15 Φεβρουαρίου 2026
ΜΝΕΙΑΝ ΠΟΙΟΎΜΕΘΑ ΤΗΣ
ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΑΔΕΚΑΣΤΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Στίχοι
Ὅτε κρίνων γῆν, ὁ Κριτὴς πάντων κάθῃ
Τῆς, Δεῦτε, φωνῆς ἄξιον κᾀμὲ κρίνεις.
Ευαγγελικό Ανάγνωσμα: Κατά Ματθαίον ΚΕ´ 31 - 46
31 Ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ’ αὐτοῦ, τότε καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ· 32 καὶ συναχθήσεται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη, καὶ ἀφοριεῖ αὐτοὺς ἀπ’ ἀλλήλων, ὥσπερ ὁ ποιμὴν ἀφορίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τῶν ἐρίφων, 33 καὶ στήσει τὰ μὲν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ τὰ δὲ ἐρίφια ἐξ εὐωνύμων. 34 τότε ἐρεῖ ὁ βασιλεὺς τοῖς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· δεῦτε, οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου· 35 ἐπείνασα γὰρ καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην καὶ συνηγάγετέ με, 36 γυμνὸς καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην καὶ ἤλθετε πρός με. 37 τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ οἱ δίκαιοι λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα καὶ ἐθρέψαμεν, ἢ διψῶντα καὶ ἐποτίσαμεν; 38 πότε δέ σε εἴδομεν ξένον καὶ συνηγάγομεν, ἢ γυμνὸν καὶ περιεβάλομεν; 39 πότε δέ σε εἴδομεν ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ καὶ ἤλθομεν πρός σε; 40 καὶ ἀποκριθεὶς ὁ βασιλεὺς ἐρεῖ αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ’ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε. 41 Τότε ἐρεῖ καὶ τοῖς ἐξ εὐωνύμων· πορεύεσθε ἀπ’ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ· 42 ἐπείνασα γὰρ καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα καὶ οὐκ ἐποτίσατέ με, 43 ξένος ἤμην καὶ οὐ συνηγάγετέ με, γυμνὸς καὶ οὐ περιεβάλετέ με, ἀσθενὴς καὶ ἐν φυλακῇ καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθέ με. 44 τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ καὶ αὐτοὶ λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα ἢ διψῶντα ἢ ξένον ἢ γυμνὸν ἢ ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ καὶ οὐ διηκονήσαμέν σοι; 45 τότε ἀποκριθήσεται αὐτοῖς λέγων· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ’ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε. 46 καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον.
Αποστολικό Ανάγνωσμα: Επιστολής Παύλου προς Κορινθίους
Α' Η´ 8 - 13
8 βρῶμα δὲ ἡμᾶς οὐ παρίστησι τῷ Θεῷ· οὔτε γὰρ ἐὰν φάγωμεν περισσεύομεν, οὔτε ἐὰν μὴ φάγωμεν ὑστερούμεθα. 9 βλέπετε δὲ μήπως ἡ ἐξουσία ὑμῶν αὕτη πρόσκομμα γένηται τοῖς ἀσθενοῦσιν. 10 ἐὰν γάρ τις ἴδῃ σε, τὸν ἔχοντα γνῶσιν, ἐν εἰδωλείῳ κατακείμενον, οὐχὶ ἡ συνείδησις αὐτοῦ ἀσθενοῦς ὄντος οἰκοδομηθήσεται εἰς τὸ τὰ εἰδωλόθυτα ἐσθίειν; 11 καὶ ἀπολεῖται ὁ ἀσθενῶν ἀδελφὸς ἐπὶ τῇ σῇ γνώσει, δι’ ὃν Χριστὸς ἀπέθανεν. 12 οὕτω δὲ ἁμαρτάνοντες εἰς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τύπτοντες αὐτῶν τὴν συνείδησιν ἀσθενοῦσαν εἰς Χριστὸν ἁμαρτάνετε. 13 διόπερ εἰ βρῶμα σκανδαλίζει τὸν ἀδελφόν μου, οὐ μὴ φάγω κρέα εἰς τὸν αἰῶνα, ἵνα μὴ τὸν ἀδελφόν μου σκανδαλίσω.
