ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε!
ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ
πατρός Νικολάου Μαυρομμάτη
Αθήνα, 4 Οκτωβρίου 2020
ΔΟΜΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΩΝ ΕΩΘΙΝΩΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΩΝ ΟΡΘΡΟΥ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Αξίζει τον κόπο να ρίξουμε μια ματιά να δούμε πώς διδάσκει την Ανάστασή Του ο Χριστός μας. Την δομή. Πώς την διδάσκει;
Με ποιά αξιολόγηση ξεκινάει; Γιατί τα Ευαγγέλια του όρθρου είναι τα αναστάσιμα ευαγγέλια των Κυριακών και ο λόγος των Αγίων Αποστόλων και Ευαγγελιστών, που μεταφέρουν τον λόγο του Χριστού μας στις εμφανίσεις Του στους μαθητές Του.
Επειδή είμαστε και εμείς μαθητές, είναι ο Λόγος. Πώς Τον συνάντησαν εκείνοι; Πώς αποκαλύφθηκε σε εκείνους; Έτσι αποκαλύπτεται και σε εμάς.
Αξίζει τον κόπο να δούμε με ποιά ιεράρχηση. Ποιό είναι πρώτο, ποιό είναι δεύτερο, γιατί είναι το τρίτο, ποιό είναι το πέμπτο, έκτο κοκ μέχρι το ενδέκατο.
Και αξίζει τον κόπο να ρίξουμε μια ματιά γιατί βλέπουμε την προτεραιότητα, την Αποκάλυψη και το κέντρο του πυρήνα της ζωής των Χριστιανών που είναι η Ανάσταση.
Η Ανάσταση σε εμάς που την ζούμε είναι η απουσία σκότους, η απουσία ψεύδους, η απουσία απορίας. Απορίας, δηλαδή δεν έχω πέρασμα, δεν καταλαβαίνω. Η απουσία, ας πούμε, του ανεπίγνωστου.
Κοιτάς και ερευνάς σε βάθος τον εαυτό σου (βασιλικό και ιερατικό) και λές «γιατί το έκανα αυτό; Από τι κινήθηκα και το έκανα αυτό"; Και στο αποκαλύπτει ο Χριστός μας. Και γίνεσαι ταυτοχρόνως ψυχίατρος, ψυχολόγος, ψυχαναλυτής κλπ.
Αξίζει τον κόπο, πρώτη φορά το τελειώνουμε (τελειοποιουμε), το προσεγγίζουμε έτσι και λέμε αξίζει τον κόπο να ρίξουμε μια ματιά στη δομή. Πώς οικοδόμησε δηλαδή η Εκκλησία μας την αναγγελία της Αναστάσεως σε εμάς, τους μαθητές του Χριστού μας.
Και δεύτερον, ακούστε μία παγίδα του πονηρού – για μας τους ιερείς πρώτα αλλά και για σας που μαθαίνετε. Μία παγίδα του πονηρού. Ακούει τώρα , ο παπάς έχει καταλάβει, του έδωσε ο Χριστός μας μέσα στην Εκκλησία να καταλάβει. Οπότε ακούει και λέει ο παπάς «α, αυτό είναι, το ξέρω». Ποιό ξέρεις; Δηλαδή η παγίδα συνίσταται στο να πεί «το ξέρω» ο παπάς και να μην είναι καιομένη η καρδία του. Ότι το έμαθα , «ε, εντάξει». Και η παγίδα είναι να μάθουμε την δομή και να νομίζουμε ότι το ξέρουμε επειδή έχουμε μάθει την δομή.
Και ενώ αποκαλύπτονται από μέσα (την Αγία Τράπεζα), χίλια μύρια παραγάδια!
Όπως ας πούμε παθαίνουν πολλοί οικείοι της πίστεως που είναι σε οργανώσεις, κάνουν μελέτες Αγίας Γραφής κλπ. Τι ξέρουνε;
Ή να το πάθει ο παπάς και να βρίσκεται σε ένα καβούκι. Ότι έχτισε, το σοβάτισε – το ξέρουμε τώρα… Και δεν παίρνει τίποτα άλλο μέσα. Το αμπαρώσαμε, το χτίσαμε και δεν μπαίνει τίποτα άλλο μέσα.
