε ψέμα και αντί για αγαθοσύνη έχουμε πονηρία.

Ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον Αυτού

 ΚΥΡΙΑΚΗ Δ ΛΟΥΚΑ , ΤΩΝ ΘΕΟΦΟΡΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΕΝ ΝΙΚΑΙΑ Ζ' ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ 

Μνήμη των Αγίων Πρόβου, Τάραχου και Ανδρόνικου, Αγίου Συμεών του Νέου θεολόγου, Αγίου Βαλαντίου ασκητού εν Κύπρω και Αγίων Ανδρόμαχου και Διόδωρου.

Σύναξις των εν Αθήναις Αγίων

Αποστολικό Ανάγνωσμα : Πρός Τίτον γ´ 8 - 15

8 Πιστὸς ὁ λόγος· καὶ περὶ τούτων βούλομαί σε διαβεβαιοῦσθαι, ἵνα φροντίζωσι καλῶν ἔργων προΐστασθαι οἱ πεπιστευκότες τῷ Θεῷ. ταῦτά ἐστι τὰ καλὰ καὶ ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις· 9 μωρὰς δὲ ζητήσεις καὶ γενεαλογίας καὶ ἔρεις καὶ μάχας νομικὰς περιίστασο· εἰσὶ γὰρ ἀνωφελεῖς καὶ μάταιοι. 10 αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, 11 εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος. 12 Ὅταν πέμψω Ἀρτεμᾶν πρός σε ἢ Τυχικόν, σπούδασον ἐλθεῖν πρός με εἰς Νικόπολιν· ἐκεῖ γὰρ κέκρικα παραχειμάσαι. 13 Ζηνᾶν τὸν νομικὸν καὶ Ἀπολλὼ σπουδαίως πρόπεμψον, ἵνα μηδὲν αὐτοῖς λείπῃ. 14 μανθανέτωσαν δὲ καὶ οἱ ἡμέτεροι καλῶν ἔργων προΐστασθαι εἰς τὰς ἀναγκαίας χρείας, ἵνα μὴ ὦσιν ἄκαρποι. 15 Ἀσπάζονταί σε οἱ μετ’ ἐμοῦ πάντες. ἄσπασαι τοὺς φιλοῦντας ἡμᾶς ἐν πίστει. Ἡ χάρις μετὰ πάντων ὑμῶν· ἀμήν.

Ευαγγελικό Ανάγνωσμα: Κατά Λουκάν η΄5 -15

5 Ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ. καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό· 6 καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φυὲν ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα· 7 καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό. 8 καὶ ἕτερον ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησε καρπὸν ἑκατονταπλασίονα. ταῦτα λέγων ἐφώνει· Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω. 9 Ἐπηρώτων δὲ αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· Τίς εἴη ἡ παραβολή αὕτη;. 10 ὁ δὲ εἶπεν· Ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τοῖς δὲ λοιποῖς ἐν παραβολαῖς, ἵνα βλέποντες μὴ βλέπωσι καὶ ἀκούοντες μὴ συνιῶσιν. 11 Ἔστι δὲ αὕτη ἡ παραβολή· ὁ σπόρος ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ· 12 οἱ δὲ παρὰ τὴν ὁδόν εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, εἶτα ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ αἴρει τὸν λόγον ἀπὸ τῆς καρδίας αὐτῶν, ἵνα μὴ πιστεύσαντες σωθῶσιν. 13 οἱ δὲ ἐπὶ τῆς πέτρας οἳ ὅταν ἀκούσωσι, μετὰ χαρᾶς δέχονται τὸν λόγον, καὶ οὗτοι ῥίζαν οὐκ ἔχουσιν, οἳ πρὸς καιρὸν πιστεύουσι καὶ ἐν καιρῷ πειρασμοῦ ἀφίστανται. 14 τὸ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας πεσόν, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, καὶ ὑπὸ μεριμνῶν καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν τοῦ βίου πορευόμενοι συμπνίγονται καὶ οὐ τελεσφοροῦσι. 15 τὸ δὲ ἐν τῇ καλῇ γῇ, οὗτοί εἰσιν οἵτινες ἐν καρδίᾳ καλῇ καὶ ἀγαθῇ ἀκούσαντες τὸν λόγον κατέχουσι καὶ καρποφοροῦσιν ἐν ὑπομονῇ.

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ   ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΠΑΤΕΡΩΝ 

Ζ' ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

Ὑπερδεδοξασμένος εἶ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ φωστῆρας ἐπὶ γῆς τοὺς Πατέρας ἡμῶν θεμελιώσας, καὶ δι' αὐτῶν πρὸς τὴν ἀληθινὴν πίστιν πάντας ἡμᾶς ὁδηγήσας, πολυεύσπλαγχνε δόξα σοι.

Ὁ Οἶκος της Κυριακής των Πατέρων 

Θέλων ὁ πανοικτίρμων Θεὸς ἡμᾶς διεγείρειν ἀεὶ πρὸς μνήμην τελείαν τῆς αὐτοῦ ἐνανθρωπήσεως, τὴν ὑπόθεσιν ταύτην παρέδωκε τοῖς ἀνθρώποις, διὰ τῆς χρωματουργίας τῶν εἰκόνων, τὴν σεβάσμιον ἀνατυποῦσθαι μορφήν, ὅπως ταύτην ἐπ' ὄψεσιν ὁρῶντες, πιστεύωμεν, ἅπερ λόγῳ ἀκηκόαμεν, γνωρίζοντες σαφῶς τὴν πρᾶξιν καὶ τὸ ὄνομα, τὸ σχῆμα καὶ τοὺς ἄθλους τῶν Ἁγίων ἀνδρῶν, καὶ Χριστὸν τὸν στεφοδότην στεφάνους παρεχόμενον τοῖς Ἁγίοις Ἀθληταῖς τε καὶ Μάρτυσι, δι' ὧν ἄρτι τρανότερον τὴν ἀληθινὴν πίστιν κρατοῦσα ἡ Ἐκκλησία, ἀσπάζεται τὴν εἰκόνα τῆς Χριστοῦ ἐνανθρωπήσεως.

