4 Απριλίου 2026
ΣΑΒΒΑΤΟ ΠΡΟ ΤΩΝ ΒΑΐΩΝ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ
Κοντάκιον
Ἡ πάντων χαρά, Χριστὸς ἡ ἀλήθεια, τὸ φῶς ἡ ζωή, τοῦ Κόσμου ἡ ἀνάστασις, τοῖς ἐν γῇ πεφανέρωται, τῇ αὐτοῦ ἀγαθότητι, καὶ γέγονε τύπος τῆς ἀναστάσεως, τοῖς πᾶσι παρέχων θείαν ἄφεσιν.
Αποστολικό Ανάγνωσμα: Επιστολής Παύλου προς Εβραίους ιβ’ 28-29
Διὸ βασιλείαν ἀσάλευτον παραλαμβάνοντες ἔχωμεν χάριν, δι’ ἧς λατρεύωμεν εὐαρέστως τῷ Θεῷ μετὰ αἰδοῦς καὶ εὐλαβείας· 29 καὶ γὰρ ὁ Θεὸς ἡμῶν πῦρ καταναλίσκον.
ιγ´ 1 - 8
1 Ἡ φιλαδελφία μενέτω, τῆς φιλοξενίας μὴ ἐπιλανθάνεσθε· 2 διὰ ταύτης γὰρ ἔλαθόν τινες ξενίσαντες ἀγγέλους. 3 μιμνήσκεσθε τῶν δεσμίων ὡς συνδεδεμένοι, τῶν κακουχουμένων ὡς καὶ αὐτοὶ ὄντες ἐν σώματι. 4 Τίμιος ὁ γάμος ἐν πᾶσι καὶ ἡ κοίτη ἀμίαντος· πόρνους δὲ καὶ μοιχοὺς κρινεῖ ὁ Θεός. 5 Ἀφιλάργυρος ὁ τρόπος, ἀρκούμενοι τοῖς παροῦσιν· αὐτὸς γὰρ εἴρηκεν· οὐ μή σε ἀνῶ οὐδ’ οὐ μή σε ἐγκαταλίπω· 6 ὥστε θαρροῦντας ἡμᾶς λέγειν· Κύριος ἐμοὶ βοηθός, καὶ οὐ φοβηθήσομαι· τί ποιήσει μοι ἄνθρωπος; 7 Μνημονεύετε τῶν ἡγουμένων ὑμῶν, οἵτινες ἐλάλησαν ὑμῖν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ὧν ἀναθεωροῦντες τὴν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς μιμεῖσθε τὴν πίστιν. 8 Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας.
Ευαγγελικό Ανάγνωσμα: Κατά Ιωάννην ια' 1 - 45
1 Ἦν δέ τις ἀσθενῶν Λάζαρος ἀπὸ Βηθανίας, ἐκ τῆς κώμης Μαρίας καὶ Μάρθας τῆς ἀδελφῆς αὐτῆς. 2 ἦν δὲ Μαριὰμ ἡ ἀλείψασα τὸν Κύριον μύρῳ καὶ ἐκμάξασα τοὺς πόδας αὐτοῦ ταῖς θριξὶν αὐτῆς, ἧς ὁ ἀδελφὸς Λάζαρος ἠσθένει. 3 ἀπέστειλαν οὖν αἱ ἀδελφαὶ πρὸς αὐτὸν λέγουσαι· Κύριε, ἴδε ὃν φιλεῖς ἀσθενεῖ. 4 ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Αὕτη ἡ ἀσθένεια οὐκ ἔστι πρὸς θάνατον, ἀλλ’ ὑπὲρ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ δι’ αὐτῆς. 5 ἠγάπα δὲ ὁ Ἰησοῦς τὴν Μάρθαν καὶ τὴν ἀδελφὴν αὐτῆς καὶ τὸν Λάζαρον. 6 ὡς οὖν ἤκουσεν ὅτι ἀσθενεῖ, τότε μὲν ἔμεινεν ἐν ᾧ ἦν τόπῳ δύο ἡμέρας· 7 ἔπειτα μετὰ τοῦτο λέγει τοῖς μαθηταῖς· Ἄγωμεν εἰς τὴν Ἰουδαίαν πάλιν. 