Όχι, εδώ μέσα μένουμε εκστασιασμένοι! Εγώ δηλαδή. Μιλάω για μένα. Αυτό πρέπει να γίνεται σε όλους. Γιατί έτσι πραγματώνουμε αυτό που είπε ο Σωκράτης. Ότι «εν οίδα ότι ουδέν οίδα». Ένα ξέρω ότι δεν ξέρω τίποτα. Και βαδίζουμε για το «Γνώθι σ’αυτόν». Και πραγματικά δεν γνωρίζουμε τίποτα.
Και τώρα και στο σημερινό (4/10/20) εωθινο που είναι το ενδέκατο ευαγγέλιο που αναφέραμε και είπε « ἐὰν αὐτὸν θέλω μένειν ἕως ἔρχομαι, τί πρὸς σέ;» είπα μέσα μου γιατί αυτό να το βάζει τελευταίο; Και αμέσως εδώ, επί τόπου, στην ωραία πύλη, έρχεται η απάντηση και λέει : Ζώντας την Ανάσταση είναι η απουσία θανάτου, σκότους αλλά μεταβιβαζόμεθα εκ του θανάτου στην ζωή. Εγώ μπαίνω μέσα, παλι σκέπτομαι.
Διά του Λόγου, διαλογίζομαι, δια του λόγου και συνομιλούμε με τις αλήθειες και τις αποκαλύψεις που γεννιώνται. Μέσα εδώ γεννιώνται. Είναι ωραίο πράγμα, είπα στον εαυτό μου, να ρίξουμε μια ματιά πώς αποκαλύπτεται, πώς αποκαλύφθηκε. Γιατί θέλει να αποκαλύπτεται έτσι σε εμάς;
Ευαγγελικό Ανάγνωσμα Θείας Λειτουργίας: Κατά Λουκάν ιβ' 16 - 21
16 Εἶπε δὲ παραβολὴν πρὸς αὐτοὺς λέγων· Ἀνθρώπου τινὸς πλουσίου εὐφόρησεν ἡ χώρα· 17 καὶ διελογίζετο ἐν ἑαυτῷ λέγων· τί ποιήσω, ὅτι οὐκ ἔχω ποῦ συνάξω τοὺς καρπούς μου; 18 καὶ εἶπε· τοῦτο ποιήσω· καθελῶ μου τὰς ἀποθήκας καὶ μείζονας οἰκοδομήσω, καὶ συνάξω ἐκεῖ πάντα τὰ γεννήματά μου καὶ τὰ ἀγαθά μου, 19 καὶ ἐρῶ τῇ ψυχῇ μου· ψυχή, ἔχεις πολλὰ ἀγαθὰ κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου. 20 εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Θεός· ἄφρον, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ· ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται; 21 οὕτως ὁ θησαυρίζων ἑαυτῷ καὶ μὴ εἰς Θεὸν πλουτων
ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ
πατρός Νικολάου Μαυρομμάτη
17 Νοεμβρίου 2019
Το παράδοξο αλλά πολύ αποκαλυπτικό είναι, όπως έχουμε πει, ότι η Εκκλησία μας αφιερώνει τρεις Κυριακές και ασχολείται με αυτήν την κινητήριο δύναμη, έτσι. Αυτό που λέγανε οι αρχαίοι μας πρόγονοι δη δει χρημάτων.
Δη δει είναι με ητα και ει.
Υπάρχει λοιπόν ανάγκη χρημάτων και άνευ τούτων, και χωρίς αυτά, ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων (Δει δη χρημάτων, ω άνδρες Αθηναίοι, και άνευ τούτων ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων, Δημοσθένης)... . Και χωρίς αυτά δεν μπορεί να γίνει κάτι από τα αναγκαία.