Α' Θ´ 1 - 2
1 Οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος; οὐκ εἰμὶ ἐλεύθερος; οὐχὶ Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Κύριον ἡμῶν ἑώρακα; οὐ τὸ ἔργον μου ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ; 2 εἰ ἄλλοις οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος, ἀλλά γε ὑμῖν εἰμι· ἡ γὰρ σφραγὶς τῆς ἐμῆς ἀποστολῆς ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ.
ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ
Πατρός Νικολάου Μαυρομμάτη
Αθήνα, 11 Φεβρουαρίου 2018
Επακούσαι σου Κύριος εν ημέρα θλίψεως. Θα σε ακούσει, επακούσαι σου.
Επακούσαι σου, Κύριος, εν ημέρα θλίψεως.
Γιατί, πράγματι, εκ του βίου τούτου, από τη ζωή αυτή, θλίψις βγαίνει.
Εγώ, μάλιστα, το έχω παρομοιάσει, σας το έχω πει πολλές φορές, το έχω παρομοιάσει με μια κατσαρόλα που βράζει μακαρονάδα.
Βράζουμε και βγαίνει ατμός, όπως βλέπεις όταν κάνεις μακαρόνια μέσα στην κατσαρόλα και βγαίνει ατμός... Και έχουμε ανοίξει και τον απορροφητήρα και βγαίνει ο ατμός έξω.
Έτσι έχω παρομοιάσει, έτσι όπως βγαίνει η ατμούρα αυτή, ο ατμός από τη κατσαρόλα με τα μακαρόνια, έτσι αισθάνομαι ότι βγαίνει από τη γη, όταν είπε ο Χριστός μας, εκ του κόσμου τούτου θλίψιν έξετε.
Έτσι βγαίνουν οι θλίψεις.
Λοιπόν, και εδώ παίρνει θάρρος και μας λέει θα σε ακούσει ο Θεός την ημέρα της θλίψεως σου.
Και το άλλο...
Κύριε σώσον τον βασιλέα και επάκουσον ημών.
Σώσον τον βασιλέα εμάς, εμάς που μας κατέστησε κληρονόμους της Βασιλείας Του.
Γι' αυτό λέμε και:
Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.
Αυτή που έρχεται για εμάς όχι για Εκείνον!
Εκείνος έχει άλλη έγνοια την οποία θα την πούμε παραπέρα καθώς και το που βρίσκεται η Βασιλεία Του.
Και επίσης έχουμε όταν άρχισε το Αποστολικό Ανάγνωσμα τα προκείμενα:
Ισχύς μου και Ύμνησις μου ο Κύριος. Η δύναμή μου και αυτό που βγάζω σαν ύμνο, τη δύναμη που την παίρνω από τον Θεό και την ύμνηση που δίνω στον Χριστό μας, λόγω του ότι έχω τη δύναμη να τραγουδήσω.
Όταν έχεις δύναμη και όρεξη και κέφι βγάζεις ύμνους.
Και το δεύτερο προκείμενο
Παιδεύων επαιδευσέ με ο Κύριος. Παιδεύων, τι μας θυμίζει; Παιδεία, παιδεύων ο Χριστός ο οποίος προσπαθεί να είναι παιδαγωγός εις την Χριστόν σωτηρία.
Ο Θεός ο Πατήρ παιδεύων, παιδεύων σαν τον δάσκαλο.
Όπως υπήρχε μια λέξη παιδοτρίβης, στην αρχαία Ελλάδα. Αυτός που έτριβε την παιδεία, εξασκούσε.
Και μάλιστα ένας γνωστός διδάσκαλος ψαλτικής έλεγε:
Τρίψε τα μούτρα σου πάνω στα βιβλία, τρίψε τα μούτρα σου πάνω στα βιβλία τα ψαλτικά.
Είδατε πως έχει μείνει η σχέση, όλη αυτή η κατάσταση και πως έχει μείνει και στο λαό!
Παιδεύων επαιδευσέ με ο Κύριος και μου έδωσε παιδεία.
Ο παιδεμός ήταν για να μάθω.
Ενώ ποιός έχει μεγαλύτερο παιδεμό αυτός που δεν ξέρει να φάει, να σκεφτεί και πως να ζήσει και πως να διαχειριστεί με την μεγαλύτερη των αρετών που είναι η διάκριση ή πιο πολύ κοπιάζει εκείνος που δεν ξέρει;
Εκείνος που δεν ξέρει είναι πάνω στο τσουκάλι όλη την ημέρα . Και (σκεφτεται)τι θα φάμε και τι θα φάμε, πάνω στο τσουκάλι είναι όλη την μέρα.