8 λέγουσιν αὐτῷ οἱ μαθηταί· Ραββί, νῦν ἐζήτουν σε λιθάσαι οἱ Ἰουδαῖοι, καὶ πάλιν ὑπάγεις ἐκεῖ; 9 ἀπεκρίθη Ἰησοῦς· Οὐχὶ δώδεκά εἰσιν ὧραι τῆς ἡμέρας; ἐάν τις περιπατῇ ἐν τῇ ἡμέρᾳ, οὐ προσκόπτει, ὅτι τὸ φῶς τοῦ κόσμου τούτου βλέπει· 10 ἐὰν δέ τις περιπατῇ ἐν τῇ νυκτί, προσκόπτει, ὅτι τὸ φῶς οὐκ ἔστιν ἐν αὐτῷ. 11 ταῦτα εἶπε, καὶ μετὰ τοῦτο λέγει αὐτοῖς· Λάζαρος ὁ φίλος ἡμῶν κεκοίμηται· ἀλλὰ πορεύομαι ἵνα ἐξυπνήσω αὐτόν· 12 εἶπον οὖν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ· Κύριε, εἰ κεκοίμηται, σωθήσεται. 13 εἰρήκει δὲ ὁ Ἰησοῦς περὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ· ἐκεῖνοι δὲ ἔδοξαν ὅτι περὶ τῆς κοιμήσεως τοῦ ὕπνου λέγει. 14 τότε οὖν εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς παρρησίᾳ· Λάζαρος ἀπέθανε, 15 καὶ χαίρω δι’ ὑμᾶς, ἵνα πιστεύσητε, ὅτι οὐκ ἤμην ἐκεῖ· ἀλλ’ ἄγωμεν πρὸς αὐτόν. 16 εἶπεν οὖν Θωμᾶς ὁ λεγόμενος Δίδυμος τοῖς συμμαθηταῖς· Ἄγωμεν καὶ ἡμεῖς ἵνα ἀποθάνωμεν μετ’ αὐτοῦ. 17 Ἐλθὼν οὖν ὁ Ἰησοῦς εὗρεν αὐτὸν τέσσαρας ἡμέρας ἤδη ἔχοντα ἐν τῷ μνημείῳ. 18 ἦν δὲ ἡ Βηθανία ἐγγὺς τῶν Ἱεροσολύμων ὡς ἀπὸ σταδίων δεκαπέντε. 19 καὶ πολλοὶ ἐκ τῶν Ἰουδαίων ἐληλύθεισαν πρὸς τὰς περὶ Μάρθαν καὶ Μαρίαν ἵνα παραμυθήσωνται αὐτὰς περὶ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτῶν. 20 ἡ οὖν Μάρθα ὡς ἤκουσεν ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἔρχεται, ὑπήντησεν
αὐτῷ· Μαρία δὲ ἐν τῷ οἴκῳ ἐκαθέζετο. 21 εἶπεν οὖν ἡ Μάρθα πρὸς τὸν Ἰησοῦν· Κύριε, εἰ ἦς ὧδε, ὁ ἀδελφός μου οὐκ ἂν ἐτεθνήκει. 22 ἀλλὰ καὶ νῦν οἶδα ὅτι ὅσα ἂν αἰτήσῃ τὸν Θεὸν, δώσει σοι ὁ Θεός. 23 λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Ἀναστήσεται ὁ ἀδελφός σου. 24 λέγει αὐτῷ Μάρθα· Οἶδα ὅτι ἀναστήσεται ἐν τῇ ἀναστάσει ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ. 25 εἶπεν αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή. 26 ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ, κἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται· καὶ πᾶς ὁ ζῶν καὶ πιστεύων εἰς ἐμὲ οὐ μὴ ἀποθάνῃ εἰς τὸν αἰῶνα. πιστεύεις τοῦτο; 27 λέγει αὐτῷ· Ναί, Κύριε, ἐγὼ πεπίστευκα ὅτι σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ ὁ εἰς τὸν κόσμον ἐρχόμενος. 28 καὶ ταῦτα εἰποῦσα ἀπῆλθε καὶ ἐφώνησε Μαρίαν τὴν ἀδελφὴν αὐτῆς λάθρᾳ εἰποῦσα· Ὁ διδάσκαλος πάρεστι καὶ φωνεῖ σε. 29 ἐκείνη ὡς ἤκουσεν, ἐγείρεται ταχὺ καὶ ἔρχεται πρὸς αὐτόν. 