Τα λεφτά τα έβαλε ο Χριστός μας, είναι μια παιδαγωγία, για να μπορούμε να ισορροπούμε.
Γιατί βάζει και δίλημμα, βάζει και ελευθερία.
Σου λέει ποιό είναι μεγαλύτερο;
Η σωτηρία σου, της ψυχής σου η σωτηρία; Γιατί την διαλύουμε την ψυχή και την τρελαίνουμε μετά.
Ποια τρελαίνουμε; Την λογική ψυχή γιατί η ψυχή είναι λογική.
Για να κολλήσεις σε αυτά τα αγαθά δηλαδή διαστρέφεις τα αγαθά και λες ψυχή μου έχεις αγαθά κείμενα εις έτη πολλά, φάγε πίε και ευφραίνου.
Και ερχόμαστε από μια άλλη παραβολή που ήταν ο πλούσιος και ο Λάζαρος.
Που λέει ευφραινόμενος καθ' ημέραν, ευφραίνετο καθ' ημέρα. Δηλαδή, μέσα στο χρήμα και στην πολυτέλεια και σε όλα αυτά που σου δίνει
ευφραίνονται οιάνθρωποι.
Και ήθελα να γράψω σε ένα χαρτί για τον τρόπο - βλέποντας, παίρνοντας αφορμή τον τρόπο που μαγειρεύουν οι άνθρωποι.
Και που πας ας πούμε σε διάφορα εστιατόρια και γκουρμέδες και ιστορίες και τέτοια και παλεύουν, παλεύουν, σου φέρνουν μια σταλίτσα εκεί, το ένα πιάτο το άλλο πιάτο, το άλλο, το άλλο πιάτο κλπ .
Και είπα, ήθελα να γράψω η απλότης είναι ισορροπία και ευφροσύνη.
Η απλότης.
Απλά, κάνεις ένα ψαράκι, μια ντοματούλα, λίγο χορταράκια και έφαγες - τελείωσες.
Η απλότης.
Η ευφροσύνη υπάρχει λοιπόν σε αυτό που προσπαθεί να σου βάλει η πτώση και ο πλούτος, ο οικονομικός πλούτος και υπάρχει και η ευφροσύνη στην απλότητα.
Τώρα, ποιά είναι από τις δύο πιό μεγάλη, ποιά είναι από τις δύο;
Η άλλη που χτικιάζεις ας πούμε με το χτικιό - όπως έλεγαν οι Γέροντες στο Άγιον Όρος - το χτικιό της φροντίδας: Κάνε αυτό, μάζεψε εκεί και τα λοιπά.
Και μας καλεί για να ισορροπήσουμε, να μην είμαστε ούτε ηλίθιοι ούτε ακόλαστοι.
Έχοντας δώσει όλες αυτές τις προσκλήσεις και προκλήσεις.
Και προσκλήσεις, σε προσκαλεί . Είδες που λέει η διχόνοια που κρατάει ένα σκήπτρο η δολερη, καθενός χαμογελάει πάρ το λέγοντας και εσύ.
Του δίνει μια πρόσκληση και τον προκαλεί κιόλας.
Γι' αυτό λέει πάντα εν σοφία εποίησας.
Αυτή η πρόσκληση, αυτή η επιλογή, η ελεύθερη επιλογή σου .
Ερχόμαστε λοιπόν, μας αφιερώνει η Εκκλησία μας τρεις Κυριακές για ένα θέμα:
Ο πλούσιος και ο φτωχός Λάζαρος,
Ο άφρων πλούσιος και
Ο πλούσιος νεανίας.
Και από παλιά μου είχε κάνει εντύπωση και είχαμε δεί σε αυτή την κατάσταση, είχα δεί, είχα δεί και τώρα εμπλουτίζεται με την αποκάλυψη του Θεού ότι ο άφρων, ο πλούσιος και ο φτωχός Λάζαρος μας δείχνει τι παθαίνεις όταν κολλήσεις. Δεν ενδιαφέρεσαι αν καίγεται ο άλλος, ενδιαφέρεσαι μόνο για πάρτη σου. Δεν ενδιαφέρεσαι αν καίγεται ο άλλος δηλαδή. Και αυτό γίνεται, πως να σας το πω, γίνεται φύση πλέον όχι θέση.