Αυτός κοπιάζει περισσότερο.
Ο άλλος δίνει δέκα λεπτά και λέει κάτι φάγαμε, χορτάσαμε.
Και όχι μόνο αυτό υπάρχει και ο πόνος από την αρρώστια που σου δίνει μεγάλη κούραση, κόπωση μεγάλη.
Θες θερμίδες και άλλες και μετά πλακώνεσαι πάλι στο φαγητό και μετά αρχίζεις και μπαίνεις σε ένα φαύλο κύκλο.
Λοιπόν αυτά όσον αφορά τους στίχους που προτάσσονται ότι επακούσαι σου Κύριος εν ημέρα θλίψεως.
Θα σε ακούσει ο Θεός εν ημέρα θλίψεως. Παιδεύων επαιδευσέ με ο Κύριος.
Και για να δούμε τι παιδεία μας κάνει.
Μετά από τόσα χρόνια ιεροσύνη σκέφτηκα πώς αυτές οι τρεῖς εβδομάδες του Τελώνη και του Φαρισαίου, του Ασώτου και της Κρίσεως, τι γίνεται και τι ενότητα υπάρχει σε αυτά.
Αυτό που βρήκαμε, με τη χάρη του Θεού, είναι ότι ο Θεός σε αυτές τις τρεις Κυριακές αυτοσυστήνεται.
Αυτοσυστήνεται στη σχέση Του. Ποιός είναι, τι ζητάει, και στη σχέση Του με εμάς, αυτοσυστήνεται
Ιδού εγώ και τα παιδία α μοι εδωκεν ο Θεός.
Αυτοσυστήνεται στη σχέση Του με τα παιδιά Του.
Και λέει, ξεκινάμε με του Τελώνη και του Φαρισαίου.
Του Τελώνη και του Φαρισαίου πήγε ο φαρισαίος ο οποίος έκανε τα πάντα, αποδεκατώ πάντα όσα κτώμαι , νηστεύω δις του Σαββάτου και τα λοιπά και δεν είμαι σαν ούτο τον αμαρτωλό.
Οι τελώνες επειδή διαχειριζόντουσαν τα χρήματα και επειδή εισέπρατταν- είναι σαν αυτό που λέει ο λαός μας ποιός έχει το μέλι και δεν το γλύφει;
Λοιπόν οπότε θεώρησαν απριόρι ότι έχεις φάει.
Έρχεται ο Χριστός μας και λέει δεν θα φιμώσεις το μοσχάρι που σου αλωνίζει, αστο να φάει και κάτι από εκεί.
Αλλά πρόσεχε τι κάνεις, λέει παρακάτω. Νοι α λέγω, του λέει, πρόσεξε πως τα εννοώ αυτά.
Έχεις ανάγκη; Μπήκε μέσα ο Δαβίδ, είχε την ανάγκη, πήρε τους άρτους της προθέσεως και έφαγε καθώς και οι μετα αυτού όντες.
Νοι α λέγω, πρόσεξε.
Ο Τελώνης λοιπόν θεωρείτο εκ των πραγμάτων ότι τα "σαμπουρδώνει". Δεν μας λέει αν όντως τα σαμπουρδιζε αυτός.
Ο άλλος, ο Φαρισαίος λέει εγώ κάνω αυτά, ο άλλος ο Τελώνης δεν είπε τι κάνω.
Λέει ήμαρτον Κύριε στον ουρανό και ενώπιον σου.
Και δεν λέει τίποτα.
" Ο Τελώνης μακρόθεν εστως ουκ ήθελεν ουδέ τους οφθαλμούς εις τον ουρανόν επάραι αλλά έτυπτεν εις το στήθος αυτού λέγων ο Θεός ιλάσθητι μοι τω αμαρτωλώ"
Και τελειώνει, αυτό ήταν.
Τι γίνεται τώρα;
Δεν έχουμε την αίσθηση ότι είμαστε μέσα στο ίδιο καζάνι όλοι.
Είναι αυτό που είπε ο Χριστός μας
"ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω".
Ποιός αναμάρτητος είναι ει μη ο Θεός.
Οπότε εδώ μας αυτοσυστήνεται ο Χριστός μας ότι θέλει ταπεινούς ανθρώπους.