30 οὔπω δὲ ἐληλύθει ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν κώμην, ἀλλ’ ἦν ἐν τῷ τόπῳ ὅπου ὑπήντησεν αὐτῷ ἡ Μάρθα. 31 οἱ οὖν Ἰουδαῖοι οἱ ὄντες μετ’ αὐτῆς ἐν τῇ οἰκίᾳ καὶ παραμυθούμενοι αὐτήν, ἰδόντες τὴν Μαρίαν ὅτι ταχέως ἀνέστη καὶ ἐξῆλθεν, ἠκολούθησαν αὐτῇ, λέγοντες ὅτι ὑπάγει εἰς τὸ μνημεῖον ἵνα κλαύσῃ ἐκεῖ. 32 ἡ οὖν Μαρία ὡς ἦλθεν ὅπου ἦν Ἰησοῦς, ἰδοῦσα αὐτὸν ἔπεσεν αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας λέγουσα αὐτῷ· Κύριε, εἰ ἦς ὧδε, οὐκ ἄν ἀπέθανέ μου ὁ ἀδελφός. 33 Ἰησοῦς οὖν ὡς εἶδεν αὐτὴν κλαίουσαν καὶ τοὺς συνελθόντας αὐτῇ Ἰουδαίους κλαίοντας, ἐνεβριμήσατο τῷ πνεύματι καὶ ἐτάραξεν ἑαυτόν, 34 καὶ εἶπε· Ποῦ τεθείκατε αὐτόν; 35 λέγουσιν αὐτῷ· Κύριε, ἔρχου καὶ ἴδε. ἐδάκρυσεν ὁ Ἰησοῦς. 36 ἔλεγον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι· Ἴδε πῶς ἐφίλει αὐτόν· 37 τινὲς δὲ ἐξ αὐτῶν εἶπον· Οὐκ ἐδύνατο οὗτος, ὁ ἀνοίξας τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ τυφλοῦ, ποιῆσαι ἵνα καὶ οὗτος μὴ ἀποθάνῃ; 38 Ἰησοῦς οὖν, πάλιν ἐμβριμώμενος ἐν ἑαυτῷ, ἔρχεται εἰς τὸ μνημεῖον· ἦν δὲ σπήλαιον, καὶ λίθος ἐπέκειτο ἐπ’ αὐτῷ. 39 λέγει ὁ Ἰησοῦς· Ἄρατε τὸν λίθον. λέγει αὐτῷ ἡ ἀδελφὴ τοῦ τεθνηκότος Μάρθα· Κύριε, ἤδη ὄζει· τεταρταῖος γάρ ἐστι. 40 λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Οὐκ εἶπόν σοι ὅτι ἐὰν πιστεύσῃς, ὄψει τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ; 41 ἦραν οὖν τὸν λίθον οὗ ἦν ὁ τεθνηκὼς κείμενος. ὁ δὲ Ἰησοῦς ἦρε τοὺς ὀφθαλμοὺς ἄνω καὶ εἶπε· Πάτερ, εὐχαριστῶ σοι ὅτι ἤκουσάς μου. 42 ἐγὼ δὲ ᾔδειν ὅτι πάντοτέ μου ἀκούεις· ἀλλὰ διὰ τὸν ὄχλον τὸν περιεστῶτα εἶπον, ἵνα πιστεύσωσιν ὅτι σύ με ἀπέστειλας. 43 καὶ ταῦτα εἰπὼν φωνῇ μεγάλῃ ἐκραύγασε· Λάζαρε, δεῦρο ἔξω. 44 καὶ ἐξῆλθεν ὁ τεθνηκὼς δεδεμένος τοὺς πόδας καὶ τὰς χεῖρας κειρίαις καὶ ἡ ὄψις αὐτοῦ σουδαρίῳ περιεδέδετο. λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Λύσατε αὐτὸν καὶ ἄφετε ὑπάγειν. 45 Πολλοὶ οὖν ἐκ τῶν Ἰουδαίων, οἱ ἐλθόντες πρὸς τὴν Μαρίαν καὶ θεασάμενοι ἃ ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς, ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν.
ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ
Πατρός Νικολάου Μαυρομμάτη
Αθήνα, 4 Απριλίου 2015
Να πούμε δύο κουβέντες για την σημερινή εορτή.
Ο Λάζαρος ήταν Εβραίος κατά το γένος και Φαρισαίος κατά την αίρεση.
Ήταν απ’ αυτούς που λέγανε ότι δεν υπάρχει Ανάσταση.
Καταγόταν απ’ την κωμόπολη της Βηθανίας και ήτανε γιός του Σίμωνος του Φαρισαίου, όπως φαίνεται από κάποια μαρτυρία.
Πέθανε, ο Χριστός μας τον ανέστησε, τον είχε μεγάλο φίλο και λέγεται ότι μετά την έγερσή του εκ νεκρών δεν έτρωγε τίποτα από κάτι που να μην ήτανε γλυκό. Γιατί είχε πάρει την γλύκα της ζωής και δεν ήθελε καμία πίκρα. Γιατί είχε πάρει την γλύκα της ζωής και είχε ιαθεί.
Γιατί υπάρχουν δύο τρόποι για να τρώς τα γλυκά. Ο ένας είναι να είναι ευχαριστιακός επειδή είσαι γλυκαμένος. Κι ο άλλος είναι επειδή είσαι άγλυκος και επειδή είσαι πικραμένος, να τρώς γλυκά για να σου φύγει η πίκρα από μέσα. Αλλά δε φεύγει η πίκρα άμα τρώς γλυκά έτσι.
Το ωμοφόριό του το κέντησε μόνη της η πάναγνη Μητέρα του Χριστού μας. Τριάντα χρόνια έζησε μετά την ανάστασή του εκ νεκρών. Πέθανε στην Κύπρο γιατί τον κυνήγησαν και πέθανε στο Κιτίο της Κύπρου.
Ο αυτοκράτωρ Λέων ο Σοφός τον πήρε στην Κωνσταντινούπολη από κάποια θεία οπτασία που είδε. Ο θεοφιλής εκείνος αυτοκράτορας ανήγειρε έναν μεγαλοπρεπή ναό εν ονόματι του αγίου Λαζάρου και το τοποθέτησε μέσα σ’ αυτόν. Συγκεκριμένα στο δεξί μέρος, κοντά στο τέμπλο του ιερού βήματος .
Να πούμε τώρα τι θα πρέπει να πάρουμε.
Κοιτάχτε, λέει εδώ πέρα, ας πούμε, 12 ώρες έχει η ημέρα αν περπατάει κανείς στην μέρα δεν σκοντάφτει, γιατί βλέπει το φώς του κόσμου. Αν όμως περπατάει κανείς την νύχτα σκοντάφτει γιατί βέβαια το φώς δεν είναι μέσα του. Εδώ μας λέει:
Αφήστε ρε παιδιά τις βλακείες, τα έργα του σκότους, το θάνατο.
Ο Θεός μας κυνηγάει με την Ανάσταση, μας καλεί να την ζήσουμε, αυτήν την κοινήν Ανάσταση. Και σηκώνει και εμάς εάν πραγματικά βιώσουμε και νοιώσουμε την Ανάσταση της Θείας Λειτουργίας.
Γι αυτό ακριβώς λέει εδώ στο αποστολικό ανάγνωσμα ότι παραλάβαμε μία ασάλευτο Βασιλεία. Διά της οποίας λατρεύουμε ευαρέστως τον Θεό με ντροπή και με ευλάβεια. Παραλάβαμε λέει άσειστο Βασιλεία, ασάλευτον. Και αυτήν λατρεύωμεν. Να το κέντρο της θείας Λατρείας. Παραλάβαμε αυτή την αποχή μας και απομάκρυνση απ΄τη σχέση με τα έργα της βλακείας, με τα έργα του θανάτου, με τα έργα του σκότους, με τα έργα της κατινιάς.
Όχι ρε παιδιά έτσι τον Χριστό, όχι ρε παιδιά έτσι. Με την Ανάσταση ζούμε συνεχώς.