Γιατί από τη φύση του ο άλλος ήταν νεκρωμένος.
Αν κολλήσεις αλλάζεις την φύση σου, διαστρεβλώνεσαι.
Και εδώ έχει ισχύ ας πούμε του Δαρβίνου η θεωρία που μπορείς ας πούμε να εξελιχθείς σε ζώο από άνθρωπο, να εξελιχθείς σε ζώο.
Εχει ισχύ αυτή η κατάσταση.
Έλεγε ο Αριστοτέλης " φύσει ορέγεται του ειδεναι ο άνθρωπος", από τη φύση του τού αρέσει να μαθαίνει, τού αρέσει να μαθαίνει, είναι εκ φύσεως. Όταν δεν θέλει να μαθαίνει που του λες εσύ "- Μα έλα", "- Δεν με νοιάζει, δεν θέλω"
"Αφού δεν θέλω", θυμόσαστε με τον Βέγγο στην ταινία που κάνει την δουλειά του σερβιτόρου και που ήθελε να ταΐσει εκεί κάποιο πιτσιρίκι.
"- Να σου φέρουμε λίγες πατατούλες";
"- Όχι, αφού δεν θέλω!"
Και σου λέει καλύτερα να χάσω την δουλειά μου παρά να με σκάζεις εσύ, να σε βλέπω διεστραμμένο, ένα πιτσιρίκι διεστραμμένο.
Έτσι είναι τα παιδιά, είναι διεστραμμένα σήμερα.
Αλλά πριν από τη διαστροφή των παιδιών έχει επέλθει η διαστροφή των μεγάλων.
Και οι μεγάλοι είναι διεστραμμένοι αλλά δεν φαίνεται, γιατί τους έχει καταπαύσει, τους έχει κουράσει.
Η ζωή τούς έχει κουράσει και δεν φαίνεται.
Ενώ τα άλλα είναι ακόμη άλογα και φαίνεται η διαστροφή τους, φωνάζουν.
Ενώ ο άλλος δεν μπορεί να φωνάξει πιά, δεν μπορεί.
"Θέλω ησυχία", λέει.
Λοιπόν αυτή η διαστροφή γίνεται φύση, δεν γίνεται θέση πλέον.
Δεν τον ένοιαζε, κοιμόταν εκεί. Γιατί αν τον ένοιαζε εκεί και είχε μια τσίπα θα βλεπε τον άλλον κάτω, μες τις πληγές, μες τα αίματα, σκυλιά κακό ιστορίες και τέτοια.
Δεν τον νοιάζει, είναι νέκρα.
Ούκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος.
Δεν έχει μυαλό, είναι ακατοίκητο πλέον.
Για αυτό έβαλε ο Θεός τον πόνο. Άμα τον τσούξει κάτι και πονέσει τότε μπορεί..
Για αυτό έβαλε ο Θεός και τον πόνο. Είδατε με την αρρώστια; Δεν μπορείς να αντέξεις, άμα τον τσούξει κάτι και πονέσει τότε ...
Γι' αυτό λέει να του βάλουμε πρόστιμο μεγαλύτερο, να τον πιάσουμε...
"- Έλα εδώ, τι έχεις";
"- Κουβάλαγα μία μολότοφ. Την κουβάλαγα, την πήγαινα βόλτα, λέει, εγώ την πήγαινα βόλτα, δεν την έριξα".
Οπότε είναι πλημμέλημα.
Ενώ άμα του το κάνεις κακούργημα και φάει τρία χρόνια φυλακή ας πούμε μέσα, είδε τον ουρανό σφοντίλι, θα ξαναβγάλει το μπουκάλι με την βενζίνη μέσα βόλτα;!