Ο υψηλός Θεός εφάνει εις ημάς ταπεινός άνθρωπος, που λέμε στις χαιρετισμούς της Παναγίας μας.
Το πρώτο που συνιστά είναι ταπεινός εγώ, γιατί με ξέρετε παιδιά σας μιλάω, ζητάω από σας ταπείνωση. Αυτοσυστήνεται σαν ταπεινός.
Και το ζητάει και από μας, αφού είμαστε τα παιδιά Του.
Στην δεύτερη Κυριακή, την Κυριακή του Ασώτου βλέπουμε τον πατέρα με σοφία να διαχειρίζεται την τρέλα των παιδιών του, με σοφία να διαχειρίζεται την τρέλα των παιδιών του.
Δεν είναι δηλαδή ένας πατέρας άστοργος, άσπλαχνος, δεν είναι ένας πατέρας ο οποίος κυνηγάει.
Είχαν αυτή την αντίληψη....
Κοιτάξτε, πήρα ένα βιβλίο το οποίο γράφει μέσα προσπάθησαν οι αιγυπτιολόγοι να ερμηνεύσουν τα ιερογλυφικά που έχουν στις μούμιες οι Αιγύπτιοι. Ανθρωπάκια, πράγματα, ζωάκια, μαγκούρες και τα λοιπά.
Και τα μεταφέρει σε λόγο δικό μας σημερινό ο αιγυπτιολόγος και το πήρα αυτό το βιβλίο για να δω πως αναζητούσαν οι άνθρωποι τον Θεό και τι σχέση είχαν και πως τον αισθανόντουσαν το Θεό.
Είναι ωραία πράγματα αυτά γιατί εμείς με την κρίση την δική μας που έχουμε σήμερα βλέπουμε τι γίνεται, βλέπουμε τι γίνεται με την κρίση που μας έδωσε η πίστη μας, η Εκκλησία μας, η Ορθοδοξία μας.
Βλέπουμε διαχρονικά αναζητούσαν τον Θεό και τον ονόμαζαν, τον θεωρούσαν κακό.
Βλέπανε τη φύση άγρια, το ένα το άλλο και προσπαθούσαν να τον εξευμενίσουν, να τον πιάσουν, να τον καλοπιασουν δηλαδή.
Κάνοντας ας πούμε διάφορα για να σφετεριστούν, να κλέψουν την δύναμη του Θεού είτε με την μαύρη μαγεία, είτε με την λευκή μαγεία.
Μετά όμως είδανε ότι δεν γίνεται τίποτα.
Άσε να τον πιάσουμε φίλο, να τον καλοπιασουμε είναι το δεύτερο.
Να του σφάξουμε βόδια, κάνανε και ανθρωποθυσίες κάνανε και χίλια δύο άλλα πράγματα.
Τελικά ήρθε ο Χριστός μας και λέει δεν ζητάω αυτά, έλεον θέλω και ου θυσίαν.
Ζητάω να με αγαπάτε και δεν θέλω θυσίες.
Τι πιο ωραίο πράγμα από έναν Θεό να σου ζητάει αυτό!
Και έρχεται ο άλλος και αδιαφορεί τελείως, όπως συζήταγα με έναν εχθές, αδιαφορεί τελείως για την σάρκωση του Θεού, δεν την θέλει. Σε ξεπερνάει έτσι.
Εμείς , του λέω, δεν έχουμε πίστη που την φτιάξαμε εμείς εδώ, έχουμε παρουσία Θεού έν Αγίω Πνεύματι.
Και το ίδιο βίωμα που βίωσαν (οι Μαθητές) αι χείρες αυτών εψηλάφισαν και τα μάτια τους εθεάσαντο και οι οφθαλμοί τους ήκουσαν και οι ώτες τους ήκουσαν, τα αυτιά τους άκουσαν, αυτό ακριβώς βιώνουμε και εμείς.
Δεν είναι εγκεφαλική παραδοχή, βλέπουμε την αλήθεια.
Είναι αυτό που είπε στο ευαγγέλιο του Όρθρου:
Γλώσσες καινούργιες λαλούμε.
Να οι γλώσσες οι καινούριες: ενώνουμε, συνδέουμε τα πράγματα, τα ασύνδετα όλα αυτά.
Είναι καινούργια γλώσσα.