Πάμε να τοποθετήσουμε και την εξομολόγησή μας πρό της Αναστάσεως για να πάμε «μετ’ ευχαριστήσεως στον οβελία και την μαγειρίτσα». Όχι ρε παιδιά έτσι.
Εδώ άς νοιώσουμε λίγο την Ανάσταση και να κάνουμε έργα της Αναστάσεως και όχι του σκότους.
Μέσα στον ετήσιο εορταστικό κύκλο που έχει η Εκκλησία μας, μας θυμίζει την σάρκωση του Θεού και την Ανάσταση και την Σταύρωση σαν κέντρα. Και αυτά για να μας δείξει ο Θεός τι γίνεται και πως πρέπει να ζούμε. Και ερχόμαστε και συζητάμε και λέμε να εξομολογηθούμε. «Θα πάω αξομολόγητος». Κι όταν εξομολογούμαστε τι λέμε; Αν στο τροπάριο θα λέμε τοίς βασιλεύσι ή τοις ευσεβέσι, αυτό εξομολογούμαστε. Ο πατερούλης μου, ο αυτός, ο πόνος που έχω πάρει στην καρδιά μου… Εδώ δεν έχεις πάρει ακόμη μυρωδιά δηλαδή απ΄την Ανάσταση!
Λοιπόν σήμερα αυτό μας δείχνει ο Χριστός.
Μην μένετε στα έργα του σκότους, να περπατάτε όπου υπάρχει ημέρα και ημέρα υπάρχει εκεί που είναι ο λόγος του Θεού. Εκεί που είναι ο Θεός Λόγος. Εκεί υπάρχει η μέρα. Όπου απουσιάζει ο Θεός Λόγος κυριαρχεί η βλακεία, το σκότος.
Γέμισε, γέμισαν οι πλατείες, τα ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, εκκλησίες.. Όχι άλλο ρε παιδιά έτσι.
Ηρεμήστε, χαλαρώστε. Δηλαδή αν έφευγα εγώ εδώ και δεν σας μίλαγα τι θα παίρναμε εδώ σήμερα;
«Ε, αναστήθηκε ο Λάζαρος, άντε γειά».
Θα παίρναμε (το) να μην περπατάμε στα μέρη του σκότους;!
Δεν καταλαβαίνεις τίποτα πιά;
Είμαστε άρρωστοι, το καταλαβαίνετε αυτό; Είμαστε ρεμάλια ψυχικά.
Και καθημερινά είναι ορθόδοξος ψυχοθεραπεία.
Δεν μπορούμε να καταλάβουμε το πόσο άρρωστοι είμαστε και το πού βρίσκεται η υγεία. Αυτό είναι το χειρότερο. Γιατί καταλαβαίνουμε ότι δεν περνάμε καλά αλλά δεν ξέρουμε που είναι η υγεία. Και την εκκλησία μας την κάνουμε θρησκευτικά συναισθήματα. Φαρισαίοι, αίρεση!
Όπως έλεγε ο Γέροντάς μου «αιρετικοί είμαστε όλοι παιδί μου αλλά ο Θεός να βάλει το χέρι του να μην γίνουμε αιρεσιάρχες».
«Πότε εξομολογείς;» Είμαστε πνευματικά παιδιά.
Δεν έχετε καταλάβει ότι εξομολόγηση είναι μόνο υιοθεσία και τίποτα άλλο!
Μετά, εγώ σας βλέπω και κάποια στιγμή θα σας τα πώ. Δεν πάς καλά. Υπομονή!
Πρίν πεθάνεις θα τ’ακούσεις αυτό, αν πάς καλά ή αν δεν πάς καλά. Περιμένω, τρία χρόνια, τέσσερα χρόνια. Το βλέπω ότι κάτι δεν πάει καλά, περιμένω την κατάλληλη στιγμή. Η υπομονή είναι στοιχείο Θεού, της εικόνας Του , που είμαστε εμείς οι εικόνες Του. Παρατήσαμε και την εκκλησία μας.