Δεν θα το ξαναβγάλει.
Γι' αυτό λένε ας πούμε ότι θέλουνε μαστίγιο. Γι αυτό λένε ότι και το ξύλο βγήκε απ' τον Παράδεισο.
Ποιό είναι το ξύλο που βγήκε απ' τον Παράδεισο;
Ο Χριστός μας, που δεν έμεινε μέσα, βγήκε έξω.
Είδες που λέει τα Χριστούγεννα λέμε, και το λέμε συνέχεια στην προσκομιδή, τούτου του ξύλου που ετοιμάζουμε δηλαδή, εξ' ού φαγόντες ζήσωμεν.
Δηλαδή επειδή Τον σταυρωσαν τον Χριστό μας στο ξύλο απάνω και ο καρπός του ξύλου του Σταυρού, ήταν ο Χριστός μας.
Αυτός μεταφέρεται στο Άγιο Ποτήριο. Ελάτε να φάμε απ' αυτό εξ' ού φαγόντες ζήσωμεν, ουχί δε ως ο Αδάμ τεθνιξόμεθα.
Ελάτε να φάμε απ' το ξύλο της ζωής, όχι απ' το δέντρο του θανάτου, απ' το δέντρο της ζωής.
Και έχουν και πολλά, είδατε ίδατε που κρεμάνε εδώ το δέντρο, το δέντρο της ζωής και τα κρεμάνε εδώ ...
Χωρίς όμως να έχουν το νόστιμον ήμαρ, το νόστιμον ήμαρ. Νόστιμον ήμαρ είναι η επιστροφή, ο νόστος, η επιθυμία για επιστροφή.
Φοράνε το δέντρο, χωρίς να θέλουν να επιστρέψουν στον Παράδεισο και το δέντρο να ξέρουν ότι είναι ο Χριστός πλέον.
Το φοράνε απλώς έτσι. Είναι μέσα στη διαστροφή που να μην ξέρεις τι κάνεις, δεν ξέρουν τι κάνεις, μέσα στη διαστροφή είναι που να μην ξέρεις τι κάνεις και ούτε να θέλεις να μάθεις και τι κάνεις, δεν σε ενδιαφέρει.
Ερχόμαστε λοιπόν από τη διαστροφή και είχαμε πει ότι τι γίνεται.
Η μία διαστροφή είναι και γίνεται φύση αυτό πλέον και όχι θέση.
Θέση είναι να πάρω θέση. Φύση είναι να είμαι αυτός, δηλαδή αντί να είμαι άνθρωπος να είμαι πίθηκος. Είναι η θεωρία του Δαρβίνου που γίνεται αλλιώς, αυτή έχει εφαρμογή.
Η θεωρία του Δαρβίνου.
Λοιπόν, σήμερα μας δείχνει ας πούμε έναν άλλο κολλημένο, ο οποίος είναι παλαβός.
Δηλαδή θέλει να φάει πέντε και αυτός μαζεύει χίλια πέντε. Τι να τα κάνει; Θα χαλάσουν τα πέντε και μαζεύει παραπάνω.
Γι αυτό τον αποκαλεί άφρονα γιατί δεν συνδέει την ζωή, η ζωή περιλαμβάνει και τον θάνατο. Η ζωή περιλαμβάνει και την ασθένεια, γι' αυτό λέει τα πάντα εν σοφία εποίησας. Περιλαμβάνει, ευλόγει η ψυχή μου, τον ευλογώ, σε ευχαριστώ γιατί αυτά που τα έκανες είναι πάνσοφα.
Τώρα εγώ αν δεν θέλω να τα καταλάβω ή δεν μ' αρέσουνε, δεν μ' αρέσουνε, όταν θα σου δοθεί η ευκαιρία φτιάξε το δικό σου κόσμο. Και ο δικός σου κόσμος τον φτιάχνεις, είναι αυτό που λένε σαν τα μούτρα σου έγινε ο κόσμος ο δικός σου. Και φτιάχνεις και τα παιδιά σου μετά.
