ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ ΖΑΚΧΑΙΟΥ

 

25 Ιανουαρίου 2026

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ ΛΟΥΚΑ - 

ΤΟΥ ΖΑΚΧΑΙΟΥ,

Σήμερον γὰρ ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖνε

ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

Οἶκος

Ἐκ τῆς θεολογικῆς, καὶ ὑψηλῆς σοφίας σου ἔμπλησόν μου τὸν νοῦν, τὸν πτωχὸν καὶ ταλαίπωρον, ὅπως ἀνυμνήσω τὸν βίον σου Πάτερ· οὐ γὰρ ἰσχύσω λόγον προσάξαι σοι, εἰμὴ σὺ παράσχῃς μοι λόγον καὶ γνῶσιν, ἰσχὺν καὶ σύνεσιν· ὅπως ἐκ τῶν σῶν τὰ σὰ προσφέρω σοι, καὶ ἐκ τοῦ πλούτου τῶν ἀρετῶν σου, ἐκεῖθεν ἔχω ἀφορμάς, καὶ στεφανώσω τὴν σεπτὴν καὶ ἁγίαν κορυφήν σου, σὺν τοῖς πιστοῖς ἀνακράζων· 

Χαίροις Πάτερ, θεολογίας ὁ νοῦς ὁ ἀκρότατος.

ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

Πατρός Νικολάου Μαυρομμάτη 

Ι. Αθήνα, 25 Ιανουαρίου 2015

Ευαγγελικό Ανάγνωσμα: Κατά Λουκάν  ΙΘ´ 1 - 10

1 Καὶ εἰσελθὼν διήρχετο τὴν Ἰεριχώ· 2 καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ ὀνόματι καλούμενος Ζακχαῖος, καὶ αὐτὸς ἦν ἀρχιτελώνης, καὶ οὗτος ἦν πλούσιος, 3 καὶ ἐζήτει ἰδεῖν τὸν Ἰησοῦν τίς ἐστι, καὶ οὐκ ἠδύνατο ἀπὸ τοῦ ὄχλου, ὅτι τῇ ἡλικίᾳ μικρὸς ἦν. 4 καὶ προδραμὼν ἔμπροσθεν ἀνέβη ἐπὶ συκομορέαν, ἵνα ἴδῃ αὐτόν, ὅτι δι’ ἐκείνης ἤμελλε διέρχεσθαι. 5 καὶ ὡς ἦλθεν ἐπὶ τὸν τόπον, ἀναβλέψας ὁ Ἰησοῦς εἶδεν αὐτόν καὶ εἶπεν πρὸς αὐτόν· Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι· σήμερον γὰρ ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι. 6 καὶ σπεύσας κατέβη, καὶ ὑπεδέξατο αὐτὸν χαίρων. 7 καὶ ἰδόντες πάντες διεγόγγυζον λέγοντες ὅτι παρὰ ἁμαρτωλῷ ἀνδρὶ εἰσῆλθε καταλῦσαι. 8 σταθεὶς δὲ Ζακχαῖος εἶπε πρὸς τὸν Κύριον· Ἰδοὺ τὰ ἡμίση τῶν ὑπαρχόντων μου, Κύριε, δίδωμι τοῖς πτωχοῖς, καὶ εἴ τινός τι ἐσυκοφάντησα, ἀποδίδωμι τετραπλοῦν. 9 εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς ὅτι σήμερον σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ ἐγένετο, καθότι καὶ αὐτὸς υἱὸς Ἀβραάμ ἐστιν· 10 ἦλθε γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ζητῆσαι καὶ σῶσαι τὸ ἀπολωλός.

                                   

Το Πάσχα φέτος πέφτει νωρίς.

Γι' αυτό και η Εκκλησία μας χρησιμοποιεί την Κυριακή του Ευαγγελίου του Αγίου Αποστόλου και Ισαποστόλου Ζακχαίου.

Γιατί όταν πέφτει το Πάσχα αργότερα χρησιμοποιεί και άλλες Κυριακές, όπως είναι των Ταλάντων, που έδωσε ο Χριστός μας με το Βάπτισμα.

Γιατί ερχόμαστε από τα Θεοφάνεια, 

μην ξεχνάτε ότι ερχόμαστε από τα Θεοφάνεια, δηλαδή ερχόμαστε από το βάπτισμα μας και με το βάπτισμά μας. 

Εμείς τώρα ερχόμαστε από το βάπτισμά μας, αλλά όχι με το βάπτισμά μας. Γιατί το έχουμε ξεχάσει.

Έχουμε ξεχάσει εις τι εβαπτισθημεν και γιατί εβαπτισθημεν. Το έχουμε ξεχασμένο. 

Λοιπόν, και αμέσως μετά την Κυριακή, την πρώτη Κυριακή μετά τα Θεοφάνεια, είναι η Κυριακή μετά τα Φώτα, που μας ξανα διαπραγματεύεται το βάπτισμά μας.

Την επόμενη Κυριακή, δηλαδή την προηγούμενη Κυριακή που περάσαμε, είναι η Κυριακή των δέκα Λεπρών.

Για να μας δείξει ότι ο Χριστός μας με το βάπτισμα μάς καθάρισε από τη λέπρα που είναι ακοινωνησία.

 Βλέπετε ότι ο κόσμος δεν επικοινωνεί.

 Βάζει ντουγρού το κεφάλι, βαράει απάνω και πάει όπου να' ναι. Σαν τον ταύρο ας πούμε.

Βάζει το κεφάλι κάτω και τρέχει. Βλέπει ένα στόχο, ότι κοκκίνισε για αυτόν και τον ερέθισε. Μπορεί να τον ερέθισε η εξουσία, μπορεί να τον ερέθισε, ας πούμε, τα χρήματα.

Βάζει το κεφάλι κάτω και τρέχει προς τα κει.

Χωρίς να διαπραγματευτεί, σαν άλογο ζώο, χωρίς να λογικευτεί. 

Και η λογική αυτή γίνεται μόνο εδώ στην εκκλησία.

Με ρωτάνε πολλές φορές όταν πηγαίνω κάπου: 

"-Στην εκκλησία μόνο υπάρχει, ας πούμε, η λογική, η αγιότητα";

Λέω " Ναι, μόνο στην εκκλησία υπάρχει".

Γιατί το έχω νοιώσει πια. 

Όταν το δίδασκαν, όταν μου το δίδασκαν οι δάσκαλοι και πριν να το βιώσω, έλεγα:

" Τώρα, τι λένε!"

Μου λέει:

"-  Οι άλλοι άνθρωποι;" 

Ναι, οι άλλοι άνθρωποι είναι εικόνες του Θεού, αλλά δεν έχουνε λογική μέσα τους. Αυτήν που χρειάζεται, την λογική του Αγίου Πνεύματος, που το Άγιο Πνεύμα λέει:

 "- Πάρ' τα όλα, παιδί μου, φύγε. Μήπως ξέχασες και αυτό;"

(..)

Λοιπόν, Ναι, μόνο η Εκκλησία κρατάει την λογική. Μόνο η Εκκλησία κρατάει την σωτηρία, την λύτρωση. 

Έξω δεν υπάρχει από αυτή.

Υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχουν εικόνες Θεού, αλλά μη λυτρωμένες, δεν είναι λελυτρωμένες. 

Λοιπόν, ερχόμαστε από τα Θεοφάνεια.

(...)

Αφού μας καθαρίσει, έρχεται σήμερα αυτή η Κυριακή, όποτε την βάλει η Εκκλησία μας αυτή την Κυριακή του Ζακχαίου.

 Έχετε δει τα βιβλία, όταν γράφουνε βιβλία, που γράφουνε  Εισαγωγή και προχωράει στο θέμα το οποίο διαπραγματεύεται. 

Υπάρχουν κάποια βιβλία που λέει  Πρόλογος του εκδότη. Αυτή η Κυριακή λοιπόν εδώ είναι πρόλογος του Εκδότη. 

Του Χριστού δηλαδή. Πρόλογος του Αγίου Πνεύματος.                                    

Και τι μας δείχνει;

Μας δείχνει τον Ζακχαίο, τον Άγιο Ζακχαίο, ο οποίος έχει την καλή περιέργεια. 

Υπάρχει κακή περιέργεια και 

καλή περιέργεια.

Υπάρχει καλός εγωισμός και κακός εγωισμός. 

Ο καλός εγωισμός είναι το υπαρξιακό μου εγώ. Που είναι ανεπανάληπτο.

Εσύ θα με υποτιμήσεις; 

Δεν υπάρχει άλλος σαν και εμένα. 

Και ο Θεός πεθαίνει για πάρτη μου!

Εσύ θα με υποτιμήσεις;

Έλα Χριστέ και Παναγία!

 Είμαι ανεπανάληπτος! 

Ένας Θεός πεθαίνει για πάρτη μου.

 Δεν έχεις τίποτα παραπάνω και τίποτα παρακάτω από μένα.

 Τι είσαι υπουργός; Τι είσαι αυτός; Δεν έχει τίποτα.

Θα σε σεβαστώ, σου φιλάω τα πόδια. Αλλά αν εδώ περιέχεις τίποτα αιρετικό θα στο στυλιτεύσω και θα σε φιμώσω.

Όπως είναι ο Άγιος Γρηγόριος που λέει στο απολυτίκιο: "τας των ρητόρων ενίκησε σάλπιγγας".

Εφιμωσε των ρητόρων των αιρετικών τη βλακεία, την εφιμωσε.

Τους έκλεισε το στόμα,τους μπούκωσε.

Όταν μιλάει η Εκκλησία μπουκώνει ο άλλος. Και Εκκλησία είσαστε εσείς,  είμαστε όλοι μας.

Η Εκκλησία μίλησε...

Γιατί μου λέει κάποιος, για να δείτε...

"- Δεν μου λες, αυτοί που ανεκήρυξαν τον πατέρα Παΐσιο Άγιο, αυτοί πως τον ανεκήρυξαν;

Τι είναι αυτοί δηλαδή;

Είναι Άγιοι αυτοί και τον ανεκήρυξαν; Πώς τον ανεκήρυξαν";

Λέω: "-Όχι, κάνεις λάθος, δεν ανεκήρυξε κανένας αυτόν. 

Η Εκκλησία επισφράγισε αυτόν που εμείς είχαμε ανακηρύξει Άγιο.

Εμείς που τον γνωρίσαμε, εμείς που τον ζήσαμε". 

Και εμείς εννοώ κλήρο και λαό.

Εμείς είμαστε ο λαός του Θεού. Κληρικοί και λαϊκοί. 

Ο λαός του Θεού.

Όσοι τον είδαμε, όσοι ζήσαμε μαζί του, όσοι ακούσαμε. 

Όσοι πήγανε, ο ένας με τον άλλο. Τον ανακηρύξαμε εν ζωή Άγιο. 

Εκοιμήθη ο Άγιος Γέροντάς μας και η Εκκλησία πως επισφράγισε;

Η Εκκλησία η Ορθόδοξη επισφραγίζει αυτό που εσείς, εμείς, θέλουμε. Τίποτα άλλο. Επισφραγίζει.

Λέει:

"-Ναι, είναι Άγιος! Αφού τον δέχεστε εσείς! Και εγώ δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά. Ναι!". 

Είναι αγιοκατάταξη απλώς.

Κατατάσσεται δηλαδή στα βιβλία της Εκκλησίας μας. 

Μεταφέρεται και θα γραφτούν και οι ακολουθίες τους και όλα. Και τα συναξάρια τους και όλα.

Αφού προηγουμένως εμείς τα έχουμε γράψει στις καρδιές μας.

 Έτσι λοιπόν είπαμε υπάρχει ο  καλός εγωισμός και ο κακός εγωισμός. Κακός εγωισμός είναι να περιστρέφονται όλοι γύρω από μένα.

Να τους έχω όλους να χορεύουν γύρω από μένα, να γυρίζει η γη γύρω από το εγώ μου. 

Ο καλός εγωισμός είναι ότι εγώ είμαι ανεπανάληπτη προσωπικότητα, 

δεν μπορεί να με μειώσει κανένας. Ούτε η θλίψη του κόσμου ούτε τίποτα.

 Γιατί υπάρχει ο Σωτήρας, η χαρά του κόσμου!

Λοιπόν η αξία μας είναι αξία εικόνος Θεού. Δεν θέλουμε επιπρόσθετα πράγματα.

Οπότε αυτή η Κυριακή - είμαι κουρασμένος αλλά θα με βοηθήσετε κι εσείς- αυτή η Κυριακή είναι ο πρόλογος του εκδότη.

Επειδή θα μπούμε στη Σαρακοστή και από την άλλη Κυριακή μπαίνουμε στο Τριώδιο και το Τριώδιο περιέχει τη Σαρακοστή μέσα και η Σαρακοστή είναι ο Φάρος για όλη την ζωή, όλου του κόσμου και όλων των ανθρώπων.

Για όλη την ζωή. 

Αλλά το βάζει μόνο την περίοδο αυτή, πριν το Πάσχα, (για) να μας κουράσει.

Σου λέει επειδή ταξιδεύεις το ταξίδι, κάποια στιγμή το καράβι πιάνει και λιμάνι. 

Και εμάς μας βάζει να είμαστε αραχτοί στο λιμάνι και να ταξιδεύσουμε μόνο από του Τελώνη και Φαρισαίου, να αρχίσουμε έτσι, να γυαλίσουμε τις άγκυρες, να βάλουμε μπροστά τις μηχανές και με την Κυριακή της Ορθοδοξίας να σαλπάρουμε. 

Και μετά με την Ανάσταση να αράξουμε πάλι. Μετά την Ανάσταση να αράξουμε στο λιμάνι.

Αυτό, όσοι καταφέρουν και κάνουν όλη την ζωή τους μεγάλη Σαρακοστή, έχουν νικήσει τα πάντα. 

Τον χρόνο, την φθορά, τα πάντα. 