Ποιός μπορεί να ακούσει τέτοια γλώσσα, από κανέναν ακούς; Απλώς
μόνο μια ξύλινη κατάσταση.
"επί αρρώστους χείρας επιθήσουσι, και καλώς έξουσι». Ακουμπάνε το χέρι τους επάνω στους άρρωστους και γίνονται καλά.
Ο λόγος τους θεραπεύει.
Υμείς εστέ καθαροί δια τον λόγον ον λελαληκα υμιν. Ο λόγος είναι κάθαρση.
Βλέπεις τον άλλον καταλαγιάζει και σου λέει "- που είσαι, πού λειτουργείς; ", μετά σου λέει αφού μιλήσετε.
Ε, του λες εκεί, έλα καμιά Κυριακή να τα πούμε.
Εν πάσει περιπτώσει δεν είναι μια εγκεφαλική παραδοχή.
Και βλέπουμε πως ο Θεός σε αυτή την δεύτερη Κυριακή την παραβολή του Ασώτου, πως ο Θεός διαχειρίζεται την σωτηρία των παιδιών Του.
Με ποιόν τρόπο και διακριτικό-
αυτό που θα λέγανε " να μάθουμε ψυχολογία".
Μάθε, μάθε, δες, παρατήρησε και πάρε διάκριση στις αρετές που σου δίνει ο Θεός:
Αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστοτης, αγαθοσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια.
Πάρε διάκριση και δούλεψε με τα παιδιά σου.
Μπορεί να χρειαστεί να του αλλάξεις τα πετρέλαια, μπορεί να χρειαστεί να πέσετε κάτω να κυλιόσαστε, να δαγκώνεστε.
Μπορεί να χρειαστεί να σιωπείς- ο δε εσιωπα.
Αυτή είναι η διάκριση, η βασιλίδα των αρετών.
Και μην αρχίσεις " δεν λένε αυτά στα παιδιά".
Αν χρειαστεί θα το πω, εάν δεν χρειαστεί δεν θα το πω.
Πάντα κοιτάμε και την σωτηρία του άλλου και την σωτηρία της δική μας γιατί είναι συνυφασμένες οι δύο σωτηρίες.
Οπότε ο Θεός μάς αυτοσυστήνεται και μας λέει ότι είναι ταπεινός, ότι διαχειρίζεται πολύ καλά την επίγεια ζωή που μας έδωσε, σαρκούμενος και Αυτός, και πως τη διαχειρίζεται και τι έκανε.
Λέει ο άλλος "- Δώσε μου και αυτό και φεύγω". Λέει "- πάρτα, φύγε". Του τα έδωσε. Μετά έρχεται εκεί και τον δέχτηκε, την μετάνοια την δέχεται. Εμείς δεν την δεχόμαστε.
Είδατε που αν κάποιος μετανιώσει ή κάνει κάτι ...
Περίμενε και θα δεις!
Αμέσως "κολοτούμπας", αμέσως έτσι, αμέσως αλλιώς.
(...)
Πρώτον λοιπόν ταπεινός και δεύτερον ότι ξέρει και τα διαχειρίζεται καλά, μη φοβόσαστε.
Παιδεύων, επαίδευσε με ο Κύριος. Επακούσαι σου ο Κύριος, το λέει αυτό ο ψαλμωδός.
Θα σε ακούσει ο Κύριος την ημέρα της θλίψης σου. Και μάλιστα θα σε ακούσει προτού καταλάβεις ότι έχεις θλίψη.
Προτού καταλάβεις ότι χάνεσαι θα σε ακούσει. Και θα σε σηκώσει απάνω και θα βρεθείς αναστημένος.
Και τρίτον, σήμερα, ότι ο Χριστός είναι δίκαιος.
Και τη δικαιοσύνη Του πως Τη ζητάει; Αυτοσυστηθηκε ο Θεός.
Ταπεινός, καλός διαχειριστής και αυτό μας ζητάει και εμάς!
Αφού Αυτός είναι τέτοιος, αυτό ζητάει και από εμάς.
Να ζείτε με Δικαιοσύνη, με Αλήθεια και με Αγαθοσύνη.
Την ημέρα του Αγίου Πνεύματος λέει ο Άγιος Απόστολος Παύλος αυτό.
Και αυτοσυστήνεται και λέει: "Πρόσεξε, θα κριθείς όμως!".