 ΣΤΙΧΗΡΑ ΠΡΟΣΟΜΟΙΑ ΑΙΝΩΝ

ΠΑΤΕΡΩΝ Ζ' ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

Ὅλην συγκροτήσαντες, τὴν τῆς ψυχῆς ἐπιστήμην, καὶ τῷ θείῳ Πνεύματι, συνδιασκεψάμενοι τὸ οὐράνιον, καὶ σεπτὸν Σύμβολον, οἱ σεπτοὶ Πατέρες, θεογράφως διεχάραξαν, ἐν ᾧ σαφέστατᾳ, τῷ Γεγεννηκότι συνάναρχον, τὸν Λόγον ἐκδιδάσκουσι, καὶ παναληθῶς ὁμοούσιον, ταῖς τῶν Ἀποστόλων, ἑπόμενοι προδήλως διδαχαῖς, οἱ εὐκλεεῖς καὶ πανόλβιοι, ὄντως καὶ θεόφρονες.

Στίχ. Εὐλογητὸς εἶ Κύριε ὁ Θεὸς τῶν πατέρων ἡμῶν.

Ὅλην εἰσδεξάμενοι, τὴν νοητὴν λαμπηδόνα, τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ ὑπερφυέστατον χρησμολόγημα, τὸ βραχὺ ῥήματι, καὶ πολὺ συνέσει, θεοπνεύστως ἀπεφθέγξαντο, οἱ χρηστοκήρυκες, Εὐαγγελικῶν προϊστάμενοι, δογμάτων οἱ μακάριοι, καὶ τῶν εὐσεβῶν παραδόσεων, ἄνωθεν λαβόντες, τὴν τούτων ἀποκάλυψιν σαφῶς, καὶ φωτισθέντες ἐξέθεντο, Πίστιν θεοδίδακτον.

Στίχ. Συναγάγετε αὐτῷ τοὺς Ὁσίους αὐτοῦ.

Ὅλην συλλεξάμενοι, ποιμαντικὴν ἐμπειρίαν, καὶ θυμὸν κινήσαντες, νῦν τὸν δικαιότατον ἐνδικώτατα, τοὺς βαρεῖς ἤλασαν, καὶ λυμώδεις λύκους, τῇ σφενδόνῃ τῇ τοῦ Πνεύματος, ἐκσφενδονήσαντες, τοῦ τῆς Ἐκκλησίας πληρώματος, πεσόντας ὡς πρὸς θάνατον, καὶ ὡς ἀνιάτως νοσήσαντας, οἱ θεῖοι Ποιμένες, ὡς δοῦλοι γνησιώτατοι Χριστοῦ, καὶ τοῦ ἐνθέου κηρύγματος, μύσται Ἱερώτατοι.

ΔΟΞΑΣΤΙΚΟ

Τῶν ἁγίων Πατέρων ὁ χορός, ἐκ τῶν τῆς οἰκουμένης περάτων συνδραμών, Πατρὸς καὶ Υἱοῦ καὶ Πνεύματος Ἁγίου, μίαν οὐσίαν ἐδογμάτισε καὶ φύσιν, καὶ τὸ μυστήριον τῆς θεολογίας, τρανῶς περέδωκε τῇ Ἐκκλησίᾳ. Οὓς εὐφημούντες ἐν πίστει, μακαρίσωμεν λέγοντες· Ὦ θεία παρεμβολή, θεηγόροι ὁπλῖται, παρατάξεως Κυρίου, ἀστέρες πολύφωτοι, τοῦ νοητοῦ στερεώματος, τῆς μυστικῆς Σιών, οἱ ἀκαθαίρετοι πύργοι, τὰ μυρίπνοα ἄνθη τοῦ Παραδείσου, τὰ πάγχρυσα στόματα τοῦ Λόγου. Νικαίας τὸ καύχημα, οἰκουμένης ἀγλάϊσμα, ἐκτενῶς πρεσβεύσατε, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

                     ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

πατρός Νικολάου Μαυρομμάτη

Αθήνα, 12 Οκτωβρίου 2014

Οι Πατέρες θέσπισαν στις 11 Οκτωβρίου να εορτάζουμε την Ζ (έβδομη) Οικουμενική Σύνοδο που συγκλήθηκε στην Νίκαια το 787. Στην ίδια πόλη είχε συγκληθεί το 325 από τον Άγιο Κωνσταντίνο η Α' Οικουμενική Σύνοδος και με αυτήν, την Ζ' , στην ίδια πόλη τελείωσαν οι Οικουμενικές Σύνοδοι.

Το 787 ο Κωνσταντίνος ο ΣΤ' ,γιος της Ειρήνης της Αθηναίας και του Λέοντος Δ' Χαζάρου, ο οποίος ήταν εικονομάχος, μετά το θάνατο του πατέρα του και με την προτροπή της μητέρας του, ο Κωνσταντίνος ο ΣΤ' συνεκάλεσαν στην Νίκαια της Βυθινίας για δεύτερη φορά την Ζ' Οικουμενική Σύνοδο.

Πήραν μέρος 350 Πατέρες και 17 Πατέρες που ήταν εικονομάχοι αλλά μεταστράφησαν, μετενόησαν και προσετέθησαν και αυτοί στην χορεία των 350 Πατέρων. Γι' αυτό η Εκκλησία μας τους συμπεριέλαβε, αν και ήρθαν με κακές διαθέσεις μετά μετεστράφησαν, μετενόησαν .

Όλοι οι Πατέρες συγκεντρώθηκαν για να καταδικάσουν την αίρεση των εικονομάχων. Έτσι λοιπόν αφού αναθεμάτισαν εγγράφως κάθε αίρεση και τους εξάρχους των αιρέσεων προέβησαν εν συνεχεία στον αναθεματισμό όλων των εικονομάχων. Ακολούθως δε εξέθεσαν και διετύπωσαν εγγράφως ότι εκείνος που δεν προσκυνάει τις Άγιες εικόνες είναι ξένος και χωρισμένος από την πίστη των Ορθοδόξων και ότι η τιμή στην εικόνα διαβαίνει προς το πρωτότυπο, προς το εικονιζόμενο πρόσωπο και ότι εκείνος που προσκυνάει και τιμάει την εικόνα, προσκυνάει την υπόσταση του εικονιζομένου .