Την πείνα, το μαγείρεμα, το τσουκάλι, το τρέξε, το πάνω, το δείξε κλπ, έχουν καταφέρει.

Όλη τους η ζωή είναι σε μεγάλη Σαρακοστή. Με χαρά, ε! 

Γιατί βρίσκεις την αυθεντικότητά σου! 

Πες "Τι είναι; Θα φάω δυο σπόρια" και τελείωσε, καθάρισες.

Αυτό που σε καλεί η Σαρακοστή να κάνεις, είναι να μειώσεις την εξωστρέφεια και να ισορροπήσεις. Αυτή την ισορροπία, όποιος καταφέρει και την κάνει, την κάνει κτήμα του.

 Ξεκινώντας με αφορμή την Μεγάλη Σαρακοστή μετά την βάζει όλη του την ζωή, σε όλο τον χρόνο. 

Δεν περιμένει να ακούσει την Σαρακοστή:

"Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου, πνεύμα αργίας, περιεργείας, φιλαρχίας και αργολογίας μη μοι δως".

Περιέργεια, αργολογία, κουτσομπολιά, ιστορίες και τέτοια. Δεν το περιμένει εκείνη την εποχή. Όλο το χρόνο, όσο ζει δηλαδή, όλο το χρόνο δεν περιεργάζεται, δεν κουτσομπολεύει, δεν γίνεται αργός λόγος. 

Δηλαδή μπορεί να μιλάς για τον άλλον, αλλά γίνεται εποικοδομητικός ο λόγος. 

Δηλαδή λες, κοίτα μην πάθουμε και εμείς τα ίδια. 

Λοιπόν και τώρα αυτός είναι ο πρόλογος του εκδότη.

Του βιβλίου της σωτηρίας μας που είναι η Εκκλησία, και σου λέει να έχεις την Καλή Περιέργεια. 

Υπάρχει και κακή περιέργεια.

Η κακή περιέργεια είναι να σου βάλω μια ταμπέλα "α, αυτός είναι" και να μην ανοίξω διάλογο μαζί σου.

Δηλαδή εδώ πέρα δεν έχουν οι άνθρωποι, δεν έχουν ούτε την καλή περιέργεια, σήμερα, οι Έλληνες.

Ούτε την καλή περιέργεια!

 Ρίξε μια ματιά, διάβασε ρε για την πίστη σου, διάβασε για την πίστη σου. 

Τι εννοούμε όταν λέμε πίστη ε; 

Την σχέση σου με την γη, με την κοιλιά σου, με το βρακί σου, με το χώμα που πατάς,  μέχρι με την έλευση του Σωτήρος και την μετά θάνατον ζωή σου.

Ρίξε μια ματιά, διαλέξου, τι φοράς, γιατί είσαι έτσι;

 Άνοιξε ένα διάλογο, μην τον κλείνεις. 

Δηλαδή σου πήρε ο Θεός με το βάπτισμα την λέπρα, μπορείς να ανοίξεις διάλογο, να δεις φως. 

Άνοιξε ο Παράδεισος, μπορείς να ξαναμπαίνεις και να ξαναβγαίνεις. 

Έλα, δικός σου είναι, κάνε βόλτες. Πάρε τραμ, τρένο, ό,τι θέλεις, βάλε ό,τι γραμμές θέλεις.

Πύραυλο, ελικόπτερο, πούμα, αυτό, το άλλο. Ότι θέλεις πάρε.

 Πόδια, σέρνοντας , βγες, μπες, κάνε, δείξε ό,τι θέλεις.

Ρίξε μια ματιά στον κόσμο να δεις πως δουλεύει ο κόσμος.

 Ακόμη έτσι δουλεύει ο κόσμος. 

Από τον Παράδεισο όπου έπεσε, ακόμη έτσι δουλεύει.

 Πονηρία, λαοπλανία, ιστορίες, ζήλιες, ζηλόφθονοι, να σε φάω, να μην με φας, να ανέβω, αυτό... 

Λοιπόν οπότε εδώ μας καλεί στην καλή περιέργεια.

 Και μας λέει:

Σκύφτε στην περίοδο που θα έρθει από πάνω και ανοίξτε ένα διάλογο, όπως έκανε ο Ζακχαίος.

Ο Ζακχαίος μάς δείχνει ότι είχε ακούσει για τον Χριστό μας, ήθελε να Τον συναντήσει, πέρασε από την Ιεριχώ όπου αυτός ασκούσε  το επάγγελμά του σαν τελώνης και εισέπρατε τους φόρους και αφού πέρασε από εκεί, πήγε να Τον δει.

 Μπήκε μες το πλήθος - κοντός ήταν, δεν τον έβλεπε- και τρέχει μπροστά και ανεβαίνει πάνω σε ένα δέντρο.

 Σου λέει αφού θα περάσει από εδώ, θα Τον δω εγώ πάνω στο δέντρο και θα Τον δω καθαρά.

Γιατί θα με πλακώσει ο κόσμος όπως είμαι κοντός, δεν θα μπορέσω να Τον δώ.

 Ανεβαίνει πάνω στο δέντρο. Ο Χριστός μας που βλέπει τας καρδίας και ετάζει νεφρά και καρδία , αμείβει, αμείβει την καλή περιέργεια με πολλή ιλαρότητα.

Πως την αμείβει;

Κατεβαίνει και του λέει:

"- Ζακχαίε, σπεύσας-  κατέβα γρήγορα! Σήμερα θα έρθω στο σπίτι σου!

 Όχι μόνο θα με δεις, αλλά σήμερα θα μείνουμε στο σπίτι σου!

 Μέσα σου θα μείνουμε, θα κατοικήσουμε μαζί".

Αν ξεκινήσει κάποιος και σκύψει απάνω....

 Εγώ ο παπάς, ας πούμε. 

Οταν λειτουργώ πρέπει να σκύψω πάνω σε αυτό που λέει, τι λέει. 

Αν δεν σκύψω δεν θα μάθω ότι αυτός είναι ο πρόλογος του εκδότη. Θα περάσουν έτσι.

 Είναι δηλαδή ο πρόλογος ενός βιβλίου που θα ανοίξει την άλλη Κυριακή και που η εισαγωγή του είναι:

του Τελώνου και Φαρισαίου, 

του Ασώτου, 

της Κρίσεως και 

της αναμνήσεως της Εξόδου από τον Παράδεισο-  που φύγαμε έξω, τι πάθαμε και τι να μην ξαναπάθουμε.

Αυτές οι τέσσερις Κυριακές είναι εισαγωγή. Και οι άλλες πέντε Κυριακές της Σαρακοστής είναι το Κυρίως θέμα που θα ασχοληθούμε.

Το κυρίως θέμα.

 Και έτσι λοιπόν μας κάνει εισαγωγή και μας λέει:

Μιμηθείτε  Αυτόν Τον Άνθρωπο. 

Αυτός ο άνθρωπος ο οποίος απέκτησε με το που με συνάντησε... Για να καταλάβετε, μόνο όταν συναντήσεις τον Χριστό εδώ, όταν έρθεις εδώ και καθίσεις απάνω, αλλάζεις μυαλά.

Αν δεν έρθεις και δεν καθίσεις από πάνω, δεν αλλάζεις μυαλά. 

Το αλλάζω μυαλά σημαίνει Μετάνοια. Μετανοώ σημαίνει αλλάζω μυαλά.

Αν έρθεις και μείνεις, θα αλλάξεις μυαλά. 

Με το να έρχεσαι τουρίστας και να φεύγεις και να κάνεις, αν δεν σκύψεις από πάνω, εάν δεν κάνεις, ας πούμε, την εκκλησία σου, αυτό που εφηυρανε οι αρχαίοι μας πρόγονοι, το θέατρο, που πηγαίνανε εκεί για ένα στόχο, να διδαχθούν.

Λέει δίδαξε, δεν έλεγε έπαιξε.

Λέει, την δίδαξε την τραγωδία ο Σοφοκλής, τότε, τότε και τότε.

Την δίδαξε. Διδάσκανε. Δεν έλεγε επαιξανε.

Το θέατρο σημαίνει, από το θεάομαι- θεομαι, το βλέπω δηλαδή. Το ζω, το ακούω με τις αισθήσεις μου. 

Εάν, λοιπόν, δεν θελήσεις να λυτρωθείς, δεν θελήσεις να διδαχθείς, δεν θελήσεις να σωθείς, τότε η Εκκλησία θα είναι μόνο για μνημόσυνα, για γάμους, για κόλλυβα και για τέτοια.

Εάν καταλάβεις ότι δεν πάει κάτι καλά...

Και πώς θα το καταλάβεις;

Δεν θα το δεις στον εαυτό σου. Στον εαυτό σου, ποτέ δεν μπορούμε να τον κατακρίνουμε, τον νομίζουμε ξερόλα.

Αλλά θα ρίξεις μια ματιά και θα δεις: "Ρε,χάνεται ο κόσμος! Και γιατί να μην συμβάλλω κι εγώ σε αυτή την κατάσταση; Με ποιά λογική εγώ δεν συνέβαλα;"

Αυτός είναι ο πρόλογος. 

Βάλτε, βάλτε στη ζωή μας την καλή περιέργεια. 

Και δεν μπορεί:

"Πλούσιοι επτωχευσαν και επείνασαν οι δέ εκζητούντες τον Κύριον ούκ ελαττωθησονται  παντός αγαθού". Άμα ζητάς εδώ μέσα...

Ήρθε κάποιος εδώ ο οποίος ήρθε να πει τον πόνο του.

Και δεν είχε δουλειές, δεν είχε τίποτα. Του λέω:

"- Επειδή πάτησες μόνο εδώ, μόνο πάτησες...Δεν ήθελες τον Χριστό, ούτε ήθελες να κοινωνήσεις, ούτε ήθελες να συνδεθείς με το Άγιο Ποτήριο. 

Επειδή πάτησες μόνο εδώ, θα δεις το χέρι του Θεού. 

Και δουλειά θα βρεις και όλα θα πάνε καλά". Επειδή πάτησε, ήρθε εδώ πέρα, μέσα. Πράγματι βρήκε και δουλίτσα .

 Λοιπόν.

Η καλή περιέργεια είναι να σκύψουμε πάνω από την Πίστη μας. 

Τι μας έχει πείσει στη ζωή; Γιατί όλοι έχουμε πειστεί από κάτι.

Πειστήκαμε δηλαδή, έχουμε ζήσει ένα χρονικό διάστημα.

Αυτό το χρονικό διάστημα που ζήσαμε, έχουμε πειστεί το τι συμβαίνει στον κόσμο. 

"- Άσε ρε φίλε, και εσύ λες και υπόσχεσαι και εσύ. Άσε, Άντε γεια".

Και ενώ έρχεσαι στην Εκκλησία και λες: 

"Δεν υπάρχει άντε γειά εδώ, κάτι γίνεται εδώ. Εδώ κάτι συμβαίνει".

Έτσι πήγα εγώ. 

Με κάλεσε ο Θεός και μόλις μπήκα μέσα και άκουσα πέντε δασκάλους λέω :

"Ωπ! Εδω κάτι συμβαίνει!"

Δεν το καταλάβαινα αλλά κάτι συμβαίνει, δεν είναι σαν και αυτό του κόσμου, είναι κάτι άλλο.

Έτσι λοιπόν αυτός είναι ο πρόλογος  για να μπούμε στην εισαγωγή από την επόμενη Κυριακή. 

Και θα την δουλέψουμε την εισαγωγή εκεί απάνω, σε αυτόν τον πρόλογο, και μετά θα μπούμε στο κυρίως θέμα που είναι  η Κυριακή της Ορθοδοξίας.

Την Καθαρή Δευτέρα δηλαδή.

Αυτό όμως είναι το κλειδί.

Τέτοια μέρα πριν 29 χρόνια χειροτονήθηκα.

Στον Άγιο Κωνσταντίνο.

Και ήταν 25 Ιανουαρίου του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου και Κυριακή του Ζακχαίου.(Έτος 1986).

 Δηλαδή μου επαλήθευσε ο Χριστός πώς με κάλεσε: 

- Επειδή έδειξες μια καλή περιέργεια,  σε  ανέβασα εγώ στον θρόνο υψηλά. Μία καλή περιέργεια!

Σήμερον γὰρ ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι.  Σήμερα θα μείνω μέσα σου.   

Και άμα θέλεις με κρατάς.

ΙΙ. ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ

Απολυτίκιο 

Ὁ ποιμενικὸς αὐλὸς τῆς θεολογίας σου, τὰς τῶν ῥητόρων ἐνίκησε σάλπιγγας· ὡς γὰρ τὰ βάθη τοῦ Πνεύματος ἐκζητήσαντι, καὶ τὰ κάλλη τοῦ φθέγματος προσετέθη σοι· Ἀλλὰ πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, Πάτερ Γρηγόριε, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Αποσπάσματα Διδασκαλιων 

25/1/2016

Ο Άγιος Γρηγόριος μεγάλωσε μαζί με τον Άγιο Βασίλειο στην εποχή των μεγάλων αιρέσεων. 

Στην Κωνσταντινούπολη είχαν καταλάβει την πρωτεύουσα και τους ναούς όλοι αιρετικοί και ο Άγιος Βασίλειος, ο φίλος του, επειδή ήταν άρρωστος, τον παρακάλεσε τον Άγιο Γρηγόριο να πάει εκεί. 

Ο Άγιος Γρηγόριος, απ' ό,τι θυμόμαστε, κατέλαβε ένα εκκλησάκι μικρό σαν την Αγία Σωτήρα μας και εκεί άρχισε να λειτουργεί και να διδάσκει και να καθαιρεί από τους θρόνους που είχαν λάβει οι άλλοι με τον τσαμπουκά, δηλαδή όχι ότι τους κατέβαζε, τους ευτέλιζε, τους ξεφτύλιζε.