Όλοι κρινόμαστε.
(...)
Είπε ο Χριστός μας στους Μαθητές του:
"Μη ταραζέσθω, μηδε δειλιάτω η καρδία υμών".
Όταν πήγα στον Γέροντα μου και έκλαιγα γιατί με κυνηγάγανε όλοι για να φτιάξω μια εκκλησία, αρχαιολογικές υπηρεσίες, δύο αστυνομικά τμήματα, πράγματα, όλοι οι γείτονες, όλοι κτλ. Και πήγα και έκλαιγα.
Γελάει ο Γέροντας και μου λέει:
"- μη ταραζέσθω, Νικόλαε, μηδέ δειλιάτω η καρδία υμών".
Αυτό θέλουν συχνά να μας κάνουν λοιπόν.
Να μας ταράξουν.
Οπότε, ο Χριστός μας θέλει δικαιοσύνη. Και το είπαμε αυτό γιατί; Έρχονται πολλές φορές να μας "εφεύρουν" την δικαιοσύνη.
(...)
Αυτά σας τα λέω γιατί ο Χριστός μας είναι δίκαιος και κρίνει τους πάντες με δικαιοσύνη.
Για αυτό και εμείς όταν καταλάβουμε καλά λέει " Επίβλεψον επί των κόπον ημών και ελέησον όσον".
Δες την φιλοτιμία μου και τον κόπο μου και ελέησέ μου τόσο.
Δηλαδή εμπιστεύεται στον Θεό ότι θα του δώσει και παραπάνω.
Και μάλιστα του λέμε και ένα άλλο. Του λέμε:
" Γνώρισόν μοι και γνώσομαι,
Δίδαξον με του ποιείν το θέλημά Σου". Πες μου και θα καταλάβω!
Είναι ο άνθρωπος που θέλει.
Αυτός λοιπόν ο Χριστός μας που είναι
Ταπεινός, σωστός πατέρας, δίκαιος διαχειριστής, διαχειριστής φοβερός, δάσκαλος φοβερός- να σας θυμίσω αρκεί και σε αυτό ότι στον νέο που του λέει
"- δώσ' τα μου όλα", του λέει:
"- πάρ' τα και φύγε".
Όπως το κάνουμε κι εμείς. Πάρ' τα φύγε. Λοιπόν φεύγει αυτός.
Αν επιστρέψει, θα εξετάσουμε την μετάνοια του και θα του δώσουμε τον μόσχο τον σιτευτό πρώτα.
Κι ο μόσχος ο σιτευτός είναι εδώ πέρα(ή θεία Κοινωνία).
Εάν δεχτεί τον μόσχο το σιτευτό, εν μετανοία, γιατί να μην τον δεχτούμε; Δεν είναι έκτρωμα!
Και στον μεγάλο γιο δεν πήγε να τον αγκαλιάσει, έμεινε από μακριά. Αυτό εκπλήττονται όλοι οι ψυχολόγοι και όλοι αυτοί οι ψυχοθεραπευτές εκπλήττονται! Και λένε δεν τον πλησίασε και οι Πατέρες το αναλύουν.
Λέει αν τον πλησίαζε λίγο τον μεγάλο γιο και τον αγκάλιαζε θα δαιμονιζότανε.
Λοιπόν:
Ταπεινός,
Καλός Διαχειριστής και
Δίκαιος.
Και αυτό ζητάει και από εμάς.
Και σας ρωτάω τώρα διαχειριστήκαμε καλά την ζωή μας;
Ακόμη κάνουμε λάθη.
Ας μην το δούμε προσωπικά. Να μην δούμε αυτό το ειδικό, το ατομικό, να δούμε το γενικό.
Τι κάναμε σε αυτήν τη γη, σε αυτόν τον πλανήτη; Τι κάναμε;
Τον καταστρέψαμε.
Τι κάναμε σε αυτή τη πατρίδα; Μέσα σε δέκα χρόνια σπάσαμε άλλο ένα ρεκόρ.
Όσοι δεν το έχουν ακούσει να το ακούσουν και τώρα.
Από το 2007 μέχρι το 2017 σπάσαμε το ρεκόρ που μόνη η χώρα, μέσα σε δέκα χρόνια, έβγαλε στο σφυρί τον εθνικό της πλούτο.
(...)