Όταν λέμε την υπόσταση, θα το καταλάβετε καλύτερα όταν λέμε αυτός είναι ανυπόστατος λόγος, δηλαδή είναι ψεύτικος, δεν κρατιέται. Είναι η υπόσταση, υπάρχει η αλήθεια αλλά αυτό που μπορούμε να το καταλάβουμε σήμερα καλύτερα είναι αυτό που λέμε είναι ανυπόστατος, άστον σαν να μην υπάρχει αυτός.

Ενώ δεν είναι σαν να μην υπάρχει. Δεν υπάρχει ο Χριστός αφού εσαρκωθη; Δεν υπάρχει η Παναγία; Ιστορικά πρόσωπα, πατήσαν στην γη τα κοκκαλάκια τους όπως και τα δικά μας.

Μπορείς να πεις ο πατέρας μου είναι  ανυπόστατος; Όχι, η υπόστασή του.

Έτσι λοιπόν εκείνος που προσκυνάει και τιμάει την εικόνα, προσκυνάει την υπόσταση του εικονιζομένου, την ύπαρξή του και την πολιτεία του και τον βίο του και την μαρτυρία του.

Αφού λοιπόν οι Άγιοι Πατέρες αυτά διέταξαν και όρισαν στερεώνοντας και κρατύνοντας την Ορθόδοξο πίστη ανεχώρησε ο καθένας για την Επισκοπή του.

Εδώ μάλιστα μια λεπτομέρεια ότι ο πάπας Ρώμης ήταν ο Ανδριανός ο Α' , δεν μπόρεσε να πάει, πολλοί ήταν γέροντες, δεν μπόρεσε να πάει και έστειλε - όπως ο Άγιος Αλέξανδρος έστειλε στην πρώτη Οικουμενική Σύνοδο τον διάκονο του τον Αθανάσιο - τον πρωτοσύγκελο του, κάποιον Θωμά και έναν άλλον.

Γιατί το λέμε αυτό;

Γιατί βλέπετε ότι οι ίδιοι τότε ήταν στις επτά Οικουμενικές Συνόδους και γράψανε και προσκυνάγαν τις εικόνες. Οι ίδιοι σήμερα δεν κάνουν εικόνες στους ναούς.

Είναι αυτό που λέει ο Άγιος Απόστολος Παύλος εκεί που έφτυσες πας και ξαναγλύφεις, την αίρεση, εκείνη που έδιωξες την πας και την ξαναπαίρνεις.

Στις 11 λοιπόν του μηνός όρισαν οι Πατέρες να γιορτάζουμε την Ζ' (έβδομη) Οικουμενική Σύνοδο.

Εάν η 11η του μηνός Οκτωβρίου πέσει καθημερινή, γιορτάζουμε την Σύνοδο την πρώτη Κυριακή για να πέσει αναστάσιμη ημέρα και Κυριακή.

Λοιπόν σε αυτή την Κυριακή η Εκκλησία μας επιλέγει να βάλει το Ευαγγέλιο του Σπορέως. Πεντακάθαρο.

Θα πρέπει να κάνουμε μόνο κάποιες παρατηρήσεις στο ευαγγέλιο.                               

Οι παρατηρήσεις:

Με μια ανάσα, χωρίς τελείες, λέει:

"Εξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ. Καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό· καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν" . Βάζει και το και που συνδέει. Όλο αυτό είναι μία πρόταση.    Απνευστί το παίρνει όλο, γιατί δεν θέλει να μείνει εκεί, δεν θέλει να μείνει εκεί. Δηλαδή να μείνει στο σακατιλίκι, σε αυτό που γίνεται στην πέτρα. Δεν μένει εκεί, μπαίνει στην ανάλυση.      Στην ανάλυση το πάει τελεία τελεία. Ποιοί σώζονται; Τώρα θα μου υπαγορεύεις αργά αργά.

Αρχίζει λοιπόν και τους λέει και ρώτησαν οι μαθητές Του:                                                               "- Τι είναι αυτή η παραβολή";                              Λέει αυτός:                                                                  "- Σε εσάς, σε εμάς εδώ μέσα, δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τοῖς δὲ λοιποῖς ἐν παραβολαῖς".                                       Μας εδώθηκε να γνωρίζουμε τα μυστήρια της Βασιλείας του Θεού.                                            Στους δε λοιπούς μιλάω με παραβολές. Γιατί μιλάω με παραβολές;

ἵνα βλέποντες μὴ βλέπωσι καὶ ἀκούοντες μὴ συνιῶσιν.  Τρομεροί λόγοι ε; Βλέπεις, ο ίδιος ο Θεός λέει:

" Από μακριά δε θα καταλαβαίνεις, έλα πιο κοντά για να με καταλάβεις ".

Και αυτούς που είναι κοντά Του τώρα τους ερμηνεύει τι είναι, σε εμάς δηλαδή πάλι. Ενώ λέει ότι μιλάω με παραβολές για να μην καταλαβαίνουν οι άλλοι, σε αυτούς που θα ανοίξουν, έστω να το ανοίξουν να πάνε πιο κοντά, θα τους ερμηνεύσει .

Ο σπόρος είναι ο λόγος του Θεού και ο Σπορέας είναι ο ίδιος ο Θεός.

"οἱ δὲ παρὰ τὴν ὁδόν εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, εἶτα ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ αἴρει τὸν λόγον ἀπὸ τῆς καρδίας αὐτῶν, ἵνα μὴ πιστεύσαντες σωθῶσιν". Ξεκαθαρίσαμε.