Και δεν είχαν λόγο πλέον να υπάρχουν γιατί το πλήρωμα, όπως λέει ο Χριστός μας, ακούει την φωνή του ποιμένα και πηγαίνει πίσω του. Πολύ δε περισσότερο σε καιρούς χαλεπούς όταν πέφτει μεγάλη η αίρεση. 

Σήμερα βέβαια υπάρχει πολύ μεγαλύτερη η αίρεση γιατί είναι ύπουλη, δεν φαίνεται, δεν τα βάζει κανείς με τον Χριστό.

Δεν τα βάζει κανείς με τον Χριστό.

 Αλλά τον κάνει τον Χριστό θρησκεία και τον πασάρει όπως όλες οι άλλες θρησκείες. 

(...)

ὡς γὰρ τὰ βάθη τοῦ Πνεύματος ἐκζητήσαντι, καὶ τὰ κάλλη τοῦ φθέγματος προσετέθη σοι· 

 Λέμε στο τροπάριο το απολυτίκιο του Αγίου Γρηγορίου.

Γι' αυτό βλέπετε σας εχω πει ότι πρέπει να εκζητούμε τα βάθη του πνεύματος. 

Ο ποιμενικός αυλός της θεολογίας σου. Τας των ρητόρων ενικησε σάλπιγγας.

Ο ποιμενικός ο αυλός.

 Όμορφος, ήσυχος, γλυκός ήχος και λέει ποιμενικός γιατί ήταν ποιμένας.

 Όπως ο Τσοπάνης και με τη φλογέρα ποιμαινει γιατί τα γαληνεύει τα πρόβατα και τρώνε εύκολα αυτά και κατεβάζουν και γάλα. 

 Επειδή ήταν γλυκιά μουσική, έπεφτε στα αυτιά των ανθρώπων, τους γλύκαινε, γιατί τους αφαιρούσε το σκοτάδι, αφού ήταν ποιμαντικός ο λόγος τους γλύκαινε. 

 Γιατί λέει ενώ έψαχνες τα βάθη του πνεύματος, ήθελες να ψάχνεις τα βάθη του πνεύματος, σου έδωσε ο Θεός δώρο και να μπορείς να τα λες.

Σου έδωσε ο Θεός και τη ρητορία δώρο. 

Τας των ρητόρων ενικησε σάλπιγγας. 

Πράγματι σήμερα υπάρχουν αιρέσεις, εποχή των αιρέσεων και σήμερα είναι φοβερή.

Νομίζουμε ότι είμαστε Χριστιανοί, νομίζουμε ότι αγαπάμε τον Χριστό αλλά οι άνθρωποι με τον τρόπο που συμπεριφέρονται συχνά κάνουν κακό. Και το κακό πολλαπλασιάζεται.

Γιατί ένας διάβολος δεν φεύγει με άλλον διάβολο, πολλαπλασιάζεται.

 Και αν δεν κάτσεις στην Εκκλησία να πάρεις φωτισμό για το πως θα αντιμετωπίσεις κάθε κατάσταση αλλοίμονο μας! Ξέρετε πως είμαστε;

Ένα ψιλό πειρασμό και μπορούμε να σκοτώνουμε ανθρώπους. Αλλοίμονο μας έτσι και ξεφύγουμε.

(...)

Ο Άγιος Γρηγόριος έδωσε τη μάχη του.

Μας άφησε πράγματα, μας άφησε πολλαπλασιασμένα το γιώτα και την κεραία.

Όπως λέει ο Χριστός μας στο ευαγγέλιο:

Όποιος καταλύσει ένα γιώτα ή μια κεραία ελάχιστος θα κληθεί στην Βασιλεία των Ουρανών.

(..)

Λοιπόν,

Τι παρακαταθήκες μας αφήνουν κάποιοι άνθρωποι, μετά από μία πορεία "λαμπρας δόξης" (αναφορά σε προσωπικότητες από τον χώρο της πολιτικής και της δικηγοριας) και τι παρακαταθήκη μας αφήνουν οι Άγιοι μας, εις τον αιώνα!

Καλά που βρέθηκαν αυτές οι ψυχούλες και τους έχουμε προμάχους, να είναι πρόμαχοι και υπερασπιστές της παιδείας μας που γίνεται μέσα στην Εκκλησία, εν Αγίω Πνεύματι, εν μία ουσία, τρισυπόστατο Θεότητα.

Φυσικά δεν τρέχουν οι άνθρωποι σε αυτούς. Πόσοι διαβάζουν, άρες, μάρες, κουκουνάρες, στη ζωή τους περνώντας τόσο χρόνο και πόσοι δίνουν μια ματιά σε ένα λόγο του Αγίου!

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος δεν βρέθηκε σε εποχή αιρέσεων, γι' αυτό άρχισε να μιλάει για την εσωτερική σου αίρεση.

 Και αυτόν τον έχουμε παρακαταθήκη για να διορθώνουμε, εμείς οι ποιμένες, τον έχουμε παρακαταθήκη για να διορθώνουμε την προσωπική αίρεση.

Όπως λένε, ας πούμε, δεν με αφήνει ο άλλος, δεν με αφήνει ο άλλος, δεν με αφήνει αυτό, με κυνηγάνε από εδώ, με κυνηγάνε από εκεί. 

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει:

Αν δεν αδικήσεις τον εαυτό σου, κανείς δεν μπορεί να σε βλάψει. Παραμυθιάζεσαι ότι σε βλάπτει ο άλλος ή βρίσκεις δικαιολογία επειδή εσύ δεν προχωράς σωστά.

Οπότε, παιδιά μου, να μας αξιώσει ο Θεός να ερευνούμε τα βάθη του πνεύματος και εάν κάνουμε κάτι μη ορθό, να είναι από άγνοια. 

Όπως ήταν ειδωλολάτρης ο πατέρας του Αγίου Γρηγορίου. Αλλά ήταν από άγνοια.

Μόλις γνώρισε τον Χριστό, παράτησε τις αιρέσεις και έγινε και αρχιερέας της Ναζιανζού.

 Και έγινε και ο υιός εκεί και από εκεί τον έστειλε στην Άνω Καππαδοκία. Ήτανε δύο, η Κάτω και η Άνω, την είχανε χωρίσει.

Ήταν ο Άγιος Βασίλειος στην Κάτω Καππαδοκία και ο Άγιος Γρηγόριος στην Άνω Καππαδοκία στην Ναζιανζο, την οποία σήμερα την λένε οι Τούρκοι Σινασό.

 Αδελφός υπ' αδελφού, βασταζόμενος ως πόλις οχυρά..

Μεγάλα πράγματα, μεγαλεία και αυτά που γίνονται ας πούμε θεϊκά στον θρόνο του Θεού.

Δηλαδή ένας φίλος μέσα από τον Χριστό μένει στον αιώνα.

Λοιπόν, εχθές έπεσα να κοιμηθώ και έλεγα 

«Χριστέ μου, αυτά τα στόματα που μας αξίωσες να λέμε τις αλήθειες σου και να ερευνούμε τα βάθη του πνεύματος και της Σοφίας του Αγίου Σου Πνεύματος- η Αγία του Θεού Σοφία, η Αγιά Σοφιά- λέω 

 βλέπεις, δεν είναι δυνατόν να μη ζήσουνε!

 Μόνο και μόνο αυτό το στόμα που είπε αυτά τα πράγματα, δεν είναι δυνατόν να μη ζήσουμε! 

Είδες που λέει «Ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνει ζήσεται ». 

"Μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωή".

Απο αυτά που ακούσαν τα αυτιά μας, αγιάζονται.

 Όπως αγιάστηκε το αυτί του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου απ' τα λόγια που του έλεγε ο Άγιος Απόστολος Παύλος και είναι άλιωτο το αυτί του, έτσι ακριβώς, όπως το βλέπετε. Είναι άλιωτο, το είδα, εγώ το προσκύνησα. Στο Βατοπέδι είναι. 

 Το αυτί και η μύτη είναι τα πρώτα που χαλάνε όταν πεθαίνει κάποιος άνθρωπο, γιατί δεν έχουν κόκκαλο, δεν έχουν σάρκες.

 Λοιπόν, αυτά που ακούνε και αυτά που λέμε

 "μεταβαίνουμε από του θανάτου εις την ζωήν"

Απο αυτά αγιάζονται τα αυτιά μας, δηλαδή ζουν εις τον αιώνα. 

Σαν σήμερα που γιορτάσαμε τον Άγιο Γρηγόριο, μία τέτοια μέρα, χειροτονήθηκα κι εγώ. 

Του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου , ημέρα Κυριακή και ήταν του Ζακχαίου.

Και τώρα που έτσι αναπολώ αυτήν την κατάσταση,

Ο Ζακχαίος έπεσε την ημέρα της χειροτονίας μου γιατί είχα την καλή περιέργεια, είχα την καλή περιέργεια. 

Του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου έπεσε, γιατί είμαστε λίγο ρομαντικοί ας πούμε, όπως έλεγε κι ο Ζήκος, γιατί κι εκείνος ήταν πολύ ρομαντικός, έγραφε τα ποίηματά του και όλα αυτά, το βίο του τον έγραψε ο ίδιος.

Το τι πέρασε και το τι έκανε και τέτοια, και όποιος λέει γράφει βίο, αντλεί από τον ίδιο. 

 Γιατί ο ίδιος μίλησε και για τον Άγιο Γρηγόριο τον πατέρα του, τον Μέγα Βασίλειο, έγραψε τους εγκωμιαστικούς λόγους κλπ. 

Και επίσης βλέπετε ότι εδώ προσπαθούμε να βγάλουμε από τα βάθη του Αγίου Πνεύματος τι γίνεται.

Γιατί έτσι, γιατί να μας πεις αυτό;

Και γιατί δεν είπες στο Ευαγγέλιο της Δευτέρας που έχουμε σήμερα, που είναι το Ευαγγέλιο του κατά Μάρκον για την ίδια περίπτωση του τυφλού, και μας είπες του Λουκά, που ήταν χωρίς να μας πει ποιό ήταν το όνομα του τυφλού;

Αλλά είχε το άλλο το σπουδαίο, ότι

 " επυνθάνετο".

 Να μάθει ποιός είναι Αυτός του οποίου ακούει την φωνή. Ποιός είναι;

Ζητάμε; Δεν ζητάμε να μάθουμε το θέλημα του Θεού. 

"Για πες μου παππούλη μου"

(Στη συνέχεια γίνεται αναφορά του Γέροντα στην ερμηνεία μίας εικόνας στο προσκυνηταρι από την Κυριακή του Τυφλού που είχε προηγηθεί σε εκείνο το εκκλησιαστικο έτος).

Πάμε όμως στην χθεσινή ημέρα, Κυριακή του Τυφλού. 

Ένα άλλο που θέλω να σας πω ωραίο και να τελειώσουμε με αυτό.

 Έχουμε την εικόνα του Τυφλού εδώ. Όσοι δεν τ' ακούσανε χθες, να δείτε την εικόνα που είναι το βιβλίο των αγραμμάτων.

Και που αν ρωτήσεις και δεις και συμμετέχεις, αυτομάτως γεννιέται ερώτημα και αυτομάτως γεννιέται και απάντηση. Από τον Θεό.

Και θα δείτε εδώ. 

Λοιπόν, δείχνει στην εικόνα τον Χριστό μας. 

Ο τυφλός κάθεται μπροστά από μια πύλη που είναι σκοτάδι. Δηλαδή έτοιμος να τον φάει το σκοτάδι. Έχει όμως προσανατολιστεί προς το φως. 

Και ο Χριστός μας μένει στο φως.

Σηκώνει τα χέρια του και είναι επέτης, το ένα χέρι σηκώνει και επαιτεί ενώ με το άλλο χέρι κρατάει τη μαγγούρα του γιατί ήταν τυφλός. 

Ο Χριστός μας λοιπόν βλέπετε ότι του αγγίζει το μάτι. Ενώ ο Χριστός μας δεν του άγγιξε το μάτι.

Του το είπε και έγινε. 

"-Δες! Ανάβλεψε!". Και είδε. 

Η εικόνα όμως των αγραμμάτων εδώ πέρα σου λέει ότι ο Χριστός μας είναι πολύ κοντά σου.

Αυτός ο τυφλός, αυτή η εικόνα έρχεται από τα Γέννηση και τα Θεοφάνεια. Αυτό το ηγγικεν η Βασιλεία των Ουρανών, σ' αγγίζει, το αποτυπώνει εδώ. Σ' αγγίζει ο Θεός.

 Και τι άλλο κάνει;

Κρατάει ο Χριστός μας στα χέρια του ένα ειλητάριο. Το ειλητάριο είναι τυλιγμένο- γιατί συνήθως είναι ανοιχτό και γράφει- είναι τυλιγμένο. Γιατί του λέει:

"- Ρε! θα στα πω εγώ, δεν θέλω να ανοίξω γραφές, εγώ θα στα λέω. Δεν υπάρχει τίποτα να στο στείλω γραπτώς". 

Παντού όπου βλέπουμε τον Χριστό μας σε τέτοιες εικόνες διδακτικές, πάντα το χέρι του έχει το ειλητάριο κλειστό, πάντα το έχει κλειστό. 

Γιατί στα λέει ο ίδιος, δεν στέλνει άλλους. "Εγώ θα σ' τα πω".

Και αυτό το χαρακτηριστικό ότι ήγγικεν, σ' αγγίζει, δηλαδή μετά το βάπτισμά μας στα Θεοφάνεια, έχεις τέτοια σχέση αγκαλιάς, αγγίγματος με τον Θεό. 

Ε, αυτή την εγγύτητα του Χριστού μας, αυτή την εγγύτητα του Χριστού μας, έζησαν οι Πατέρες οι άγιοι και σε ό,τι τους προβλημάτιζε, το Άγιο Πνεύμα τους απαντούσε.