Και φτιάχνεις και τους άλλους.
Και πας και στα καφενεία και θες να πάρεις και άλλους, σαν τον διάβολο. Μόλις έπεσε ο διάβολος ήθελε να πάρει και το τάγμα του όλο μαζί.
Λέει μόνος, να μη μείνω μόνος, να έχω και εγώ την παρέα μου.
Γι' αυτό λένε και στην κόλαση και στον Παράδεισο μόνος σου δεν είναι καλά.
Γιατί το λένε αυτό; Γιατί ο άνθρωπος είναι φύση κοινωνικό όν, είναι φύση κοινωνικό όν.
Δηλαδή δεν μπορεί χωρίς κοινωνία, δεν μπορεί να κάνει.
Και ο διάβολος δεν μπορεί να κάνει. Ούτε αυτό. Επέλεξε αυτό, αλλά δεν μπορεί να ξεφύγει από τις προδιαγραφές.
Τελειώνουμε λοιπόν και ερχόμαστε σήμερα στον άφρονα πλούσιο. Έχουμε έρθει από έναν που δεν έδειχνε ενδιαφέρον. Καθόλου, ήταν αδιάφορος ώς προς τον Λάζαρο και το τι γινόταν εκεί.
Και αμέσως την επόμενη Κυριακή περάσαμε στον καλό Σαμαρίτη. Ο οποίος έδειξε ενδιαφέρον. Αδιάφοροι πέρασαν από τον εμπεσόντα εις τους ληστάς,
όπως θα ήταν και ο Λάζαρος εμπεσόντας στους ληστάς. Και αδιάφορος.
Και μετά από τον αδιάφορο πλούσιο περνάμε από τον Χριστό μας που είναι γεμάτος θεότητα.
Τι σημαίνει θεότητα; Για μας
αγάπη και ενδιαφέρον για οτιδήποτε γίνεται επάνω μας και γύρω μας.
Αγάπη.
Και τον παίρνει και συνεχίζει την αγάπη Του ο Χριστός μας και μας δείχνει την αγάπη του που είναι η Εκκλησία.
Είναι αυτό που λέει το Πάσχα που λέμε το πρώτο Ευαγγέλιο του Αγίου Ιωάννου που λέει:
Ο λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσε εν ημίν.
Όχι μόνο σάρκα, πρόσεξε!
Όχι μόνο σάρκα τον Σαμαρείτη που ήρθε και τον πήρε τον εμπεσόντα εις τους ληστάς..
Σάρκα τον πήρε. Δηλαδή άνθρωπος τον πήρε. Αλλά και τον πήγε και εσκήνωσεν εν ημίν.
Στη σκηνή του μαρτυρίου που λέγανε Εδώ είναι η σκηνή.
Εν Έκκλησίαις ευλογείτε τον Θεόν, Κύριον εκ πηγών Ισραήλ, που λέμε το Πάσχα συνεχώς.
Ερχόμαστε εδώ στην Εκκλησία για να διευθετηθούμε. Είναι το σχολείο μας. Είναι η επι τω αυτώ συνάθροιση μας.
Γιατί άλλη παιδαγωγία ασκείται να πάει ένας δάσκαλος να κάνει μάθημα στο παιδί μόνο του, στο σπίτι του. Άλλη παιδαγωγία ασκείται όταν το παιδί πάει στο σχολείο και καθίσει στα θρανία και καθίσει με τον δάσκαλο και καθίσει και με τους άλλους. Τότε αρχίζει και βλέπει τα ζόρια και προσπαθεί να ανταπεξέλθει.
Και όταν δει τα ζόρια και προσπαθεί να ανταπεξέλθει πρέπει να τον πάρει ο πατέρας και η μάνα και να του πούνε:
Ζόρια για να μην τραβάς, έλα εδώ να μάθεις την κοινωνία του Αγίου Πνεύματος. Η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος θα σε μάθει να μπορείς να διαχειρίζεσαι την κοινωνία σου με όλους τους ανθρώπους. Προπαντός δε με τον εαυτό σου.