Στον δρόμο πραγματικά είναι πολλοί διάβολοι, οι δε αποστολικές διαταγές ορίζανε να μην εκθέτεις τον εαυτό σου στις νύχτες και στα σκοτάδια.

Οἱ δὲ ἐπὶ τῆς πέτρας οἳ ὅταν ἀκούσωσι, μετὰ χαρᾶς δέχονται τὸν λόγον, καὶ οὗτοι ῥίζαν οὐκ ἔχουσιν, οἳ πρὸς καιρὸν πιστεύουσι καὶ ἐν καιρῷ πειρασμοῦ ἀφίστανται.

Οι δε λέει επί της πέτρας είναι εκείνοι που ακούνε και δέχονται με χαρά τον λόγον αλλά επειδή δεν έχουν ρίζα προς καιρόν πετάγονται λίγο και μετά ξεραίνονται, στον πειρασμό αφίστανται .Τελεία .

Το δε εις τας ακάνθας - ενώ είπαμε στα άλλα δεν έχει τελείες, μόνο κόμματα και άνω τελείες. Και βάζει και το και για να συνδέσει.

Τὸ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας πεσόν, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, καὶ ὑπὸ μεριμνῶν καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν τοῦ βίου πορευόμενοι συμπνίγονται καὶ οὐ τελεσφοροῦσι.

Αυτοί που ακούνε και από τις μέριμνες...        Έχω αυτό, έχω εκείνο έχω τα άλλο, έχω αυτό, έχω φόρους, έχω έτσι, έχω αλλιώς, τρέχω από εδώ, από εκεί και όλα τα σχετικά, είναι οι ακούσαντες και δεν τελεσφορούν, δηλαδή δεν τελεσφερούν επειδή χάνεται τελικά αυτό.

Τὸ δὲ ἐν τῇ καλῇ γῇ, οὗτοί εἰσιν οἵτινες ἐν καρδίᾳ καλῇ καὶ ἀγαθῇ ἀκούσαντες τὸν λόγον κατέχουσι καὶ καρποφοροῦσιν ἐν ὑπομονῇ.

Αυτό το καλή καρδία, η καλή, καλή καρδιά.  Ποιά είναι η καλή καρδιά; Η αγαθή. Εκείνη η αγαθή καρδιά που δεν είναι πονηρή.               «Για κάτσε να σε ακούσουμε».. Άκουσον μεν, πάταξον δε.

Είναι μερικοί που μου πιάνουνε την κουβέντα και μόλις καταλάβουν μετά κάτι τους πιάνει και φεύγουν. Κάτσε ρε φίλε να μιλήσουμε, μου έπιασες μια κουβέντα, κάτσε να την τελειώσουμε, να βάλουμε μια τελεία και να φύγουμε. Αλλά επειδή δεν θέλουν να ερμηνεύσουν μένουνε στο άλλο.                        Ενώ ο Χριστός μας βάζει τελεία, ερμηνεύει και τελειώνει. «Τακ» τελεία. Αυτός δεν θέλει να βάλει τελεία. Κόμμα, άνω τελεία και δρόμο.

Λοιπόν αυτοί με καλή καρδιά που είναι η αγαθή καρδιά - αγαθοσύνη είναι ο καρπός του Αγίου Πνεύματος - τὸν λόγον κατέχουσι καὶ καρποφοροῦσιν ἐν ὑπομονῇ.                              Τον λόγον τον κρατάνε και με υπομονή καρποφορείται .

Λοιπόν, βάζει είπαμε την Κυριακή αυτή, στους Πατέρες της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου, μας βάζει την παραβολή του Σπορέως.

Γιατί;

Επειδή οι Πατέρες της Οικουμενικής Συνόδου μας είπανε ότι Αυτός που μας διδάσκει η Εκκλησία Του, ο Λεβέντης μας εδώ, το παλικάρι μας(ο Χριστός), είναι σαρκωμένος.

Γι' αυτό λέει και το κοντάκιο «ο σαρκωθείς Θεός» και γι' αυτό έχουμε την εικόνα Του.       Δεν είναι ανυπόστατος ο λόγος, από κάποιον που ήρθε, αλλά από τον ίδιο το Θεό.              Αυτός είναι ο Σπορέας και ο σπόρος Του είναι ο λόγος. Ο λόγος που είναι και ο Λόγος Χριστός που εσαρκώθη και ο Λόγος της αιτίας των πάντων, της δικής μας σαρκώσεως, η αγάπη Του και η σάρκωσή Του να μετέχει και στην ύλη και στο άυλο.

Λοιπόν, και έτσι ακριβώς, επειδή έχει μεγάλη σχέση με την εβδόμη Οικουμενική Σύνοδο, με την εικόνα του Θεού, για να μας δείξει ότι είμαστε εικόνες του Θεού και για να μας δείξει ότι Αυτός που σαρκώθηκε έχει λάβει την εικόνα μας, Αυτός που σπέρνει τον λόγο, Αυτός που δίνει τον λόγο, Αυτός που διδάσκει, είναι ο ίδιος ο Θεός. Γι' αυτό ακριβώς μας βάζει τον Σπορέα.

Για να μας πει:                                                            Ο Σπορέας είναι Αυτός που Τον υπερασπίστηκαν οι Πατέρες της εβδόμης Οικουμενικής Συνόδου ότι  πρέπει να Τον εικονίζουμε.                        Γιατί είναι υπόσταση, εν υποστάσει.

Και λέμε στις καταβασίες, στον κανόνα του Πάσχα «Πάτερ Παντοκράτωρ και Λόγε και Πνεύμα , τρισὶν ἑνιζομένη, ἐν ὑποστάσεσι φύσις, ὑπερούσιε καὶ ὑπέρθεε εἰς σὲ βεβαπτίσμεθα, καὶ σὲ εὐλογοῦμεν, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας».           Εν υποστάσεσι, δεν είστε ανυπόστατος.

Και μάλιστα οι παλιοί λέγανε «εις Σε εβαπτίσθημεν και Σε ευλογούμε». Το λέγανε στην βάπτιση όταν πήγαινε να προσκυνήσει η μάνα και ο πατέρας.