Και έτσι έχοντας αυτή την έρευνα, παίρνοντας και σαν δώρο τη λαλιά, την σπάθη του Πνεύματος, την φλόγα του στόματος, μπόρεσε να τα εκφράσει αυτά τα πράγματα. 

Γιατί το να τα ξέρεις και να μην μπορείς να τα εκφράσεις, σημαίνει κάτι γίνεται.

Κάπου έχει μπλοκαριστεί η σχέση. 

Το να ξέρεις και να μην μπορείς να τα εκφράσεις...

Κάπου το βιώμα σου δεν είναι σωστό, κάτι γίνεται. 

Γι' αυτό λέει ο πανσόφους τους αλιείς αναδείξας. Το να τα ξέρεις και να μην μπορείς να τα εκφράσεις, κάπου το βιώμα σου δεν είναι σωστό, κάπου το παραπλάνησες.

Μπορεί να πιστεύεις αλλά δεν μπορείς να το εκφράσεις. Τότε κάπου χωλαίνει και η πίστη σου.

25/1/2017

(...)

Ο Άγιος Γρηγόριος ήταν ποιμένας γεννημένος. 

Γιατί γεννημένος; - και ο καθένας πρέπει να είναι ποιμένας γεννημένος.

Γιατί αγάπησε την αλήθεια, την υιοθέτησε την αλήθεια και μετά μπορούσε να την διακρίνει και μετά να κρίνει και να συγκρίνει.

 Να την διακρίνει πρώτον και μετά να την συγκρίνει και να κρίνει.

Να κρίνει και να συγκρίνει την αλήθεια σε σχέση με τα ψέματα που υπάρχουν γύρω μας. 

Του φίλου μας, του πατέρα μας, της μάνας μας, του αδελφού μας, της καφετέριας, της τηλεόρασης.

Πρέπει ο καθένας να κουβαλήσει την αλήθεια και με αυτή η αλήθεια θα κρίνει και θα συγκρίνει. Αφού την διακρίνει. 

Και μη θεωρείτε ότι επειδή γιορτάζουμε τον Άγιο Γρηγόριο αυτός είχε το δικό του χαβά και αυτά που έκανε αφορούσαν αυτόν. 

Αφορούν όλους εμάς.

Πρώτον, 

Δεν πρέπει να μας ενοχλεί τίποτα, τίποτα που να διαταράσσει την σχέση την σωτήριο με την πίστη μας, με τον Χριστό μας, με την ειρήνη μας.

Ακόμη και αν είναι καλό. 

Δεύτερον, 

Ότι ποιμένες οφείλουμε να είμαστε όλοι. Ο ποιμένας τι κάνει; 

Ψάχνει να βρεί το καλύτερο χορτάρι για να βάλει τα πρόβατά του.

Και να κάτσει και αυτός γιατί από αυτά τρώει αυτός. 

Ουσιαστικά από αυτό το χορτάρι θα φάει και αυτός.

Δεν τα πηγαίνει στις χωματερές. 

Και αυτό θα πρέπει να το κάνει για τον εαυτό του. 

Θα κρίνει και θα μπορέσει να συγκρίνει και να διακρίνει και να πει την αλήθεια στον κόσμο. 

Αυτό το βλέπουνε και οι άλλοι φυσικά και όσοι δεν έχουν κάνει αυτόν τον αγώνα, αυτή την σπουδή...

Όπως με σπουδή πήγε να μάθει γράμματα ο Άγιος Γρηγόριος. Πήγε με σπουδή να σπουδάσει.

Σπουδή σημαίνει βιασύνη αλλά και όρεξη. 

Δηλαδή να μάθω, πες μου να μάθω.

Πήγε λοιπόν με σπουδή να σπουδάσει. 

Αυτό το διακρίνανε οι τεμπέληδες αλλά και οι άλλοι που δεν είχαν πάρει μυρωδιά ακόμη- μπορεί να παίρνανε αργότερα και οι έσχατοι να έρθουν πρώτοι και οι τελευταίοι να έρχονται πρώτοι, δεν έχει σημασία. 

Αυτόν που το διακρίνανε είχαν την άλλη εξυπνάδα και τον βάλανε ερμηνευτή της ζωής τους.

Δηλαδή τον έπαιρνε ο πατέρας του και του έλεγε " για πες μου ρε παιδί μου". Τον έπαιρνε ο φίλος του και ο καθένας.

 Γι' αυτό και ο Άγιος Γρηγόριος συνέταξε τους περισσότερους επιταφίους για τους φίλους του όπως για τον πατέρα του Γρηγόριο, για τον φίλο του Βασίλειο, για τον αδελφό του Καισάριο, για την αδελφή του Γοργονία.

Έτσι όσοι έγραψαν για αυτούς τα αντλήσανε από τον Άγιο Γρηγόριο. 

Μ' άλλα λόγια ο άνθρωπος όχι μόνο κοίταγε τον εαυτό του αλλά μπορούσε.. - είναι αυτό που σας είπα και συγγνώμη που το επαναλαμβάνω.

Μπορούσε να διακρίνει και να συγκρίνει,εν επιγνώσει κρίσεως!

 Και έβλεπε τι είχε ο καθένας, ο αδελφός του, συνεβούλευε και μπόρεσε να τα μεταφέρει.

Αυτός ήτανε αυτός. Και έτσι ξέρανε και οι άλλοι. Δηλαδή έσκυβε πάνω στον άνθρωπο..

 Που εμείς δεν περνάμε, είμαστε απαρατήρητοι(δεν παρατηρούμε).

 Ενώ λένε οι πατέρες της Εκκλησίας πρέπει να είμαστε σαν τη μέλισσα.

Αν έχει καλό,και ο καθένας έχει ένα κομμάτι καλό, πάρτο το καλό αυτό το κομμάτι.

Εν κατακλείδι ο Άγιος Γρηγόριος την κοπάνησε γιατί θεώρησε επιζήμια την οποιαδήποτε περαιτέρω ανάμιξη του με το θρόνο, με τους θρόνους.

Για τον Άγιο Γρηγόριο η έγνοια του ήταν η σχέση του με τον Χριστό. 

 Έγραψε πάρα πολλά έργα, με τόση ευχέρεια, με τόση ευχέρεια!

25/1/2018

(...)

Ο Άγιος Γρηγόριος είχε μια άλλη προσωπική σχέση με τον Χριστό μας από ότι άλλοι Πατέρες της Εκκλησίας. 

Αυτή η προσωπική σχέση έβγαινε και πήγαινε στον κόσμο τόσο πολύ που τον είπανε Θεολόγο. 

Είναι δηλαδή του Θεού ο λόγος. Του Θεού Λόγος. 

Όπως και να το πεις είναι η αιτία που υπάρχει. 

Αυτός είναι η αιτία- γιατί ο Λόγος είναι η αιτία, μια άλλη ερμηνεία, ο λόγος αυτός είναι του Θεού. 

Η αιτία που είναι ο Άγιος Γρηγόριος εδώ, που τον βρίσκανε, είναι ο Χριστός. 

Και αυτή την διαφορετική σχέση την οποία με κεντρίζει και προσπαθώ όλα τα χρόνια της ζωής μου, από τότε που γνωρίσαμε τον Άγιο, προσπαθώ ιδιαίτερα στην εορτή του και σήμερα, να εντρυφήσω και να δω την ιδιαίτερη σχέση του με τον Θεό και τους ανθρώπους που είχε εκείνος. 

Και δεν ήταν έτσι ακριβώς, τόσο δηλαδή ζηλωτική. 

Ο ζήλος του ήταν ο Χριστός μας. 

Δεν ήταν ζηλωτική για την Εκκλησία. Δηλαδή όπως ήταν η σχέση για την Εκκλησία του Αγίου Βασιλείου, του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου και άλλων Πατέρων όπως ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς και πολλοί άλλοι.

Αυτή η ζηλωτική σχέση ήταν μόνο με Αυτόν και με τον Θεό.

Και ό,τι έβγαινε παίρνανε οι άλλοι. Τίποτε άλλο. 

Αυτά ήθελα να πω. 

Εκείνος αεί πρεσβεύει, εμείς αεί να αποδεχόμαστε αυτή την μεταμόρφωση, μια που είμαστε και στο Ναό μας, αυτή τη μεταμόρφωση να γίνουμε καθημερινά άλλοι άνθρωποι .

ΚΥΡΙΑΚΗ ΖΑΚΧΑΙΟΥ

23 Ιανουαρίου 2009- 25 Ιανουαρίου 2026

 ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ

Απο τον αγαπητό αδερφό και ιεροψαλτη:

"Παιδί μου Γιάννη, πρέπει σε όλη μας την ζωή να αναζητούμε μία συκομουρια για να ανεβούμε και να συναντήσουμε τον Χριστό μας "

 

Ιεριχώ, Μονή Προφήτου Ελισσαίου (+14 Ιουνίου). Εδώ βρίσκεται η συκομορέα, επί της οποίας ανέβηκε ο τελώνης Ζακχαίος, για να δει τον διερχόμενον Κύριον,«ότι τη ηλικία μικρός ην».Ο Ναός της Μονής είναι αφιερωμένος στον προφήτην Ελισσαίον, μαθητήν του προφήτου Ηλιού.

ΨΗΛΑ, ΣΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΎ 

Δια της δικαιοσύνης στην Μετάνοια και δια της μετανοίας στην Αγιότητα.

 ΣΥΝΑΞΙΣ ΑΓΙΟΥ ΚΑΙ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ 

ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΒΑΠΤΙΣΤΟΥ ΝΗΣΤΕΥΤΟΥ

Αποστολικο Ανάγνωσμα: Πράξεων των Αποστόλων ΙΘ' 1-8 

1 Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ τὸν Ἀπολλὼ εἶναι ἐν Κορίνθῳ Παῦλον διελθόντα τὰ ἀνωτερικὰ μέρη ἐλθεῖν εἰς Ἔφεσον· καὶ εὑρὼν μαθητάς τινας 2 εἶπε πρὸς αὐτούς· Εἰ πνεῦμα ἅγιον ἐλάβετε πιστεύσαντες; οἱ δὲ εἶπον πρὸς αὐτόν· Ἀλλ’ οὐδὲ εἰ Πνεῦμα ἅγιόν ἐστιν ἠκούσαμεν. 3 εἶπέ τε πρὸς αὐτούς· Εἰς τί οὖν ἐβαπτίσθητε; οἱ δὲ εἶπον· Εἰς τὸ Ἰωάννου βάπτισμα. 4 εἶπε δὲ Παῦλος· Ἰωάννης μὲν ἐβάπτισε βάπτισμα μετανοίας, τῷ λαῷ λέγων εἰς τὸν ἐρχόμενον μετ’ αὐτὸν ἵνα πιστεύσωσι, τοῦτ’ ἔστιν εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. 5 ἀκούσαντες δὲ ἐβαπτίσθησαν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. 6 καὶ ἐπιθέντος αὐτοῖς τοῦ Παύλου τὰς χεῖρας ἦλθε τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐπ’ αὐτούς, ἐλάλουν τε γλώσσαις καὶ προεφήτευον. 7 ἦσαν δὲ οἱ πάντες ἄνδρες ὡσεὶ δεκαδύο. 8 Εἰσελθὼν δὲ εἰς τὴν συναγωγὴν ἐπαρρησιάζετο ἐπὶ μῆνας τρεῖς διαλεγόμενος καὶ πείθων τὰ περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Ευαγγελικο Ανάγνωσμα:Κατά Ιωάννην 

Α´ 29 - 34

29 Τῇ ἐπαύριον βλέπει ὁ Ἰωάννης τὸν Ἰησοῦν ἐρχόμενον πρὸς αὐτόν, καὶ λέγει· Ἴδε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου. 30 οὗτός ἐστι περὶ οὗ ἐγὼ εἶπον· Ὀπίσω μου ἔρχεται ἀνὴρ ὃς ἔμπροσθέν μου γέγονεν, ὅτι πρῶτός μου ἦν. 31 κἀγὼ οὐκ ᾔδειν αὐτόν, ἀλλ’ ἵνα φανερωθῇ τῷ Ἰσραὴλ, διὰ τοῦτο ἦλθον ἐγὼ ἐν τῷ ὕδατι βαπτίζων. 32 Καὶ ἐμαρτύρησεν Ἰωάννης λέγων ὅτι τεθέαμαι τὸ Πνεῦμα καταβαῖνον ὡς περιστερὰν ἐξ οὐρανοῦ, καὶ ἔμεινεν ἐπ’ αὐτόν· 33 κἀγὼ οὐκ ᾔδειν αὐτόν, ἀλλ’ ὁ πέμψας με βαπτίζειν ἐν ὕδατι, ἐκεῖνός μοι εἶπεν· Ἐφ’ ὃν ἂν ἴδῃς τὸ Πνεῦμα καταβαῖνον καὶ μένον ἐπ’ αὐτόν, οὗτός ἐστιν ὁ βαπτίζων ἐν Πνεύματι ἁγίῳ. 34 κἀγὼ ἑώρακα, καὶ μεμαρτύρηκα ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ.

ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ 

Πατρός Νικολάου Μαυρομμάτη 

Αθήνα, 7 Ιανουαρίου 2022

Δε θα μπορούσε να τελειώσει η πανηγυρις  μας παρά με το Ευαγγέλιο του Αγίου Ιωάννου του Ευαγγελιστού, του αγαπημένου και επιστηθίου φίλου του Κυρίου μας. 

Και ενώ όλες τις άλλες ημέρες και στις ώρες των Θεοφανείων και όλα αυτά μας συνόδευε ο Μάρκος, ο Λουκάς, ο Ματθαίος και τα λοιπά, σήμερα τελευταία, εορτή των Θεοφανείων μας ήρθε ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής, ο οποίος του αρέσει να κάνει λογοπαίγνιο. 

Εν αρχή ην ο Λόγος και ο Λόγος ην προς τον Θεό και Θεός είναι ο Λόγος.