"Θα πάμε να κοινωνήσουμε"…
Επειδή είναι το Πάσχα θα πάς να κοινωνήσεις ή επειδή θέλεις να πάρεις μυρωδιά από το τι είναι Ανάσταση;
Γι αυτό λέει παραλάβαμε τέτοια ασάλευτη Βασιλεία, της Αναστάσεως. Και πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτής. Αυτήν λατρεύουμε δηλαδή, που είναι ο ίδιος ο Χριστός.
Επίσης αυτή η Θεία Λειτουργία συνεχίζεται. Πώς συνεχίζεται; - αυτά αν δεν σου ανοίξει ο Θεός το κεφάλι δεν τα καταλαβαίνεις με τίποτα.
Ακούστε:
Αφού αυτή (την Βασιλεία) λατρεύετε, συνεχίστε να αγαπάτε ο ένας τον άλλον, να μην ξεχνάτε την φιλοξενία γιατί χωρίς να το ξέρουνε με αυτό τον τρόπο πολλοί φιλοξένησαν αγγέλους κλπ.
Να μην είστε φιλάργυροι γιατί είπε ο Θεός δεν θα σ’αφήσω μόνο, ούτε θα σε εγκαταλείψω. Πιστεύεις δηλαδή ότι με τα λεφτά που θα αποθηκεύσεις θα πάς καλά; «Τα έχω για τα γεράματά μου». Να θυμάστε τους εκκλησιαστικούς σας ηγέτες που σας μετέδωσαν τον λόγο του Θεού, να βλέπετε πώς τελείωσαν την ζωή τους και να ακολουθείτε το παράδειγμα της πίστης τους. Ο Ιησούς Χριστός είναι ο ίδιος και χθές και σήμερα και για πάντα.
Δηλαδή αναστάντα Χριστό θα κοινωνήσουμε και την Μεγάλη Πέμπτη. Γιατί η Ανάσταση έχει συντελεστεί, τελείωσε. Είναι συντελεσμένο γεγονός. Από κεί και πέρα εμείς ασχολούμαστε και τρέχουμε από δω και από κεί, να πάρουμε πτυχία, το ένα , το άλλο κλπ.
(...)
Αυτήν την κοινή Ανάσταση του Χριστού μας, την κοινή Ανάσταση του Σύμπαντος Κόσμου.
Αυτήν! Όχι την μετά. (Δηλαδή την) «προσδοκώ ανάσταση νεκρών» · Αυτή την κοινή Ανάσταση του Σύμπαντος Κόσμου να επιδιώξετε και να ζήσετε με γλυκύτητα την ζωή σας, όχι με σκυθρωπότητα.
(...)
Ο Θεός να αναπαύει τους κεκοιμημένους μας, καλή πορεία στην αγία Μεγάλη Εβδομάδα που μας ξαναθυμίζει ο Θεός. Γιατί το πρώτο μεγάλο πάθος του ανθρώπου είναι να ξεχνάμε.
Η Εκκλησία θέλει να μας θυμίσει ορισμένα πράγματα. Όπως πχ αυτό που ήταν βδέλυγμα για τον Χριστό μας:
Η ακρασία και η πλεονεξία. Πλεονεξία δεν είναι μόνο να πάρεις τα λεφτά αλλά να ζήσεις εσύ για πάρτη σου. Πλεονεξία δεν είναι μόνο τα λεφτά, δεν είναι μόνο να πάρεις τη θέση. «Άσε με να ζήσω και δεν κόβεις παπά τον λαιμό σου». Αυτό είναι πλεονεξία.
Και ακρασία είναι ότι δεν ανοίγεις κουβέντα. Ποιό Χριστό λέει, ποιά Εκκλησία;
(...)
Αυτά λοιπόν για την Ανάσταση του Λαζάρου. Είναι η κοινή Ανάσταση του Χριστού και η δική μας, για όσα χρόνια μας αξιώσει ο Θεός να ζήσουμε επί της γής. Και αυτήν να την πάρουμε έτσι μαζί μας.
Καλή δύναμη και καλά μυαλά, φωτισμένα και προσανατολισμένα. Η λέξη το λέει μόνη της « πρός Ανατολή».
Και να περπατάμε και να επιδιώκουμε τις 12 ώρες του φωτός. Μετά να αράζεις. Και να έχουμε το Φώς μέσα μας.