Οπότε εδώ είναι η αρχή του έτους ακόμη, τα πρώτα μαθήματα που κάνουμε από Σεπτέμβριο. Το Σεπτέμβριο κυριαρχεί η πυξίδα, ο φάρος, ο δρόμος που είναι ο Σταυρός μας.

Και ο Σταυρός μας είναι να είμαστε οικτίρμονες. Και για να είσαι οικτίρμων πρέπει να έχεις Χριστό μέσα σου. Οικτιρμοσύνη, ευσπλαχνία, είναι να έχεις Χριστό μέσα σου. Δεν είναι πράξη, η πράξη θα βγεί αυθόρμητα επειδή μέσα σου θα ζεί ο Θεός.                                                                     

Ένα παράδειγμα θα σας δώσω για να δείτε ότι αυτή την Κυριακή με το ευαγγέλιο αυτό του Σπορέως, αυτή την γιορτή, την διαπραγματεύεται η Εκκλησία μας όλη την εβδομάδα.

Για να μας δώσει να καταλάβουμε παραπάνω την Δευτέρα λέει μιά περικοπή:

« Και εγένετο εν τω είναι Αυτόν προσευχόμενον κατα μόνας συνήσαν αυτώ οι μαθηταί και επηρώτησεν αυτούς λέγων:- Τίνα με λέγουσιν οι όχλοι είναι ; Οι δε αποκριθέντες είπον «Ιωάννην τον Βαπτιστήν άλλοι δε Ηλίαν άλλοι δε ότι προφήτης τις των αρχαίων ανέστη». Είπεν δε αυτοίς «υμείς δε τινα με λέγετε είναι;» Αποκριθείς δε ο Πέτρος είπεν «τον Χριστόν του Θεού». Ο δε επιτιμήσας αυτοίς παρήγγειλεν μηδενί ειπείν τούτο. Ειπών οτι δει τον Υιόν του ανθρώπου πολλά παθείν και αποδοκιμασθήναι απο των πρεσβυτέρων και αρχιερέων και γραμματέων και αποκτανθήναι και τη τρίτη ημέρα αναστήναι».

Και στο ευαγγέλιο του αγίου Ματθαίου λέει :

«Ελθών δε ο Ιησούς εις τα μέρη Καισαρείας της Φιλίππου ηρώτα τους μαθητάς αυτού λέγων: - τίνα λέγουσιν οι άνθρωποι είναι τον Υιόν του ανθρώπου;»  Οι δε είπαν « οι μεν Ιωάννην τον βαπτιστήν άλλοι δε Ηλίαν έτεροι δε Ιερεμίαν η ένα των προφητών». Λέγει αυτοίς « υμείς δε τίνα με λέγετε είναι;» Αποκριθείς δε Σίμων Πέτρος είπεν συ ει ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώντος» . Αποκριθείς δε ο Ιησούς είπεν αυτώ «μακάριος ει Σίμων βαρ Ιωνά οτι σάρξ και αίμα ουκ απεκάλυψεν σοι αλλ ο Πατήρ μου ο εν τοις ουρανοίς .Καγώ δε σοι λέγω ότι συ ει Πέτρος και επι ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την εκκλησίαν και πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτής. Δώσω σοι τας κλείδας της βασιλείας των ουρανών και ό εάν δήσης επί της γης έσται δεδεμένον εν τοί τοις μαθηταίς ινα μηδενί είπωσιν οτι αυτός εστιν ο Χριστός». 

 Και αυτό το βάζει για να μας δείξει ότι Αυτός που σπέρνει τον λόγο είναι ο Χριστός. Και ρώτησε πρώτους τους μαθητές Του «εσείς τι λέτε;».

Και τώρα είναι πολλοί οι μαθητές. Αλλά είναι πολλοί οι κλητοί, λίγοι οι εκλεκτοί.                                                                                                          Αυτά για να δείτε την σημερινή μέρα, το σημερινό ευαγγέλιο και τον αγώνα που κάνει η Εκκλησία μας.                                                       Αυτή η εβδομάδα έρχεται να δώσει εκείνη την σπαρακτική κραυγή του Χριστού μας όταν φανερώθηκε στους αγίους Αποστόλους μετά την Ανάσταση Του.  Που λέει                                         «- Πιάστε με, ψηλαφίστε με. Φάντασμα σάρκα και οστέα ουκ έχει καθώς εμέ θεωρείτε έχοντα». Ήτανε δηλαδή η αγωνία του Χριστού μας.

Αυτή την αγωνία την τότε, την αναλύουμε ότι «εγώ είμαι ρε παιδιά, μη φοβόσαστε, εγώ είμαι, μη φοβόσαστε την σάρκα σας και νομίζετε ότι εσείς είστε από άλλο πλανήτη και ο Θεός είναι από άλλο πλανήτη. Όχι, όλοι είμαστε μαζί από το ίδιο φύραμα - εκ του ιδίου φυράματος σαρκός και αίματος μεταλαμβάνουμε. Και αυτό ήταν το δίκαιο.                                                                            Και αυτή η εβδομάδα λοιπόν έρχεται γιατί είναι αρχή των μαθημάτων επειδή θα φτάσουμε και στη γέννησή Του και θέλει να μας δώσει αυτό που υποστήριξαν οι Πατέρες μας.

Τώρα όσον αφορά για το αποστολικό ανάγνωσμα, εδώ χρησιμοποιεί η εκκλησία μας την προς Τίτον επιστολή, τον οποίο τον Τίτο τον άφησε ο Χριστός μας στην Κρήτη και του λέει σε αφήνω στην Κρήτη για να επιδιορθώσεις ό,τι λανθασμένο έχουν καταλάβει.

Έτσι του λέει, να επιδιορθώσεις ό,τι λάθος έχουν καταλάβει. Γι' αυτό και εμείς επιδιορθώνουμε, είμαστε τσαγκάρηδες, κάνουμε επιδιορθώσεις, μπαλώματα, ό,τι θέλει ο άλλος. Καινούριο ρούχο, ό,τι θέλει....