 Και τον βλέπουμε να το κάνει αυτό και να θεολογεί και να λέει :

Ουτις στήν περιού εγώ είπω ότι*" Πίσω μου έρχεται Ανήρ έμπροσθεν μου γέγονεν, ότι πρώτος μου είναι."

Πίσω μου έρχεται Αυτός που ήταν μπροστά μου γιατί ήταν πρώτος από μένα. Ήταν πρώτος από μένα. Ενώ γεννήθηκε πρώτος ο Ιωάννης αλλά τι εννοεί;

Είδες, πρωτότοκος της Οικουμένης ο Θεός. 

Δηλαδή πραγματικά ήταν ουσιαστικά αν και δεύτερος Αδάμ, ο πρώτος Αδάμ. Γιατί όταν αποφάσισε να μας κάνει κατ' εικόνα δική του και καθ' ομοίωσιν είχε συμπεριλάβει και τη σάρκωσή Του, του μετέχεινο Θεός και της ύλης, του μετέχειν και της δημιουργίας.

Δηλαδή είχε αποφασίσει Αυτός.

 Και έλεγαν οι δάσκαλοι μου, ο Παπαμιχάλης έλεγαν, τώρα μετά τη σάρκωση του Θεού μπορούμε να λέμε ότι έχουμε τα μάτια του Χριστού, το κατ' εικόνα. 

Εικόνα, να τη η εικόνα μας, γι' αυτό προσκυνούμε και την εικόνα. 

Η εικόνα μας είναι ο Θεός, από Εκείνον πήραμε, έχει χέρια, έχει μάτια, έχει στόμα, έχει τα πάντα.

Και γι' αυτό λέει και ο Άγιος Ιωάννης, βάζει στο στόμα του Ιωάννη:

 Ήταν πρώτος, έρχεται οπίσω μου αυτός που ήταν μπροστά μου γιατί ήταν πρώτος μου αυτός, ήταν πρώτος αυτός.

Του αρέσει λοιπόν να κάνει αυτό το λογοπαίγνιο. 

Και φανταστείτε και μια άλλη μαρτυρία, πάλι θεολογικότατη.

Τι σημαίνει θεολογικοτάτη. 

Θεολογικοτατη είναι ο Λόγος - Θεός και ο Λόγος του Θεού κατευθύνεται στα παιδιά Του, διαλέγεται με τα παιδιά Του.

Και λέει μου είπε η φωνή, μου είπε η φωνή, ο Θεός, ο Πατέρας Εκείνος μου είπε "κἀγὼ οὐκ ᾔδειν αὐτόν".

 Δεν τον ήξερα, φανταστείτε δεν τον ήξερα - γιατί ήταν στην έρημο, αφού δεν συναντήθηκαν ποτέ - δεν τον ήξερα λέει Αυτόν.

Και εδώ είναι η θεολογία του Αγίου. "ἀλλ’ ἵνα φανερωθῇ τῷ Ἰσραὴλ, διὰ τοῦτο ἦλθον ἐγὼ ". 

Εγώ ήρθα εδώ για να φανερώσω τον Χριστό μας όπως του είπε η φωνή, ο Θεός, γι' αυτό ήρθα εγώ, για να φανερώσω το Χριστό στον Ισραήλ, όχι εγώ να γίνω φανερός.

 Και βάζει την μαρτυρία του.

Είδα , τεθέαμαι, βλέπω, το είδε εκείνη τη στιγμή, το τεθέαμαι σημαίνει εκείνη τη στιγμή τεθέαμαι το βλέπω, τεθέαμαι τὸ Πνεῦμα καταβαῖνον ὡς περιστερὰν ἐξ οὐρανοῦ, καὶ ἔμεινεν ἐπ’ αὐτόν· 

 Εξ ουρανού, βάζει κόμμα και μετά και έμεινεν επ' Αυτόν.

 Δηλαδή έμεινε, έμεινε, πάει,έμεινε, δεν έφυγε, έμεινε. 

Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα, έμεινε επ' Αυτόν.

κἀγὼ οὐκ ᾔδειν αὐτόν, ἀλλ’ ὁ πέμψας με βαπτίζειν ἐν ὕδατι.

Και εδώ πάλι θεολογία.

Του είπε πήγαινε να βαπτίζεις. Δεν το έκανε μόνος του, δεν έκανε μόνος του τό βάπτισμα, έτσι του ήρθε να πάει.

 Αλλά εκείνος που μου είπε, λέει, να πάω να βαπτίζω, Εκείνος μου είπε. "Αλλά ο Πέμψας με βαπτίζειν εν υδατι αυτός που με έστειλε για να βαπτίζω με ύδωρ, με νερό, Εκείνος μου είπε. 

Εκείνος που με έστειλε, Εκείνος μου είπε: "Όποιον δεις να κατεβαίνει το Άγιο Πνεύμα και να μένει επ' Αυτον, Εκείνος είναι ο βαπτιζων εν Πνεύματι Αγίω. 

Δηλαδή η θεολογία, μιλούσε ο Θεός με τα παιδιά Του συνεχώς. Από την αρχή. Με τον Αδάμ δεν μίλαγε; 

Και μάλιστα λέει ότι κάθε δειλινό τον έβλεπε, άκουγε τα βήματά Του.

Όπως λέμε και στο τροπάριο της Κασσιανης.

Λοιπόν, υπήρχε πάντα διάλογος του Θεού. Δεν ήρθε έτσι ξαφνικά ο Θεός, 

υπήρχε πάντα διάλογος.

Με τον Σωκράτη, με τον Πλάτωνα, με τον Αβραάμ, με τον Ισαάκ, με τον Ιακώβ, με τον Ινδιάνο, με τον έτσι, με τον άλλο. 

Πάντα με τα παιδιά Του είχε σχέση. Ο Χριστός μας δεν ήταν άσχετος, δεν ήταν άσχετος. Πάντα είχε σχέση. 

 Λοιπόν, κἀγὼ ἑώρακα, καὶ μεμαρτύρηκα ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ. 

Εγώ σήμερα, και θα το κάνω, ήθελα να περάσω στο κήρυγμα του Ιωάννου, στο λόγο του που έχει καταγραφεί από τον Λουκά. Τι έλεγε ο Ιωάννης, τι έλεγε ο Ιωάννης.

Και ποιός ήταν σαν χαρακτήρας και τα λοιπά. Τι έλεγε. 

Νευριάρης, ζοχαδιάρης. Τους έβριζε.

Λοιπόν, να πάμε στην ενάτη ώρα, δείχνει για τον χαρακτήρα του. 

Ήθελα λοιπόν να σας πω, να μιλήσουμε για τον Άγιο Ιωάννη και να πάρουμε κάτι. Αυτό το οποίο εμένα με καίει. Εμένα, σαν ποιμένα δηλαδή. 

Να πάρω κάτι δεν θα πω άλλα και εμένα κάτι με καίει. 

Λοιπόν, συνεχίζω για να πάμε στην ενάτη ώρα να πάρουμε το Ευαγγέλιο. 

Αλλά τι γίνεται τώρα. 

Αυτό που καίει την Εκκλησία και αυτό που καίει τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο και αυτό που καίει και την εορτή την σημερινή είναι ότι εκείνος συντάχθηκε με τον Χριστό. 

Σύναξη δεν έχουμε σήμερα;

Εκείνος συντάχθηκε με τον Χριστό και η Εκκλησία αυτό ήθελε να δείξει. Γι' αυτό πήρε του Άγιου Ιωάννου. 

Δεν ήθελε να δείξει. ...

Μου έκανε εντύπωση. 

Πώς δεν έδειξε από (άλλο χωρίο ευαγγελίου) ποιός είναι αυτός.

 Δηλαδή το κήρυγμά του Αγίου Ιωάννου, το οποίο είναι εν ισχύι, 

είναι φοβερό!

Αυτό παρέλαβε, από αυτό ξεκίνησε πάλι ο Χριστός. 

Μετανοείτε, ηγγικεν γαρ η Βασιλεία των Ουρανών. Μετανοείτε ηγγικεν η Βασιλεία των Ουρανών.

Και έτσι ξεκίνησε. 

Και άρχισε ο Χριστός μας μόλις θανατώθηκε ο Ιωάννης και να λέει μετανοείτε ηγγικεν γαρ η Βασιλεία των Ουρανών και τα λοιπά. 

Λοιπόν και βάζει το γλυκύτατο και θεολογικότατο, το οποίο θεολογικότατο έγκειται στο ότι ο Θεός μιλάει με τα παιδιά Του. Συνεχώς. 

Και κατευθύνει τα παιδιά Του. Εκείνος με έστειλε και Εκείνος μου είπε. 

Εκείνος με έστειλε να βαπτίζω. 

Και μετά του είπε: 

Όποιον θα δεις Εκείνον τότε θα είναι αυτός. Αυτός είναι.

Που θα βαπτίζει εν Πνεύματι Αγίω. Θεολογικότατο. 

Δεν του είπε ότι θα είναι ο Σωτήρας.

Αυτός που θα βαπτίζει εν Πνεύματι Αγίω. Βαθιά μέσα έτσι!

Δηλαδή αυτό το βάπτισμα που παίρνουμε.

Και εκεί διαλεγόμαστε. 

Λοιπόν γυρίζουμε πίσω λίγο. 

Και πάμε στην ενάτη ώρα και αρχίζουμε ένα κομμάτι από το ευαγγέλιο.

Αφού τους έλεγε, μας λέει ο Άγιος Λουκάς, ότι επί τότε- το ακούσαμε το ιστορικό. 

Το δεκατοπέμπτο ετος της ηγεμονίας Τιβερίου Καίσαρος ηγεμονεύοντος Ποντίου Πιλάτου.

Τετραρχούντος της Γαλιλαίας Ηρώδου , Φιλίπου δε αδελφού αυτού τετραρχούντος της Ιουδαίας τετράρχη, τετραρχία . 

Εγένετο ρήμα Θεού επί Ιωάννην, το ίδιο λέει και εκείνος, του είπε ο Θεός, του Ιωάννη, πήγαινε να βαπτίζεις, εν τη ερήμω.

"και ηλθεν εις πασαν την περιχωρον του ιορδανου κηρυσσων βαπτισμα μετανοιας εις αφεσιν αμαρτιων

ως γεγραπται εν βιβλω λογων ησαιου του προφητου λεγοντος φωνη βοωντος εν τη ερημω"

 Και αναφέρει ο Λουκάς το λόγο του Ησαΐου, εκεί και τα λοιπά. 

"λεγεν ουν τοις εκπορευομενοις όχλοις βαπτισθηναι υπ αυτου γεννήματα εχιδνών τις υπέδειξεν υμίν φυγείν απο της μελλούσης οργής"

Τις υπέδειξεν υμιν φυγείν απ' της μελλούσης οργής;

Ποιός σας το πε αυτό, τις υπέδειξεν υμιν;

 Γιατί το λέει αυτό; Εκεί ήθελα να σταθώ.

 Όπως ερχόμουν στην εκκλησία το σκεφτόμουν. 

Λέει, τίς σας υπέδειξε; 

Ποιός σας υπέδειξε; Δεν σας υπέδειξαν ούτε εγώ, ούτε ο Χριστός μας, ούτε οι Προφήτες. Γιατί; Γιατί δεν τους ακούσατε.

Τους σκοτώσατε δεν είπε ο Χριστός μας; Τους σκοτώσατε, σας έστειλα και δεν τους ακούσατε, δεν τους σκοτώσατε;

 Τι λέε, εδώ; Είναι μία λεπτή γραμμή. Ποιός σας υπέδειξε; Πηγαίναν αυτοί(οι Ιουδαίοι και άκουγαν).

Είναι αυτή η φωνή της συνειδήσεως. Δεν έκανα καλά, κάτι δεν πάω καλά. Δεν του αρέσει του ανθρώπου.

Καθημερινά ο άνθρωπος βρίσκεται εν μετανοία. 

Καθημερινά . 

"Μωρέ, πέντε λεπτά τα έφαγα τσάμπα, μωρέ, έπρεπε να κάνω εκείνο, μωρέ, έπρεπε να κάνω το άλλο". 

Κάθε φορά, κάθε μέρα, κάτι κάνει και δουλεύει μετάνοια μέσα του.

Είναι η συνείδησή του, η κρίση που του έχει δώσει. 

Τις υπέδειξε φυγείν, εκ της μελλούσης οργής; 

Τον Ησαΐα τον φάγατε, τον άλλον τον φάγατε, τον άλλον τον σκοτώσατε. 

Τον Χριστό μας, εμένα, θα με σκοτώσετε δηλαδή. Ποιος σας την υπέδειξε; Εγώ, από μένα; 

Όχι, αυτό το εσωτερικό που στηρίζεται πάνω σε αυτό η ατέλεστος τελειότης, η μετάνοιά μας.

 Εκεί είναι και το βάπτισμα μετανοίας, αλλά και το βάπτισμα μετανοίας συνεχίζεται με το Άγιο Πνεύμα. Διάλογο κάνεις, βάπτισμα μετανοίας είναι και αυτό. 

Δηλαδή, πλέον όχι με αλλουνού και άλλη φωνή, αλλά ταυτίζεται μέσα σου - και μπορείς να το παραθεωρήσεις αν θέλεις- με τη φωνή του ίδιου του Θεού. 

Τάδε λέγει ο Κύριος. Ο Κύριος πλέον ο ίδιος μιλάει.

 Λοιπόν, οπότε ήθελα να σταθώ εκεί ότι ποιός σας το υπέδειξε να κάνετε.

Έχουμε μία φωνή μέσα μας, αυτή είναι η μετάνοιά μας.

 Με αυτή τη μετάνοια προχωράμε και γινόμαστε 

καλοί,

καλύτεροι,

κάλλιστοι,

Άγιοι. 

Από αυτή τη φωνή, από αυτή την μετάνοια, την διεργασία της μετανοίας.