Αυτό είναι το ξεπούλημα, έβγαλε στο σφυρί η πατρίδα μας αυτό που είναι γεμάτο σπαθιές, τα σώματα των αγωνιστών του 21 του Μακρυγιάννη, γεμάτο από τις σπαθιές που τρώγανε και στις μάχες που δίνανε τα πονεμένα τους κορμιά.
Ο Νικηταράς ο Τουρκοφάγος πέθανε τυφλός στον Πειραιά, επέτης.
Και το σπίτι του δεν κοιτάξαν να το φτιάξουν .
Λοιπόν αυτά περί ταπείνωσης, βλέποντας και διδασκόμενοι περί διαχείρισης του πλούτου που μας έδωσε ο Θεός, και περί δικαιοσύνης.
Και τώρα ένα από αυτά (τα αναγνώσματα-διδάγματα) λέει:
Αδελφοί δεν είναι οι τροφές που θα καθορίσουν την θέση μας απέναντι στον Θεό.
Ούτε αν φάμε κάποια από αυτές χάνουμε, ούτε αν δεν φάμε χάνουμε κάτι.
Ούτε αν φάμε αποκτάμε κάτι παραπάνω.
Προσέξτε όμως αυτό το δικαίωμα σας να μην γίνει...
Δηλαδή τα πάντα δύναμαι αλλά ού πάντα συμφέρει. Μπορείς να φας κρέας αλλά δεν σε συμφέρει γιατί θα σκανδαλίσεις τα έντερά σου και δεν θα δουλεύουν καλά.
Άσε για τον αδελφό μας το τι τρώει, δεν μας ενδιαφέρει.Μας νοιάζει τώρα εμάς για τον άλλον;
(...)
Λοιπόν σας εύχομαι να έχουμε καλή ταπείνωση και να μην κατακρίνουμε αλλά να κρίνουμε.
Να μην κατακρίνουμε, κατα- κρίνω είναι επιθετικό.
Και μάλιστα εδώ έχω κρατήσει από αυτα που άκουσα ότι λέει ο Κριτής θα έρθει κάποια στιγμή να μας κρίνει και τις υποστήσεται από προσώπου Αυτού;
Βάζει το ρήμα υποστήσομαι, ποιός μπορεί να κριθεί, ποιός μπορεί να κριθεί; Τις υποστήσεται;
Υπιστημι, κρύβομαι, στέκομαι παραπέρα, κρύβομαι.
Και τις υποστήσεται;
Γι' αυτό ακριβώς, επειδή μας βλέπει και κόσμος..
Γι' αυτό όταν χειροτονείται κάποιος του λένε " Να ευαρεστήσεις Θεό και ανθρώπους".
Γιατί σε βλέπουν και οι άνθρωποι, σε βλέπει και ο Θεός.
ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ-
Μαθητεία στην Νηστεία
Πατρός Νικολάου Μαυρομμάτη
Αθήνα 6 Μαρτίου 2016
Λοιπόν πήρα απόφαση σήμερα, επειδή τα παιδιά μου θέλω πολύ να τα προσέχω, να κάνουμε εδώ πέρα ένα χαλβά επιτόπου, για να παίρνετε να τρώτε, να μην χαλάτε και πολλά λεφτά.
Να είστε και γεροί, να έχετε και ασβέστιο.
Εγώ έτσι το σκέφτηκα, για να τρώω κάτι, να βάζω στο στόμα μου και να φεύγω να μην πειράζω τον Χριστό μας.
Εχουμε ένα βαζάκι ταχίνι και
εδώ είναι ένα βάζο αμύγδαλο, το οποίο είναι τριμμένο, είναι τριμμένο σαν την καρύδα. Και εδώ πέρα, είναι κακάο σκόνη από χαρούπι.
Και έχουμε και ένα βάζο μέλι.
Θα περάσετε να φάτε όλοι από αυτό που έχω φτιάξει.
Παίρνεις το ταχίνι, το ρίχνεις μέσα εδώ, βάζεις το μελάκι, αναλόγως πόσο γλυκό θέλεις να το κάνεις, όσο θέλεις βάζεις.
Επίσης μπορείς να βάλεις για γλυκαντική ουσία και στέβια, χαρουπόμελο ή μελάσα.
Μπορείς να βάλεις ό,τι θέλεις. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις όλα αυτά.