Λοιπόν δίνονται από τον Άγιο Απόστολο Παύλο οδηγίες για την συμπεριφορά των χριστιανών και την συμπεριφορά του Τίτου. Και λέει: « Πιστός ο λόγος αυτός που σου είπα και αυτός που μάθατε εσείς από τον άγιο Τίτο. καὶ περὶ τούτων βούλομαί σε διαβεβαιοῦσθαι».

Πώς;

Θέλω να μιλάς με το κύρος που σου έδωσα εγώ για να φροντίζουνε και αυτοί που έχουν πιστεύσει στον Θεό να πρωτοστατούν ακούραστα σε έργα καλά. Αυτά περί των οποίων μίλησα είναι τα έργα τα καλά και τα ωφέλιμα προς τους ανθρώπους». Ποιά; Και γυρίζει και λέει στον Τίτο: « Να αποφεύγετε τις ανόητες συζητήσεις και γενεαλογίας και μάχας και έριδας περί των μυθικών θεών και ευγενών απογόνων ως και φιλονικίες και διαμάχας περί του ιουδαϊκού νόμου, γιατί δεν προσφέρουν καμμιά ωφέλεια αλλά είναι μάταιοι».                                                            

Τώρα εμείς εδώ Χριστέ μου πολλές φορές γυρίζουμε γύρω από μάταιες συζητήσεις υιων ανθρώπων και αυτό το κάνουμε μέχρι να καταλάβουμε. Δηλαδή λέει με πείραξε ο τάδε. Και τι έγινε, τον εαυτό του πείραξε- αυτό το λέγαμε μωρά. Δηλαδή συνεχίζουμε των μωρών συζητήσεις. «Αιρετικό άνθρωπο που επιμένει να δημιουργεί σκάνδαλα και διαιρέσεις στην εκκλησία μολονότι τον συνεβούλευσες για πρώτη και δεύτερη φορά, παράτησε τον και απόφυγε τον. Γνώριζε ότι ένας τέτοιος άνθρωπος έχει διαστραφεί και αμαρτάνει. Και για την αμαρτία αυτού ελέγχεται και κατακρίνεται από την ίδια του την συνείδηση και από τον ίδιο του τον εαυτό».

Άστον τον κακομοίρη, αφού βλέπεις ότι δεν θέλει να βοηθήσει τον ίδιο του τον εαυτό. Θα του δώσεις και σύ μία από πάνω;                              Όταν σου στείλω τον Αρτεμά η τον Τυχικό, φρόντισε γρήγορα να έρθεις στην Νικόπολη.  Και εκεί τους λέει να φροντίζετε και τους άλλους που δεν θα’ χουνε τίποτα, να τους βοηθάτε. Και αυτό το λέει σε αυτούς που ακούνε τον λόγο του πώς θέλει να συμπεριφερόμαστε. Εδίδαξε λοιπόν τον Τίτο: Να μην αργολογείς, κουτσομπολεύεις, κλπ, να είναι ο λόγος σου δημιουργικός.                                              

Και ξέρετε μπορείς να πείς ένα συμβάν και να είναι δημιουργικό και να το πείς και να είναι κουτσομπολιό. Να βγάλεις από το συμβάν το να αποφύγεις κάτι.           ...                             Προσέξτε. Η πεμπτουσία της Εκκλησίας μας είναι Ασκητική ζωή και Υπακοή". 

Άρα λέμε ότι για να είμαστε ακροατές του λόγου του Θεού πρέπει να έχουμε πέντε βασικά πραγματάκια:

Να είμαστε οικτίρμονες, φιλάνθρωποι ,

Να βοηθάμε τον άλλο αν δεν έχει κάτι και μπορούμε να του το δώσουμε και

Να μην ασχολούμαστε με πίτουρα, καθώς και

Να μην φορτωνόμαστε

Αλλά ελάτε εδώ στην εκκλησία να δώσουμε τις λύσεις εφ’όλης της ύλης. Τώρα η εκκλησία έχει θολώσει γιατί θολώσαμε εμείς.

Πρέπει να μαζευόμαστε εδώ να ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα και να μην παραπονιόμαστε για την εκκλησία. Τώρα στην σημερινή εποχή μας τα πράγματα είναι δύσκολα. Γιατί υπάρχει αληθινή εκκλησία και υπάρχει και ψεύτικη εκκλησία. Υπάρχει εκκλησία που αγωνιά, που πονάει, που ματώνει και υπάρχει εκκλησία που είναι ατσαλάκωτη.

Γι αυτό κάνουμε και ένα ξεσκαρτάρισμα να δούμε τι είναι το αληθινό και τι το ψεύτικο. Αυτό κάνω και εγώ ιδρώνοντας πάνω στην ωραία πύλη, κουράζοντας ίσως κάποιους από σας. 

Εγώ δεν κουράζομαι γιατί διδάσκομαι, μου αρέσει το μάθημα εμένα. Δεν είμαι δάσκαλος αυτή τη στιγμή, είμαι μαθητής.

 Εύχομαι λοιπόν να κάνουμε ένα ξεσκαρτάρισμα και να γίνουμε αληθινή εκκλησία, όχι ψεύτικη.

          

                ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΠΟΡΕΩΣ 15/10/23                ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΕΙΚΟΝΑΣ 

Παρακαλώ, να μου δώσετε την εικόνα του Σπορέως. 

Όπως θυμίαζα έβλεπα την εικόνα.

Και με βοήθησε η εικόνα να καταλάβω ακόμη περισσότερα πράγματα.

Και αρχίζω από εδώ για να προχωρήσω.

Ο δρόμος είναι ο Χριστός μας. 

Ο Πρόδρομος είναι ο Άγιος Ιωάννης. Ο δρόμος είναι ο Χριστός μας.

Πάνω στο δρόμο γίνονται όλα. 

Πάνω στο σώμα του Χριστού γίνονται όλα. Βλέπετε ότι και ο καλός σπόρος ο καρποφορος και τα κοράκια και όλα αυτά, είναι πάνω στο δρόμο.