Και αυτή η διαδικασία στηρίζεται στη δικαιοσύνη. 

Δικαιοσύνη μάθετε οι ενοικούντες επι της γης.

 Σου τα έδωσα όλα. Γιατί δεν δουλεύεις, γιατί είσαι τεμπέλης;

 Σου έδωσα Εμένα, σου έδωσα την Εκκλησία, σου έδωσα τους Προφήτες, σου έδωσα το ένα, σου έδωσα το άλλο.

 Σου έδωσα και την φωνή της συνειδήσεως. 

Εάν εσύ μείνεις, σου έδωσα αυτό. 

Σε βαράει, σε βαράει συνέχεια, δεν σε αφήνει. 

Είδες, τύπτει λέει η συνείδηση, τύπτει συνέχεια. Δεν σε αφήνει, σε βαράει.

Και από αυτά όλα που σου έδωσε, ζητά την δικαιοσύνη. Δικαιοσύνη μάθετε οι ενοικούντες επι της γής.

 Και αυτό το θίγει ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος που λέει ας πούμε:

 «ο έχων τον ένα χιτώνα να δίνει τον άλλο».

Αυτό που σε διέταξαν, αυτό να κάνεις, μην κάνεις κάτι παραπάνω. Και αυτά που σου είπαν να εισπράξεις, αυτά να εισπράτεις, να μην εισπράτεις παραπάνω. Δηλαδή το βλέπουμε καθημερινά αυτό. 

Χωρίς την δικαιοσύνη δεν μπορείς να μπεις στην πόρτα της Εκκλησίας και στην σχέση με τον Χριστό. 

Είναι φοβερό το πράγμα αυτό. Η δικαιοσύνη είναι η εκκίνηση της μετανοίας.

Και αυτόν τον άνθρωπο τον αγαπάει ο Θεός και τον ενισχύει. 

Αυτός ο άνθρωπος μπορεί να συντάσσεται καθημερινά με τον Θεό, μια που και εορτή Αγίου μίμηση Αγίου.

 Η Σύνταξη, η Σύναξη. 

Γιατί εμείς κάνουμε Χριστούγεννα, κάνουμε Πάσχα, αλλά μετά πρρρρ και δρόμο. Τελείωσε για εμάς. 

Και μια που τελειώσαν τα φώτα της ράμπας, που λένε και οι ηθοποιοί, για να δούμε τώρα,σήμερα, με τη σημερινή εορτή, το 12ήμερο ας πούμε, για να δούμε πόσοι θα μείνουμε μεταμορφωμένοι ή αγιασμένοι με το βάπτισμά μας!

Και να προχωρήσουμε στο Αποστολικό Ανάγνωσμα, το οποίο λέει από τις πράξεις των Αποστόλων, όπως μας διάβασε εδώ ο Γιώργος μας, ότι αυτό το βάπτισμα το είχανε λάβει πολλοί, είχαν ακούσει για τον Ιωάννη, είχαν ακούσει για τα Ιεροσόλυμα και Έλληνες, για το Θεό, τον ένα Θεό των Εβραίων, είχαν συσχετιστεί, είχαν θορυβηθεί. 

Και πολλοί Έλληνες κατεβαίναν στα Ιεροσόλυμα, ηταν ευσεβείς, πηγαίνανε στα Ιεροσόλυμα, πηγαίνανε στο ναό, πηγαίνανε από εδώ, πηγαίνανε από εκεί. Και μπαίνανε και βαπτίζονταν, λένε κάτσε να βαπτιστούμε.

Πηγαίνανε κι αυτοί και βαφτιζόντουσαν κι αυτοί, άντε να βαφτιστούμε κι εμείς, απ' τον Ιωάννη, χωρίς να ξέρουν και πολύ καλά κλπ. 

 Έτσι λάβανε πολλοί το βάπτισμα του Ιωάννη, το οποίο συνοδεύετο από το κήρυγμά του που ήταν βάπτισμα μετανοίας.

Το βάπτισμα μετανοίας είναι η δικαιοσύνη του διαλόγου που πρέπει να κάνεις για να αρχίζεις να αφυπνιζεις τη συνείδηση σου και να επιδιώκεις καθημερινά τη μεταμόρφωσή σου. 

Αυτό επιδιώκω κι εγώ. Καθημερινά θέλω να γίνομαι καλύτερος.

Και ώς προς τον εαυτό μου και ώς προς την εκκλησία μου και ως προς το ποίμνιο μου και ώς προς το ωράριο λειτουργίας.

 Λέω, πάλι μου έφυγαν 10 λεπτά, πάλι μου έφυγε μισή ώρα, πάλι μου έφυγαν 20 λεπτά. Θέλω να γίνομαι καλύτερος αλλά και ο ζήλος δεν μ' αφήνει, δεν μ' αφήνει!

Δεν με αφήνει και ο ζήλος για να πω, να μιλήσω.

 Γιατί βγήκα εγώ τώρα εδώ, όπως έλεγε ο Άγιος Απόστολος Παύλος, με πόνο, με φόβο και με τρόμο, με πόνο, με πόνο, με ασθένεια.

Βγήκα για να πω, να μάθω και να ακούσω και εγώ, γιατί αυτά γυρίζουν μέσα στο μυαλό μου όλα αυτά .

Και έρχομαι εδώ και προσπαθώ να τα δέσω μαζί σας, δεν έρχομαι σαν δάσκαλος που σας λέω:

Πάρτε έτοιμη τροφή.

Έρχομαι σαν άνθρωπος που προβληματίζομαι, σαν φυσιολογικός άνθρωπος, έτσι νιώθω ότι πρέπει να είναι ένας φυσιολογικός άνθρωπος που προβληματίζεται, που παίρνει, που ακούει και πλέκει και συνέχει και φτιάχνει, παίρνει το μαλλί, παίρνει τις βελόνες και αρχίζει και πλέκει. Ε, αυτό σας λέω. 

Λέω παιδιά να πλέξουμε αυτό, να κάνουμε αυτό και τα λοιπά.

Οπότε βλέπετε ότι εκείνες τις ημέρες ο Απολλός ήταν στην Κόρινθο και ο Παύλος περιόδευε από ψηλά στα οροπέδια της Μικράς Ασίας. Ύστερα ήρθε στην Έφεσο, εκεί βρήκε μερικούς χριστιανούς και τους ρώτησε:

Όταν πιστέψατε λάβατε το Άγιο Πνεύμα; Αυτοί απάντησαν: 

"Μα εμείς ούτε καν έχουμε ακούσει ότι υπάρχει Άγιο Πνεύμα".

Ο Παύλος τους ρώτησε:

Τι είδους βάπτισμα λοιπόν λάβατε; Χριστιανοί. Δηλαδή γιατί είπε ο Ιωάννης, Αυτός είναι δεν είμαι εγώ. Και το πνεύμα μετανοίας είναι ως προς Αυτόν, όχι ως προς εμένα, ως προς τη δικαιοσύνη Αυτού που έρχεται και ζητάει.

 Λέει, εκείνοι απαντησαν το βάπτισμα του Ιωάννη.

Από την Έφεσο, από την Κόρινθο ή οπουδήποτε, πηγαίναν στα Ιεροσόλυμα.

Περιμέναν λύτρωση. Και κάθε φορά ο άνθρωπος περιμένει λύτρωση. 

Λέλυτρωμένοι δεν είμαστε, βαπτισμένοι δεν είμαστε;

Και όμως τρέχουμε κατα καιρούς και εμείς...

 Λοιπόν, και τότε ο Παύλος τους εξήγησε ότι ο Ιωάννης βάπτιζε εκείνους που ήθελαν να αρχίσουν μια καινούργια ζωή.

Αυτό συνεχίζει να γίνεται με το βάπτισμά μας. 

Με τη διαφορά ότι τώρα γίνεται μετα βεβαιότητος του πατέρα και του νονού. Έρχονται και άλλοι.

Και φέρνουν το παιδάκι, με τα βεβαιότητος: "βάπτισε μου το παιδί να πάρει Άγιο Πνεύμα". 

Να μπει σε δουλειά, να μπει στο δρόμο του Θεού δεν λέμε;

Να βάλουμε στο δρόμο του Θεού, δεν το λέμε, έτσι δεν λέμε; Να το βάλουμε στο δρόμο του Θεού.

 Λοιπόν, βλέπετε λοιπόν, για αυτούς που ήθελαν να αρχίσουν μια καινούργια ζωή.

Αυτή την καινούργια ζωή την επηγγέλλετο με το βάπτισμά του ο Ιωάννης διά της μετανοίας, διά της δικαιοσύνης στη μετάνοια. 

Αυτή την ίδια καινούργια ζωή επηγγέλλεται ο Χριστός μας με το βάπτισμά μας.

Διά της δικαιοσύνης, διά της μετανοίας. Δια της δικαιοσύνης στην μετάνοια και δια της μετανοίας στην αγιότητα.

Ο Ιωάννης σταμάτησε μέχρι εκεί, δια της δικαιοσύνης στη μετάνοια.

Και ο Χριστός μας λέει δια της μετάνοιας στην αγιότητα, στο καθ' ομοίωσιν. 

Λέμε για πρώτη φορά εύχομαι ο Θεός, εδώ θα σταματήσω, εδώ θα σταματήσω.

 Ήρθε και έδωσε ένα πακέτο ο Θεός και μου βάλε αυτές τις λέξεις στο στόμα μου και για μένα έφτασα, έφτασα στην πόρτα.

Πάλι θα υπάρχει να ανοίξεις το πόμολο και να μπεις μέσα, να ανοίξεις το πόμολο και να μπεις μέσα. 

Και εκεί αρχίζει πάλι μια άλλη, η ατέλεστη τελειότης, αρχίζει μια άλλη κατάσταση. 

Οπότε επαναλαμβάνουμε για να το θέσω και εγώ, το βάπτισμα του Αγίου Ιωάννου ήτανε

 Δια της δικαιοσύνης στη μετάνοια.

Τι σας είπανε λέει να κάνετε; Αυτό να κάνετε, να μην κάνετε άλλα.

 Στους στρατιώτες, στους τελώνες και στους Φαρισαίους και σε όλους. Και ο Χριστός μας, το βάπτισμα του Χριστού μας, είναι δια της μετανοίας στην αγιότητα. 

Και ισχύει πάντα η δικαιοσύνη.

Η δικαιοσύνη είναι:

Αφού έχεις διάλογο με τη συνείδησή σου, γιατί δεν το κάνεις εξομολόγηση που είναι θεραπευτικό;

Αφού έχεις διάλογο με τη συνείδησή σου, γιατί δεν το κάνεις;

 Είδες ότι είναι φάρμακο, η εξομολόγηση είναι θεραπεία.

Εξομολογήστε μεταξύ σας όπως ιαθείτε. Ο Άγιος Ιάκωβος.

Εξομολογήστε αλλήλοις και ευχεσθε υπερ αλλήλοις όπως ιαθείτε. 

Να θεραπευτείτε, είναι θεραπεία.

 Λοιπόν, η δικαιοσύνη είναι, αφού υπάρχει ο διάλογος μέσα σου, γιατί δεν τον ανοίγεις και έξω να βρεις την γιατρεία; Και με αυτόν οδηγείσαι στην αγιότητα.

Τι σημαίνει αγιότητα; Ξεκόλλα, ξεκόλλα, γιατί μέσα σου με τον συνείδησή σου θα κολλήσεις.

 Ή εσύ θα καπελώνεις αυτό, ή η συνείδηση θα σε καπελώνει.

Πώς θα σε καπελώνει; Με το να σε βαράει περισσότερο. 

Δηλαδή έρχεται η συνείδηση και σε βαράει, σε χτυπάει δυνατά.

 Και έρχεται ο Χριστός μας και μας λέει:

Έλα, έλα μέσα, έλα μέσα.

 Αυτά είπαμε, λοιπόν, εκτός από το ευαγγέλιο του Αγίου Ιωάννου.

Τι αγαπημένα, τι θεολογία! Καταλάβαμε και ότι ο διάλογος του Θεού με τα παιδιά Του, 

ίσχυε,  

ισχύει και 

θα ισχύει. 

Έχει ισχύ δηλαδή, έχει δύναμη, είναι εν δυνάμει.

Αυτά, Αγίου Ιωάννη. Αμήν. 

Θεός ὢν εἰρήνης, Πατὴρ οἰκτιρμῶν, τῆς μεγάλης Βουλῆς σου τὸν Ἄγγελον εἰρήνην παρεχόμενον ἀπέστειλας ἡμῖν· ὅθεν θεογνωσίας πρὸς φῶς ὁδηγηθέντες, ἐκ νυκτὸς ὀρθρίζοντες δοξολογοῦμέν σε, Φιλάνθρωπε.

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ ΛΟΥΚΑ 

Η Παραβολή του άφρονος  πλουσίου 

Ἑωθινόν Ευαγγέλιον Β´

Κατά Μάρκον ιστ´ 1 - 8

1 Καὶ διαγενομένου τοῦ Σαββάτου Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καὶ Σαλώμη ἠγόρασαν ἀρώματα ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσιν αὐτόν. 2 καὶ λίαν πρωῒ τς μιᾶς σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον, ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου. 3 καὶ ἔλεγον πρὸς ἑαυτάς· Τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου; 4 καὶ ἀναβλέψασαι θεωροῦσιν ὅτι ἀποκεκύλισται ὁ λίθος· ἦν γὰρ μέγας σφόδρα. 5 καὶ εἰσελθοῦσαι εἰς τὸ μνημεῖον εἶδον νεανίσκον καθήμενον ἐν τοῖς δεξιοῖς, περιβεβλημένον στολὴν λευκήν, καὶ ἐξεθαμβήθησαν. 6 ὁ δὲ λέγει αὐταῖς· Μὴ ἐκθαμβεῖσθε· Ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον· ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε· ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν. 7 ἀλλ’ ὑπάγετε εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ καὶ τῷ Πέτρῳ ὅτι προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν· ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε, καθὼς εἶπεν ὑμῖν. 8 καὶ ἐξελθοῦσαι ἔφυγον ἀπὸ τοῦ μνημείου· εἶχε δὲ αὐτὰς τρόμος καὶ ἔκστασις, καὶ οὐδενὶ οὐδὲν εἶπον· ἐφοβοῦντο γάρ.

ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε!

ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

πατρός Νικολάου Μαυρομμάτη 

Αθήνα, 4 Οκτωβρίου 2020

ΔΟΜΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΩΝ ΕΩΘΙΝΩΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΩΝ ΟΡΘΡΟΥ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Αξίζει τον κόπο να ρίξουμε μια ματιά να δούμε πώς διδάσκει την Ανάστασή Του ο Χριστός μας. Την δομή. Πώς την διδάσκει;

Με ποιά αξιολόγηση ξεκινάει; Γιατί τα Ευαγγέλια του όρθρου είναι τα αναστάσιμα ευαγγέλια των Κυριακών και ο λόγος των Αγίων Αποστόλων και Ευαγγελιστών, που μεταφέρουν τον λόγο του Χριστού μας στις εμφανίσεις Του στους μαθητές Του.

 Επειδή είμαστε και εμείς μαθητές, είναι ο Λόγος. Πώς Τον συνάντησαν εκείνοι; Πώς αποκαλύφθηκε σε εκείνους; Έτσι αποκαλύπτεται και σε εμάς.

 Αξίζει τον κόπο να δούμε με ποιά ιεράρχηση. Ποιό είναι πρώτο, ποιό είναι δεύτερο, γιατί είναι το τρίτο, ποιό είναι το πέμπτο, έκτο κοκ μέχρι το ενδέκατο. 

 Και αξίζει τον κόπο να ρίξουμε μια ματιά γιατί βλέπουμε την προτεραιότητα, την Αποκάλυψη και το κέντρο του πυρήνα της ζωής των Χριστιανών που είναι η Ανάσταση.

Η Ανάσταση σε εμάς που την ζούμε είναι η απουσία σκότους, η απουσία ψεύδους, η απουσία απορίας. Απορίας, δηλαδή δεν έχω πέρασμα, δεν καταλαβαίνω. Η απουσία, ας πούμε, του ανεπίγνωστου. 

 Κοιτάς και ερευνάς σε βάθος τον εαυτό σου (βασιλικό και ιερατικό) και λές «γιατί το έκανα αυτό; Από τι κινήθηκα και το έκανα αυτό"; Και στο αποκαλύπτει ο Χριστός μας.                                                  Και γίνεσαι ταυτοχρόνως ψυχίατρος, ψυχολόγος, ψυχαναλυτής κλπ.

Αξίζει τον κόπο, πρώτη φορά το τελειώνουμε (τελειοποιουμε), το προσεγγίζουμε έτσι και λέμε αξίζει τον κόπο να ρίξουμε μια ματιά στη δομή.     Πώς οικοδόμησε δηλαδή η Εκκλησία μας την αναγγελία της Αναστάσεως σε εμάς, τους μαθητές του Χριστού μας.

Και δεύτερον, ακούστε μία παγίδα του πονηρού – για μας τους ιερείς πρώτα αλλά και για σας που μαθαίνετε. Μία παγίδα του πονηρού.                                                   Ακούει τώρα , ο παπάς έχει καταλάβει, του έδωσε ο Χριστός μας μέσα στην Εκκλησία να καταλάβει. Οπότε ακούει και λέει ο παπάς «α, αυτό είναι, το ξέρω». Ποιό ξέρεις; Δηλαδή η παγίδα συνίσταται στο να πεί «το ξέρω» ο παπάς και να μην είναι καιομένη η καρδία του. Ότι το έμαθα , «ε, εντάξει». Και η παγίδα είναι να μάθουμε την δομή και να νομίζουμε ότι το ξέρουμε επειδή έχουμε μάθει την δομή.

 Και ενώ αποκαλύπτονται από μέσα (την Αγία Τράπεζα), χίλια μύρια παραγάδια!

Όπως ας πούμε παθαίνουν πολλοί οικείοι της πίστεως που είναι σε οργανώσεις, κάνουν μελέτες Αγίας Γραφής κλπ. Τι ξέρουνε;

Ή να το πάθει ο παπάς και να βρίσκεται σε ένα καβούκι. Ότι έχτισε, το σοβάτισε – το ξέρουμε τώρα… Και δεν παίρνει τίποτα άλλο μέσα. Το αμπαρώσαμε, το χτίσαμε και δεν μπαίνει τίποτα άλλο μέσα.

Όχι, εδώ μέσα μένουμε εκστασιασμένοι! Εγώ δηλαδή. Μιλάω για μένα. Αυτό πρέπει να γίνεται σε όλους. Γιατί έτσι πραγματώνουμε αυτό που είπε ο Σωκράτης. Ότι «εν οίδα ότι ουδέν οίδα». Ένα ξέρω ότι δεν ξέρω τίποτα. Και βαδίζουμε για το «Γνώθι σ’αυτόν». Και πραγματικά δεν γνωρίζουμε τίποτα.

 Και τώρα και στο σημερινό (4/10/20) εωθινο που είναι το ενδέκατο ευαγγέλιο που αναφέραμε και είπε « ἐὰν αὐτὸν θέλω μένειν ἕως ἔρχομαι, τί πρὸς σέ;» είπα μέσα μου γιατί αυτό να το βάζει τελευταίο; Και αμέσως εδώ, επί τόπου, στην ωραία πύλη, έρχεται η απάντηση και λέει : Ζώντας την Ανάσταση είναι η απουσία θανάτου, σκότους αλλά μεταβιβαζόμεθα εκ του θανάτου στην ζωή. Εγώ μπαίνω μέσα, παλι σκέπτομαι.

Διά του Λόγου, διαλογίζομαι, δια του λόγου και συνομιλούμε με τις αλήθειες και τις αποκαλύψεις που γεννιώνται. Μέσα εδώ γεννιώνται. Είναι ωραίο πράγμα, είπα στον εαυτό μου, να ρίξουμε μια ματιά πώς αποκαλύπτεται, πώς αποκαλύφθηκε. Γιατί θέλει να αποκαλύπτεται έτσι σε εμάς;

Ευαγγελικό Ανάγνωσμα Θείας Λειτουργίας: Κατά Λουκάν ιβ' 16 - 21

16 Εἶπε δὲ παραβολὴν πρὸς αὐτοὺς λέγων· Ἀνθρώπου τινὸς πλουσίου εὐφόρησεν ἡ χώρα· 17 καὶ διελογίζετο ἐν ἑαυτῷ λέγων· τί ποιήσω, ὅτι οὐκ ἔχω ποῦ συνάξω τοὺς καρπούς μου; 18 καὶ εἶπε· τοῦτο ποιήσω· καθελῶ μου τὰς ἀποθήκας καὶ μείζονας οἰκοδομήσω, καὶ συνάξω ἐκεῖ πάντα τὰ γεννήματά μου καὶ τὰ ἀγαθά μου, 19 καὶ ἐρῶ τῇ ψυχῇ μου· ψυχή, ἔχεις πολλὰ ἀγαθὰ κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου. 20 εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Θεός· ἄφρον, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ· ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται; 21 οὕτως ὁ θησαυρίζων ἑαυτῷ καὶ μὴ εἰς Θεὸν πλουτων

ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

πατρός Νικολάου Μαυρομμάτη 

 17 Νοεμβρίου 2019


Το παράδοξο αλλά πολύ αποκαλυπτικό είναι, όπως έχουμε πει, ότι η Εκκλησία μας αφιερώνει τρεις Κυριακές και ασχολείται με αυτήν την κινητήριο δύναμη, έτσι. Αυτό που λέγανε οι αρχαίοι μας πρόγονοι δη δει χρημάτων.

Δη δει είναι με ητα και ει.

Υπάρχει λοιπόν ανάγκη χρημάτων και άνευ τούτων, και χωρίς αυτά, ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων (Δει δη χρημάτων, ω άνδρες Αθηναίοι, και άνευ τούτων ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων, Δημοσθένης)... . Και χωρίς αυτά δεν μπορεί να γίνει κάτι από τα αναγκαία.

Τα λεφτά τα έβαλε ο Χριστός μας, είναι μια παιδαγωγία, για να μπορούμε να ισορροπούμε.

Γιατί βάζει και δίλημμα, βάζει και ελευθερία.

 Σου λέει ποιό είναι μεγαλύτερο;

Η σωτηρία σου, της ψυχής σου η σωτηρία; Γιατί την διαλύουμε την ψυχή και την τρελαίνουμε μετά. 

Ποια τρελαίνουμε; Την λογική ψυχή γιατί η ψυχή είναι λογική.

Για να κολλήσεις σε αυτά τα αγαθά δηλαδή διαστρέφεις τα αγαθά και λες ψυχή μου έχεις αγαθά κείμενα εις έτη πολλά, φάγε πίε και ευφραίνου.

Και ερχόμαστε από μια άλλη παραβολή που ήταν ο πλούσιος και ο Λάζαρος.

Που λέει ευφραινόμενος καθ' ημέραν, ευφραίνετο καθ' ημέρα. Δηλαδή, μέσα στο χρήμα και στην πολυτέλεια και σε όλα αυτά που σου δίνει 

ευφραίνονται οιάνθρωποι. 

Και ήθελα να γράψω σε ένα χαρτί για τον τρόπο - βλέποντας, παίρνοντας αφορμή τον τρόπο που μαγειρεύουν οι άνθρωποι.

Και που πας ας πούμε σε διάφορα εστιατόρια και γκουρμέδες και ιστορίες και τέτοια και παλεύουν, παλεύουν, σου φέρνουν μια σταλίτσα εκεί, το ένα πιάτο το άλλο πιάτο, το άλλο, το άλλο πιάτο κλπ .

Και είπα, ήθελα να γράψω η απλότης είναι ισορροπία και ευφροσύνη.

Η απλότης. 

Απλά, κάνεις ένα ψαράκι, μια ντοματούλα, λίγο χορταράκια και έφαγες - τελείωσες.

Η απλότης.

Η ευφροσύνη υπάρχει λοιπόν σε αυτό που προσπαθεί να σου βάλει η πτώση και ο πλούτος, ο οικονομικός πλούτος και υπάρχει και η ευφροσύνη στην απλότητα.

Τώρα, ποιά είναι από τις δύο πιό μεγάλη, ποιά είναι από τις δύο;

 Η άλλη που χτικιάζεις ας πούμε με το χτικιό - όπως έλεγαν οι Γέροντες στο Άγιον Όρος - το χτικιό της φροντίδας: Κάνε αυτό, μάζεψε εκεί και τα λοιπά.

Και μας καλεί για να ισορροπήσουμε, να μην είμαστε ούτε ηλίθιοι ούτε ακόλαστοι.

Έχοντας δώσει όλες αυτές τις προσκλήσεις και προκλήσεις.

Και προσκλήσεις, σε προσκαλεί . Είδες που λέει η διχόνοια που κρατάει ένα σκήπτρο η δολερη, καθενός χαμογελάει πάρ το λέγοντας και εσύ.

Του δίνει μια πρόσκληση και τον προκαλεί κιόλας.

Γι' αυτό λέει πάντα εν σοφία εποίησας.

Αυτή η πρόσκληση, αυτή η επιλογή, η ελεύθερη επιλογή σου .

Ερχόμαστε λοιπόν, μας αφιερώνει η Εκκλησία μας τρεις Κυριακές για ένα θέμα: 

Ο πλούσιος και ο φτωχός Λάζαρος,

Ο άφρων πλούσιος και 

Ο πλούσιος νεανίας.

Και από παλιά μου είχε κάνει εντύπωση και είχαμε δεί σε αυτή την κατάσταση, είχα δεί, είχα δεί και τώρα εμπλουτίζεται με την αποκάλυψη του Θεού ότι ο άφρων, ο πλούσιος και ο φτωχός Λάζαρος μας δείχνει τι παθαίνεις όταν κολλήσεις. Δεν ενδιαφέρεσαι αν καίγεται ο άλλος, ενδιαφέρεσαι μόνο για πάρτη σου. Δεν ενδιαφέρεσαι αν καίγεται ο άλλος δηλαδή. Και αυτό γίνεται, πως να σας το πω, γίνεται φύση πλέον όχι θέση.

Γιατί από τη φύση του ο άλλος ήταν νεκρωμένος.

Αν κολλήσεις αλλάζεις την φύση σου, διαστρεβλώνεσαι.

 Και εδώ έχει ισχύ ας πούμε του Δαρβίνου η θεωρία που μπορείς ας πούμε να εξελιχθείς σε ζώο από άνθρωπο, να εξελιχθείς σε ζώο.

 Εχει ισχύ αυτή η κατάσταση.

Έλεγε ο Αριστοτέλης " φύσει ορέγεται του ειδεναι ο άνθρωπος", από τη φύση του τού αρέσει να μαθαίνει, τού αρέσει να μαθαίνει, είναι εκ φύσεως. Όταν δεν θέλει να μαθαίνει που του λες εσύ "- Μα έλα", "- Δεν με νοιάζει, δεν θέλω"

"Αφού δεν θέλω", θυμόσαστε με τον Βέγγο στην ταινία που κάνει την δουλειά του σερβιτόρου και που ήθελε να ταΐσει εκεί κάποιο πιτσιρίκι.

"- Να σου φέρουμε λίγες πατατούλες"; 

"- Όχι, αφού δεν θέλω!" 

Και σου λέει καλύτερα να χάσω την δουλειά μου παρά να με σκάζεις εσύ, να σε βλέπω διεστραμμένο, ένα πιτσιρίκι διεστραμμένο.

 Έτσι είναι τα παιδιά, είναι διεστραμμένα σήμερα.