Αυτά, γιατί εμείς δεν φοβόμαστε τον κόσμο, έτσι!
Εμείς δεν φοβόμαστε τον κόσμο. Επειδή καμιά φορά είμαστε απαρηγόρητοι και ο εγκέφαλος θέλει να παρηγορηθεί.
Και λέει, ας πούμε γλυκό, να φάω ένα γλυκό, δεν μπορώ χωρίς γλυκό. Θέλει να παρηγορηθεί ο εγκέφαλος. Γι' αυτό του βάζεις αυτό και αισθάνεται και την σοκολάτα.
Γι' αυτό λέει, ό,τι σου ζητάει ο εγκέφαλος, λένε πολλοί, δώσ' του το. Αλλά να του δώσεις, αντί για το σάπιο, δώσ' του το καλό.
Αντί να του δώσεις ζάχαρες, πάρ' του λίγο μελάκι, λίγο στέβια, λίγο μελάσα.
Εντάξει, παρηγορήθηκε, αυτό ήτανε. Δεν είναι ανάγκη να δινεις στο παιδί, γλυκάκια, σοκολάτες. Αυτό μυρίζει σαν κακάο. Έλα να το μυρίσεις.
(...)
Δεν έχει κανένας το προνόμιο, εκτός από την Εκκλησία.
Κανένας δεν έχει το προνόμιο, μόνο η Εκκλησία. Και αν το πάρεις από την Εκκλησία και το βγάλεις έξω, μπορεί να έχεις ευλογία.
Τα άλλα όλα που θα κάνεις είναι παραμύθι και συνταγές.
Εγώ σας διδάσκω, γιατί ειναι και για μένα και γιατί είμαι ποιμένας.
Λοιπόν, αυτό το παίρνεις εδώ τώρα και θα του κάνεις μια ανάδευση, το γυρίζω και έτσι.
Έρχεται το πάνω κάτω, σιγά σιγά. Βέβαια είναι μικρό μπολάκι αυτό και έφτιαξα εγώ λιγάκι παραπάνω.
Εδώ όμως που θα το δείτε αυτό, έχει γίνει σαν χαλβάς.
Όταν ξεκολλάει από το κουτάλι τότε είναι έτοιμο, έχει ανακατευτεί όλο. Θα πάρετε, έχω και πηρουνάκι. Βγαίνοντας έξω θα πάρετε μια πηρουνίτσα.
Και θα πάρετε και ένα κομματάκι, το συνοδεύω εγώ για εμένα και έχω και για εσάς ένα κομματάκι ακτινίδιο.
Πάει με βιταμίνη που βοηθάει να αφομοιώνεται. Είναι γεμάτο στο ασβέστιο, δεν θα είχαμε οστεοπόρωση αν το τρώγαμε, είναι αλκαλικό, δεν οξειδώνει το αίμα.
Και είναι γεμάτο στο ασβέστιο και στη μελάσα, είναι και στο σίδηρο.
Πρώτα απ' όλα σε κρατάει πάρα πολύ.
Αυτό παιδιά μου θα σας κρατήσει όταν το φάτε το πρωί και μετά το μόνο που θα θέλετε μέχρι τις δύο η ώρα είναι να πίνετε νερό γιατί έχει πολύ πρωτεΐνη και μέχρι να αφομοιωθεί γίνεται αυτή η κατάσταση.
Εγώ φτιάχνω σε ένα βάζο μία ποσότητα που με κρατάει δέκα μέρες, παίρνω έτσι μία κουταλιά και φεύγω και με κρατάει.
Για να μην πειράζουμε και το Θεό, για να μην πειράζουμε και το Θεό, να τρώμε κάτι.
Γι'αυτό η νηστεία που είπαμε...
Γιατί τι γίνεται, ξέρεις τι τρως και δεν πειράζεις και το Θεό και δεν έχεις κανένα πάθος. Και λες, άσε, τι να τρέχω να πούμε για φαγητά ιστορίες.
Αυτά θα τα φάω και θα με φάνε, κοντοσούβλια, κοκορέτσι κλπ.
(...)
Εντάξει, έτοιμο αυτό που φτιάξαμε.
Λοιπόν, θα το πάτε το τραπεζάκι όπως είναι έξω.
Και να μάθετε αυτό εδώ πέρα, μπορούμε να το κάνουμε.
Ευχαριστώ.