Πάνω στο δρόμο δεν είναι όλα;

Ενώ λέει παρά την οδό, ο Χριστός μας κλπ. 

Ο αγιογράφος όμως που ήξερε και είχε βίωμα θεολογικό όλα γίνονται, λέει, πάνω στο σώμα του Χριστού .

Πάνω στο σώμα του Χριστού γίνονται. 

Έλεγε ο παπα Μιχάλης ο Γέροντάς μου : "Όσοι την γη ρυπαίνετε εις Χριστόν αμαρτάνετε".

Όλα συμβαίνουν απάνω στον δρόμο. Εγώ είμαι η Οδός και η Ζωή και η Αλήθεια. 

Και βλέπετε να έχει μπροστά τα κοράκια, πίσω να έχει τις πέτρες και πάρα πίσω αυτοί που δεν φαίνονται είναι η καλή γη. 

Τι θεολογία αυτή η εικόνα!

Λοιπόν, χωρίς λόγο ζωή δεν νοείται. Γιατί όλοι μιλάμε από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Τόσο ομιλία που γίνεται αργολογία. Και ο Χριστός μας επέτρεψε να υπάρχουν στον αέρα συχνότητες και να υπάρχουν και να λένε και να λένε και να λένε και να λένε.

 Εμείς το δεχόμαστε, γιατι είναι η ευλογία του λόγου.

Είναι ο αιώνας του λόγου και ο Λόγος του Λόγου είναι ο επικαιρότατος. Ενώ τα άλλα δεν είναι επίκαιρα, είναι προσχεδιασμένα. Είναι μούφα, είναι μαϊμού, είναι σχεδιασμένα.

Υπάρχει όμως και ένας άλλος λόγος που δεν είναι του Λόγου. Είναι ο λόγος του ιδίου θελήματος, είναι ο λόγος του από μηχανής Θεού και όχι του ενσαρκωμένου Θεού.

Είναι ο λόγος που θέλει να εξοστρακισει τον λόγο και την λογική.

 " Δεν θέλω να πάθουν τίποτα τα παιδιά μου".

Αν δεν θέλεις να πάθουν τίποτα τα παιδιά σου. Σας έχω πει εάν θέλετε να φτιάξουμε τα παιδιά μας, να φτιάξουμε τους εαυτούς μας. 

Αν δούνε έναν Άγιο, τέρμα. Δεν θα καταλάβουν τα παιδιά μας τον Άγιο!

 Ο Άγιος είναι ο ξεκολλημένος.

Έχω ξεκολλήσει από αυτό που κάνω και κολλώ επάνω σε εσάς. Και από εσάς που είμαι, είμαι και κολλημένος εκεί. Και είμαι και κολλημένος και με τον ουρανό και με παντού.

Ενώ είμαι ξεκολλημένος, είμαι και κολλημένος... 

Τα παιδιά μας θλίβονται γιατί υπάρχει θλίψη στον κόσμο. Γι' αυτό θλίβονται.

Υπάρχει θλίψη στον κόσμο. "Εκ του κόσμου τούτου θλίψιν εξεσθε αλλά θαρσείτε Εγώ νενίκηκα τον κόσμο".

Δίνουμε εμείς θάρρος στα παιδιά μας για την νίκη της θλίψης; Αφού εμείς είμαστε ηττημένοι και καταθλιμμένοι. Εμείς είμαστε καταθλιμμένοι.

Και προσπαθούμε με χίλια δύο τρόπους να αποτινάξουμε την κατάθλιψη.

 Ο απαρηγόρητος άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει. 

Ο Χριστός μας έκανε τόσα πράγματα για να μην αφήσει το παιδί του απαρηγόρητο.

 Έκανε τόσα πράγματα αλλά... παρηγοριά στον άνθρωπο μέχρι να βγει η ψυχή του.

Και αν θέλεις να διώξεις την κατάθλιψη....

 Είδατε οι Άγιοι που έχουν μια αύρα από πάνω; Θες να διώξεις την κατάθλιψη από την αύρα σου; 

Όπου απλώνεσαι, όπου βρίσκομαι εγώ, να υποχωρεί η θλίψη. 

Λοιπόν, αυτά νομίζω για μένα είναι πολύ αρκετά για να πάρω δουλειά.

Πολλά δεν μπορείς να τα πάρεις με τη μία. Είναι η ατέλεστος τελειότης. Για να πάρω δουλειά και για το σπίτι και για την ζωή μου ολόκληρη.

Και για την Ανάσταση.

Όπου θα ισχύει και θα φαίνεται μόνο ο λόγος του Λόγου. Οι άλλοι θα είναι φωνή βοώντος εν τη ερημω.

 Οι υπόλοιποι , οι ανιατως νοσήσαντες που έχουν αποτάξει και έχουν εκτραπεί από την απλή κοινή λογική. 

Κοίταξε να είσαι μάνα. Μάνα!

Και η μάνα, επειδή ξέρει ότι είναι ατελής, κουβαλάει και την Παναγία μαζί της. 

"- Ναι παιδί μου, δεν ξέρω πολλά εγώ. Τα υπόλοιπα τα ξέρει η μάνα η Παναγία, εγώ μαζί σου θα τα μάθω. 

Εγώ μπορεί να ξέρω πέντε, εσύ να ξέρεις ένα, αλλά μέσα στον άμμο της θάλασσας, την ατέλεστο τελειότητα, θα τα μάθουμε παρέα". 

Και σας είχα πει λοιπόν αυτό, ότι πρέπει να προχωρήσουμε και να είναι η αύρα μας όπως λέει ένα τροπάριο, στον πλάγιο του πρώτου ήχου, του Αρχαγγέλου:

" Όπου επισκιάσει η χάρη σου Αρχάγγελε, εκείθεν διώκεται η του διαβόλου δύναμη".