Γιατί τον εαυτόν μη αδικούντα ουδείς παραβλάψαι δύναται. Τον εαυτό μας αδικούμε.
Λοιπόν, ερχόμαστε είπαμε, από έναν που έδειξε αδιαφορία σε έναν που έδειξε ενδιαφέρον με πλούτο, όχι ενδιαφέρον απλό.
Του άφησε και δύο δηνάρια, το σώμα και το αίμα του, του άφησε χίλια δύο και τον πανδοχέα και το πανδοχείο και τα δηνάρια και το ένα και το άλλο, του άφησε τα πάντα.
Αυτός είναι ο Σαμαρείτης.
Και σας είχα πει με αφορμή αυτό ότι αν θέλετε να είσαστε καλοί Σαμαρείτες να οδηγείτε τον εαυτό σας στην αλήθεια.
Δεύτε λάβετε φως εκ του ανεσπέρου φωτός.
Γεννηθέντα ου ποιηθέντα, ανέσπερο φως είναι ο Χριστός μας.
Λοιπόν και αν θέλουμε να κάνουμε τον καλό Σαμαρείτη σε οποιονδήποτε:
"- Μεγάλε (αν πατάνε τα πόδια του και τρέχει) μεγάλε, να η εκκλησία είναι εκεί. Δεν έχεις παπά;"
Εντάξει σας έχω πει εγώ από αγάπη για να βοηθήσουμε την κατάσταση του κόσμου (να λέτε) :
Δεν έχετε παπά; Να σου πω τον δικό μου, έλα εδώ. Και να έρθει.
Να του πείτε για να βρει εύκολα.
Αυτό είναι η ελεημοσύνη σας, δεν χρειάζεται άλλη.
Δεν θα γίνουμε βασιλικότεροι του βασιλέως.
Τι σ' ωφελεί να κερδίσεις τον κόσμο όλο και να χάσεις την ψυχή σου! Τι σ' ωφελεί;
Και σήμερα λοιπόν περνάμε σε έναν άλλο παλαβό ο οποίος είναι κολλημένος.
Ο άγιος είναι ο μη κολλημένος. Αυτός που δεν θέλει να είναι άγιος είναι κολλημένος.
Είναι η λεξη από το άλφα(α) και η γη, στερητικό δηλαδή ξεκολλάς και λίγο.
Ρε παιδί μου ξεκόλλα λίγο.
Δώσε μου λιγάκι ουρανό.
Και ερχόμαστε και τον αποκαλεί αυτόν ο Χριστός μας άφρονα.
Λέει να κάνω μεγαλύτερες αποθήκες και να είμαι φάε, πίε και ευφραίνου. Σε πιάνουν πολλά άμα γίνεις κολλημένος.
Σε πιάνει πλεονεξία, σε πιάνει αχαριστία, σε πιάνουνε χίλια δύο πράγματα. Του διαβόλου τα κόλπα.
Και έκανε αυτή την κατάσταση.
(......)
Το καύχημά μας λοιπόν είναι ότι σε αυτή τη ζωή ήρθε και μας έδωσε ο Χριστός μας το πολίτευμα του Σταυρού.
Το πολίτευμα του Σταυρού δεν περιέχει την αδιαφορία του Πλουσίου και του Λαζάρου. Το πολίτευμα του Σταυρού δεν περιέχει την τρέλα. Το πολίτευμα του Σταυρού περιέχει την δικαιοσύνη, την αγαθοσύνη και την αλήθεια.
Αυτό περιέχει.
Δικαιοσύνη,
Αγαθοσύνη και
Αλήθεια.
Αντί για αυτό το πολίτευμα, αντί για δικαιοσύνη τι έχουμε; Πονηρία.
Αδικία μάλλον.
Αντί για αλήθεια έχουμε ψέμα και αντί για αγαθοσύνη έχουμε πονηρία.