Αλλά πριν από τη διαστροφή των παιδιών έχει επέλθει η διαστροφή των μεγάλων.

Και οι μεγάλοι είναι διεστραμμένοι αλλά δεν φαίνεται, γιατί τους έχει καταπαύσει, τους έχει κουράσει.

Η ζωή τούς έχει κουράσει και δεν φαίνεται.

Ενώ τα άλλα είναι ακόμη άλογα και φαίνεται η διαστροφή τους, φωνάζουν.

Ενώ ο άλλος δεν μπορεί να φωνάξει πιά, δεν μπορεί.

"Θέλω ησυχία", λέει.

Λοιπόν αυτή η διαστροφή γίνεται φύση, δεν γίνεται θέση πλέον.

Δεν τον ένοιαζε, κοιμόταν εκεί. Γιατί αν τον ένοιαζε εκεί και είχε μια τσίπα θα βλεπε τον άλλον κάτω, μες τις πληγές, μες τα αίματα, σκυλιά κακό ιστορίες και τέτοια.

Δεν τον νοιάζει, είναι νέκρα.

 Ούκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος.

 Δεν έχει μυαλό, είναι ακατοίκητο πλέον.

Για αυτό έβαλε ο Θεός τον πόνο. Άμα τον τσούξει κάτι και πονέσει τότε μπορεί..

Για αυτό έβαλε ο Θεός και τον πόνο. Είδατε με την αρρώστια; Δεν μπορείς να αντέξεις, άμα τον τσούξει κάτι και πονέσει τότε ...

Γι' αυτό λέει να του βάλουμε πρόστιμο μεγαλύτερο, να τον πιάσουμε...

"- Έλα εδώ, τι έχεις"; 

"- Κουβάλαγα μία μολότοφ. Την κουβάλαγα, την πήγαινα βόλτα, λέει, εγώ την πήγαινα βόλτα, δεν την έριξα".

 Οπότε είναι πλημμέλημα. 

Ενώ άμα του το κάνεις κακούργημα και φάει τρία χρόνια φυλακή ας πούμε μέσα, είδε τον ουρανό σφοντίλι, θα ξαναβγάλει το μπουκάλι με την βενζίνη μέσα βόλτα;!

Δεν θα το ξαναβγάλει.

Γι' αυτό λένε ας πούμε ότι θέλουνε μαστίγιο. Γι αυτό λένε ότι και το ξύλο βγήκε απ' τον Παράδεισο. 

Ποιό είναι το ξύλο που βγήκε απ' τον Παράδεισο; 

Ο Χριστός μας, που δεν έμεινε μέσα, βγήκε έξω. 

Είδες που λέει τα Χριστούγεννα λέμε, και το λέμε συνέχεια στην προσκομιδή, τούτου του ξύλου που ετοιμάζουμε δηλαδή, εξ' ού φαγόντες ζήσωμεν.

Δηλαδή επειδή Τον σταυρωσαν τον Χριστό μας στο ξύλο απάνω και ο καρπός του ξύλου του Σταυρού, ήταν ο Χριστός μας.

Αυτός μεταφέρεται στο Άγιο Ποτήριο. Ελάτε να φάμε απ' αυτό εξ' ού φαγόντες ζήσωμεν, ουχί δε ως ο Αδάμ τεθνιξόμεθα.

Ελάτε να φάμε απ' το ξύλο της ζωής, όχι απ' το δέντρο του θανάτου, απ' το δέντρο της ζωής. 

Και έχουν και πολλά, είδατε ίδατε που κρεμάνε εδώ το δέντρο, το δέντρο της ζωής και τα κρεμάνε εδώ ...

Χωρίς όμως να έχουν το νόστιμον ήμαρ, το νόστιμον ήμαρ. Νόστιμον ήμαρ είναι η επιστροφή, ο νόστος, η επιθυμία για επιστροφή.

Φοράνε το δέντρο, χωρίς να θέλουν να επιστρέψουν στον Παράδεισο και το δέντρο να ξέρουν ότι είναι ο Χριστός πλέον. 

Το φοράνε απλώς έτσι. Είναι μέσα στη διαστροφή που να μην ξέρεις τι κάνεις, δεν ξέρουν τι κάνεις, μέσα στη διαστροφή είναι που να μην ξέρεις τι κάνεις και ούτε να θέλεις να μάθεις και τι κάνεις, δεν σε ενδιαφέρει. 

Ερχόμαστε λοιπόν από τη διαστροφή και είχαμε πει ότι τι γίνεται.

Η μία διαστροφή είναι και γίνεται φύση αυτό πλέον και όχι θέση.

Θέση είναι να πάρω θέση. Φύση είναι να είμαι αυτός, δηλαδή αντί να είμαι άνθρωπος να είμαι πίθηκος. Είναι η θεωρία του Δαρβίνου που γίνεται αλλιώς, αυτή έχει εφαρμογή.

Η θεωρία του Δαρβίνου. 

Λοιπόν, σήμερα μας δείχνει ας πούμε έναν άλλο κολλημένο, ο οποίος είναι παλαβός.

Δηλαδή θέλει να φάει πέντε και αυτός μαζεύει χίλια πέντε. Τι να τα κάνει; Θα χαλάσουν τα πέντε και μαζεύει παραπάνω.

Γι αυτό τον αποκαλεί άφρονα γιατί δεν συνδέει την ζωή, η ζωή περιλαμβάνει και τον θάνατο. Η ζωή περιλαμβάνει και την ασθένεια, γι' αυτό λέει τα πάντα εν σοφία εποίησας. Περιλαμβάνει, ευλόγει η ψυχή μου, τον ευλογώ, σε ευχαριστώ γιατί αυτά που τα έκανες είναι πάνσοφα.

Τώρα εγώ αν δεν θέλω να τα καταλάβω ή δεν μ' αρέσουνε, δεν μ' αρέσουνε, όταν θα σου δοθεί η ευκαιρία φτιάξε το δικό σου κόσμο. Και ο δικός σου κόσμος τον φτιάχνεις, είναι αυτό που λένε σαν τα μούτρα σου έγινε ο κόσμος ο δικός σου. Και φτιάχνεις και τα παιδιά σου μετά. 

Και φτιάχνεις και τους άλλους. 

Και πας και στα καφενεία και θες να πάρεις και άλλους, σαν τον διάβολο. Μόλις έπεσε ο διάβολος ήθελε να πάρει και το τάγμα του όλο μαζί.

Λέει μόνος, να μη μείνω μόνος, να έχω και εγώ την παρέα μου. 

Γι' αυτό λένε και στην κόλαση και στον Παράδεισο μόνος σου δεν είναι καλά.

Γιατί το λένε αυτό; Γιατί ο άνθρωπος είναι φύση κοινωνικό όν, είναι φύση κοινωνικό όν. 

Δηλαδή δεν μπορεί χωρίς κοινωνία, δεν μπορεί να κάνει.

Και ο διάβολος δεν μπορεί να κάνει. Ούτε αυτό. Επέλεξε αυτό, αλλά δεν μπορεί να ξεφύγει από τις προδιαγραφές.

Τελειώνουμε λοιπόν και ερχόμαστε σήμερα στον άφρονα πλούσιο. Έχουμε έρθει από έναν που δεν έδειχνε ενδιαφέρον. Καθόλου, ήταν αδιάφορος ώς προς τον Λάζαρο και το τι γινόταν εκεί.

Και αμέσως την επόμενη Κυριακή περάσαμε στον καλό Σαμαρίτη. Ο οποίος έδειξε ενδιαφέρον. Αδιάφοροι πέρασαν από τον εμπεσόντα εις τους ληστάς, 

όπως θα ήταν και ο Λάζαρος εμπεσόντας στους ληστάς. Και αδιάφορος. 

Και μετά από τον αδιάφορο πλούσιο περνάμε από τον Χριστό μας που είναι γεμάτος θεότητα. 

Τι σημαίνει θεότητα; Για μας

αγάπη και ενδιαφέρον για οτιδήποτε γίνεται επάνω μας και γύρω μας.

Αγάπη. 

Και τον παίρνει και συνεχίζει την αγάπη Του ο Χριστός μας και μας δείχνει την αγάπη του που είναι η Εκκλησία. 

Είναι αυτό που λέει το Πάσχα που λέμε το πρώτο Ευαγγέλιο του Αγίου Ιωάννου που λέει: 

Ο λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσε εν ημίν. 

Όχι μόνο σάρκα, πρόσεξε!

 Όχι μόνο σάρκα τον Σαμαρείτη που ήρθε και τον πήρε τον εμπεσόντα εις τους ληστάς..

Σάρκα τον πήρε. Δηλαδή άνθρωπος τον πήρε. Αλλά και τον πήγε και εσκήνωσεν εν ημίν.

 Στη σκηνή του μαρτυρίου που λέγανε Εδώ είναι η σκηνή.

 Εν Έκκλησίαις ευλογείτε τον Θεόν, Κύριον εκ πηγών Ισραήλ, που λέμε το Πάσχα συνεχώς.

Ερχόμαστε εδώ στην Εκκλησία για να διευθετηθούμε. Είναι το σχολείο μας. Είναι η επι τω αυτώ συνάθροιση μας.

Γιατί άλλη παιδαγωγία ασκείται να πάει ένας δάσκαλος να κάνει μάθημα στο παιδί μόνο του, στο σπίτι του. Άλλη παιδαγωγία ασκείται όταν το παιδί πάει στο σχολείο και καθίσει στα θρανία και καθίσει με τον δάσκαλο και καθίσει και με τους άλλους. Τότε αρχίζει και βλέπει τα ζόρια και προσπαθεί να ανταπεξέλθει.

Και όταν δει τα ζόρια και προσπαθεί να ανταπεξέλθει πρέπει να τον πάρει ο πατέρας και η μάνα και να του πούνε: 

Ζόρια για να μην τραβάς, έλα εδώ να μάθεις την κοινωνία του Αγίου Πνεύματος. Η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος θα σε μάθει να μπορείς να διαχειρίζεσαι την κοινωνία σου με όλους τους ανθρώπους. Προπαντός δε με τον εαυτό σου.

Γιατί τον εαυτόν μη αδικούντα ουδείς παραβλάψαι δύναται. Τον εαυτό μας αδικούμε. 

Λοιπόν, ερχόμαστε είπαμε, από έναν που έδειξε αδιαφορία σε έναν που έδειξε ενδιαφέρον με πλούτο, όχι ενδιαφέρον απλό.

Του άφησε και δύο δηνάρια, το σώμα και το αίμα του, του άφησε χίλια δύο και τον πανδοχέα και το πανδοχείο και τα δηνάρια και το ένα και το άλλο, του άφησε τα πάντα. 

Αυτός είναι ο Σαμαρείτης.

Και σας είχα πει με αφορμή αυτό ότι αν θέλετε να είσαστε καλοί Σαμαρείτες να οδηγείτε τον εαυτό σας στην αλήθεια. 

Δεύτε λάβετε φως εκ του ανεσπέρου φωτός.

Γεννηθέντα ου ποιηθέντα, ανέσπερο φως είναι ο Χριστός μας.

Λοιπόν και αν θέλουμε να κάνουμε τον καλό Σαμαρείτη σε οποιονδήποτε:

"- Μεγάλε (αν πατάνε τα πόδια του και τρέχει) μεγάλε, να η εκκλησία είναι εκεί. Δεν έχεις παπά;" 

Εντάξει σας έχω πει εγώ από αγάπη για να βοηθήσουμε την κατάσταση του κόσμου (να λέτε) :

Δεν έχετε παπά; Να σου πω τον δικό μου, έλα εδώ. Και να έρθει. 

Να του πείτε για να βρει εύκολα.

Αυτό είναι η ελεημοσύνη σας, δεν χρειάζεται άλλη.

Δεν θα γίνουμε βασιλικότεροι του βασιλέως. 

Τι σ' ωφελεί να κερδίσεις τον κόσμο όλο και να χάσεις την ψυχή σου! Τι σ' ωφελεί;

Και σήμερα λοιπόν περνάμε σε έναν άλλο παλαβό ο οποίος είναι κολλημένος.

Ο άγιος είναι ο μη κολλημένος. Αυτός που δεν θέλει να είναι άγιος είναι κολλημένος.

Είναι η λεξη από το άλφα(α) και η γη, στερητικό δηλαδή ξεκολλάς και λίγο.

Ρε παιδί μου ξεκόλλα λίγο.

Δώσε μου λιγάκι ουρανό.

Και ερχόμαστε και τον αποκαλεί αυτόν ο Χριστός μας άφρονα. 

Λέει να κάνω μεγαλύτερες αποθήκες και να είμαι φάε, πίε και ευφραίνου. Σε πιάνουν πολλά άμα γίνεις κολλημένος.

Σε πιάνει πλεονεξία, σε πιάνει αχαριστία, σε πιάνουνε χίλια δύο πράγματα. Του διαβόλου τα κόλπα.

 Και έκανε αυτή την κατάσταση.

 (......)

Το καύχημά μας λοιπόν είναι ότι σε αυτή τη ζωή ήρθε και μας έδωσε ο Χριστός μας το πολίτευμα του Σταυρού.

Το πολίτευμα του Σταυρού δεν περιέχει την αδιαφορία του Πλουσίου και του Λαζάρου. Το πολίτευμα του Σταυρού δεν περιέχει την τρέλα. Το πολίτευμα του Σταυρού περιέχει την δικαιοσύνη, την αγαθοσύνη και την αλήθεια.

Αυτό περιέχει. 

Δικαιοσύνη, 

Αγαθοσύνη και 

Αλήθεια.

 Αντί για αυτό το πολίτευμα, αντί για δικαιοσύνη τι έχουμε; Πονηρία.

Αδικία μάλλον. 

Αντί για αλήθεια έχουμε ψέμα και αντί για αγαθοσύνη έχουμε πονηρία.