Έτσι θα είναι και η επισκίαση η δική μας. Όπου πατήσω το πόδι μου, θα παίρνουν δρόμο και θα τρέχουν οι διάβολοι από τα παράθυρα και τους φεγγίτες. Πρέπει, πρέπει!

Γιατί εγώ αγαπώ. Αγαπώ τη Σωτηρία.

Και η Σωτηρία είναι του Σωτήρος Χριστού.

 Έργω και λόγω. 

(...)

Είχανε γίνει κι άλλες Σύνοδοι.

Αλλά βάλαμε τον αριθμό 7 για να δείξουμε ότι ο Θεός τα έχει όλα στο νου του.

 Και οσακις χρειαστεί θα βάλει στους Ποιμένες Του. 

Και μακάρι να μας αξιώσει να ποιμαινόμεθα σωστά για να ποιμαινουμε και δίδοντας μία μαρτυρία που είναι η ποιμαντική μας. 

Διακονία ολονών μας. 

ΔΙ ΕΥΧΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΗΜΩΝ, 

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ Ο ΘΕΟΣ

ΕΛΕΗΣΟΝ ΚΑΙ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ

ΑΜΗΝ

 

ΔΙ ΕΥΧΏΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΗΜΩΝ ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ Ο ΘΕΟΣ ΕΛΕΗΣΟΝ ΚΑΙ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ.ΑΜΗΝ.

 

Δοῦλοι, Κύριον, ᾿Αλληλούια. 

Αἰνεῖτε τὸ ὄνομα Κυρίου, αἰνεῖτε, δοῦλοι, Κύριον, ᾿Αλληλούια. 

Οἱ ἑστῶτες ἐν οἴκῳ Κυρίου, ἐν αὐλαῖς οἴκου Θεοῦ ἡμῶν, ᾿Αλληλούια. 

Αἰνεῖτε τὸν Κύριον, ὅτι ἀγαθὸς Κύριος· ψάλατε τῷ ὀνόματι αὐτοῦ, ὅτι καλόν, ᾿Αλληλούια. 

ὅτι τὸν ᾿Ιακὼβ ἐξελέξατο ἑαυτῷ ὁ Κύριος, ᾿Ισραὴλ εἰς περιουσιασμὸν ἑαυτῷ, ᾿Αλληλούια. 

ὅτι ἐγὼ ἔγνωκα ὅτι μέγας ὁ Κύριος, καὶ ὁ Κύριος ἡμῶν παρὰ πάντας τοὺς θεούς, ᾿Αλληλούια. 

Πάντα, ὅσα ἠθέλησεν ὁ Κύριος ἐποίησεν ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ ἐν τῇ γῇ, ἐν ταῖς θαλάσσαις καὶ ἐν πάσαις ταῖς ἀβύσσοις, ᾿Αλληλούια. 

ἀνάγων νεφέλας ἐξ ἐσχάτου τῆς γῆς, ἀστραπὰς εἰς ὑετὸν ἐποίησεν, ᾿Αλληλούια. 

ὁ ἐξάγων ἀνέμους ἐκ θησαυρῶν αὐτοῦ, ὃς ἐπάταξε τὰ πρωτότοκα Αἰγύπτου ἀπὸ ἀνθρώπου ἕως κτήνους, ᾿Αλληλούια. 

ἐξαπέστειλε σημεῖα καὶ τέρατα ἐν μέσῳ σου, Αἴγυπτε, ἐν Φαραὼ καὶ ἐν πᾶσι τοῖς δούλοις αὐτοῦ, ᾿Αλληλούια. 

ὃς ἐπάταξεν ἔθνη πολλὰ καὶ ἀπέκτεινε βασιλεῖς κραταιούς, ᾿Αλληλούια. 

Τὸν Σηὼν βασιλέα τῶν ᾿Αμορραίων καὶ τὸν ῍Ωγ βασιλέα τῆς Βασὰν καὶ πάσας τὰς βασιλείας Χαναάν, ᾿Αλληλούια. 

Καὶ ἔδωκε τὴν γῆν αὐτῶν κληρονομίαν, κληρονομίαν ᾿Ισραὴλ λαῷ αὐτοῦ, ᾿Αλληλούια. 

Κύριε, τὸ ὄνομά σου εἰς τὸν αἰῶνα καὶ τὸ μνημόσυνόν σου εἰς γενεὰν καὶ γενεάν, ᾿Αλληλούια. 

ὅτι κρινεῖ Κύριος τὸν λαὸν αὐτοῦ καὶ ἐπὶ τοῖς δούλοις αὐτοῦ παρακληθήσεται, ᾿Αλληλούια. 

Τὰ εἴδωλα τῶν ἐθνῶν ἀργύριον καὶ χρυσίον, ἔργα χειρῶν ἀνθρώπων, ᾿Αλληλούια. 

Στόμα ἔχουσι καὶ οὐ λαλήσουσιν, ὀφθαλμοὺς ἔχουσι καὶ οὐκ ὄψονται, ᾿Αλληλούια. 

ὦτα ἔχουσι καὶ οὐκ ἐνωτισθήσονται, οὐδὲ γάρ ἐστι πνεῦμα ἐν τῷ στόματι αὐτῶν, ᾿Αλληλούια. 

ὅμοιοι αὐτοῖς γένοιντο οἱ ποιοῦντες αὐτὰ καὶ πάντες οἱ πεποιθότες ἐπ᾿ αὐτοῖς, ᾿Αλληλούια. 

Οἶκος ᾿Ισραήλ, εὐλογήσατε τὸν Κύριον, ᾿Αλληλούια.

Οἶκος ᾿Ααρών, εὐλογήσατε τὸν Κύριον, ᾿Αλληλούια. 

Οἶκος Λευΐ, εὐλογήσατε τὸν Κύριον, ᾿Αλληλούια. 

Οἱ φοβούμενοι τὸν Κύριον, εὐλογήσατε τὸν Κύριον, εὐλογητὸς Κύριος ἐκ Σιών, ὁ κατοικῶν ῾Ιερουσαλήμ, ᾿Αλληλούια.

Ψαλμός 134